Moog Times

Άφωνοι καιροί

2012-01-03T11:58:00.000+02:00

Οι τύποι του υπογείου…
Εγκλωβισμένοι στο ίδιο τους το στάτους… άκαμπτοι… χάρτινες μαριονέτες.
Χθες λίγο έλειψε να βγουν έξω, στα φώτα. Αλλά έτσι που είναι φτιαγμένοι αδυνατούν μάλλον. Και απλώς παρίστανται. Δεν ήμουν κι εγώ εκεί που κουνάω τα νήματα… άλλωστε, πού να πάει κανείς σε τέτοιους καιρούς;
Πρεμιέρα θα πεις. Εμένα δε μ’ επηρεάζουν αυτά λοιπόν, πέρασε και δεν άγγιξε που λένε. Κι ό,τι είχα να πω, το ‘πα μάλλον.
Και θα ‘θελα πολύ να ‘χω να πω κάτι άλλο. Κι όχι να επανέρχομαι διαρκώς στα ίδια. Και πες πως έχω, δεν είναι αυτό πρόβλημα. Να το πεις σε ποιους; Οι καιροί που λέγαμε.
Άφωνοι καιροί, καιροί moog.

15:05.

2011-12-21T15:05:00.005+02:00

Η Αριστερά θα έπρεπε να είναι ιδέα κι όχι κόμμα. Και παραμένοντας πάντα αντιπολίτευση μπορεί να μη φθείρεται αλλά ούτε αθωώνεται κιόλας, τα κοινοβούλια δεν αντιπροσωπεύουν κανένα λαό πια, είναι κομματομηχανές του κιμά. Και η Αριστερά αν ήθελε να σέβεται τον εαυτό της καλό θα ‘ταν να προσανατολιστεί στο σήμερα αντί στο χθες, φτάνει πια αυτή η κοκορομαχία με τον Τσίπρα. Φταίμε κι εμείς βέβαια… πάντα εμείς φταίμε.
Κι όλα αυτά τυχαία, γιατί εγώ δε διαβάζω εφημερίδες και κάτι ανάλογο έγραψε το ΒΗΜΑ. δεν το αναπαράγω γιατί έτσι κι αλλιώς συζήτηση δε γίνεται. Κι Αριστερά θα ‘ναι πάντα το άλλοθι της Δεξιάς και ενίοτε και δεκανίκι. Αλλά έχουμε κοντά ποδάρια, κοντή μνήμη… όλα κοντά τα ‘χουμε.

Άρθρο 99 Νόμος 3869

2011-12-12T08:18:00.000+02:00

Πτωχευτικός Κώδικας
Άρθρο 99 Νόμος 3869

Για να υπαχθεί φυσικό ή νομικό πρόσωπο θα πρέπει να έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές τουλάχιστον 500.000 ευρώ.
Η συμφωνία συνδιαλλαγής δεσμεύει μόνο εκείνους που την υπέγραψαν.
Στην αίτηση επισυνάπτετε σε πρότυπο γραμμάτιο κατάθεσης του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων ποσό 5.000 ευρώ για την αμοιβή του εμπειρογνώμονα και του μεσολαβητή.
Το Δημόσιο, Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, δημόσιες επιχειρήσεις, φορείς κοινωνικής πρόνοιας και ασφάλισης μπορούν να συναινούν σε μείωση των απαιτήσεων, με τους ίδιους όρους που θα μείωνε τις απαιτήσεις του και ένας ιδιώτης δανειστής.
Το δικαστήριο δεν επικυρώνει την συμφωνία εταιρίας – πιστωτών εάν:
α) ο οφειλέτης, κατά την σύνοψη της συμφωνίας, βρίσκετε σε κατάσταση παύσης των πληρωμών.
β) οι όροι της συμφωνίας δεν εξασφαλίζουν την διάρκεια της επιχειρηματικής δραστηριότητας.
γ) θίγονται τα συμφέροντα των πιστωτών που δεν υπέγραψαν την συμφωνία.
δ) η διάρκεια ισχύος της συμφωνίας συνομολογείτε για διάστημα πέραν των (2) δύο ετών από την επικύρωση της.

Με την επικύρωση της συμφωνίας αναστέλλετε η λήψη οποιουδήποτε ασφαλιστικού μέτρου κατά του οφειλέτη, αίρετε αυτοδικαίως η απαγόρευση έκδοσης επιταγών, αναστέλλετε για περίοδο 6 μηνών η λήψη κάθε μέτρου συλλογικής αναγκαστικής εκτέλεσης, συμπεριλαμβανομένης της κήρυξης πτώχευσης κ.λ.π

ΣΕΛΙΔΑ 23

2011-12-07T14:27:00.001+02:00

Κύριοι…
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Παρακαλώ, υπογράψτε εδώ:

Το «έγγραφο της δεκαετίας του '90»… και ο φαύλος κύκλος της πάλης των τάξεων.

2011-11-21T18:39:00.002+02:00

Ο Τόνι Νέγκρι γεννήθηκε το 1934 στην Πάδοβα της Ιταλίας. Σπούδασε σε Πανεπιστήμια της Ιταλίας και της Γαλλίας. Συνελήφθη το 1979 μαζί με άλλα 30 άτομα που ανήκαν στην Εργατική Αυτονομία. Κατηγορήθηκε ως ο ""εγκέφαλος"" των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Μεταφέρθηκε σε φυλακές υψίστης ασφαλείας στη Ρώμη. Στη διάρκεια της φυλάκισής του έγραψε 5 βιβλία. Αποφυλακίστηκε το 1983, αφού εκλέχτηκε βουλευτής με το Ριζοσπαστικό Κόμμα. Την ίδια χρονιά κι ενώ εξεταζόταν η άρση της βουλευτικής ασυλίας του, διέφυγε στο Παρίσι. Καταδικάστηκε ερήμην σε 30 χρόνια φυλάκιση και παρά τις καταγγελίες της Διεθνούς Αμνηστίας περί «σοβαρών παρατυπιών» στη δίκη. Από το 1984 και μέχρι το 1997 διδάσκει στο Université de Paris VIII πολιτικές επιστήμες. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου έκανε διάφορες κοινωνιολογικές έρευνες, δημοσίευσε άρθρα και εξέδωσε βιβλία.
Τον Ιούνιο του 1997 επέστρεψε οικειοθελώς στην Ιταλία και την 1η Ιουλίου μπαίνει στη φυλακή, για να εκτίσει δεκατριάχρονη ποινή για συμμετοχή σε ένοπλη ομάδα. Τέθηκε σε καθεστώς ημιελευθερίας και στις αρχές του 2001 τον ενημέρωσαν ότι μπορούσε πλέον και να μένει στο σπίτι του αρκεί να μην κυκλοφορεί από τις 7 μ.μ. μέχρι τις 7 π.μ.

Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΦΑ ΩΣ ΤΟ ΩΜΕΓΑ

© 2010 ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Είπαν ότι οι Ερυθρές Ταξιαρχίες δεν σας συγχώρησαν ποτέ την αναχώρηση σας για τη Γαλλία.
Όχι, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες τα 'βαλαν μαζί μου, επειδή δήλωσα ότι ο πόλεμος είχε τελειώσει.
Ο πόλεμος κατά του Κράτους;
Ναι. Έπρεπε να παρθεί μια απόφαση. Είναι μεγάλη ιστορία... Γνώριζα ορισμένα μέλη των Ερυθρών Ταξιαρχιών, είχα παρακολουθήσει τη σύσταση του κινήματος εκ των ένδον και μάλιστα είχα κάποια συμπάθεια γι' αυτό το κίνημα, στις αρχές.
Βγάζαμε ένα περιοδικό που λεγόταν Contro-informazione, του οποίου ήμουν ένας από τους ιδρυτές μαζί με ορισμένα μέλη των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Αλλά κάποια στιγμή, άρχισαν να σκοτώνουν. Φυσικά, από τότε έπαψα να συμφωνώ μαζί τους! Αλλά υπήρχαν και πολλοί άλλοι σύντροφοι με τους οποίους ήμουν σε επαφή και που αρνιόντουσαν αυτήν τη λογική. Έτσι, είπαμε μαζί ότι δεν συμφωνούσαμε. Επιπλέον, η πρώτη δολοφονία που έγινε από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες ήταν καθαρά τυχαία, η θεωρία ήρθε μετά. Ήταν κάτι παράλογο, που είχε συμβεί στην Πάδοβα, στο πανεπιστήμιο όπου δίδασκα. Είχαν επιτεθεί στην έδρα του Φασιστικού Κόμματος και ένας καραμπινιέρος προβοκάτορας είχε απαντήσει πυροβολώντας τους. Τον σκότωσαν. Δεν υπήρχε κανένα σχέδιο δολοφονίας, ήταν απλώς άμυνα, αλλά στα πλαίσια της οργάνωσης των Ερυθρών Ταξιαρχιών αποφάσισαν ότι έπρεπε οπωσδήποτε να δικαιολογήσουν αυτόν το θάνατο δίνοντας του μια θεωρητική νομιμοποίηση. Από εκείνη τη στιγμή άρχισαν να κάνουν τρελά πράγματα. Η πιο κρίσιμη στιγμή ήταν βέβαια η υπόθεση Άλντο Μόρο. Κάναμε τα πάντα για να σώσουμε τη ζωή του Μόρο, μέχρι που πήγαμε και μιλήσαμε με ένα μέλος της κυβέρνησης, τον Μπετίνο Κράξι, που ήταν τότε επικεφαλής του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Θεωρούσαμε ότι ο ένοπλος αγώνας, από τη στιγμή που είχε φτάσει σ' αυτό το σημείο, ήταν μη αναστρέψιμος και γι' αυτό έπρεπε οπωσδήποτε να σώσουμε τον Μόρο. Έπρεπε να μπλοκάρουμε τις Ερυθρές Ταξιαρχίες. Ένα χρόνο μετά προσπαθήσαμε να απομονώσουμε τις Ερυθρές Ταξιαρχίες στο χώρο των εργοστασίων. Εκεί το κράτος πήρε την πρωτοβουλία να «πάρει από τα ψάρια το νερό μέσα στο οποίο κολυμπούσαν» - αυτή την εικόνα είχαν! Για να μιλήσουμε καθαρά, συνέλαβαν εμάς! Στη φυλακή, συναντηθήκαμε με ανθρώπους από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, τους οποίους είχαμε προσπαθήσει να συλλάβουμε. Ήταν ειδικές φυλακές, ήμασταν όλοι μαζί και αυτό διευκόλυνε την ταύτιση μας μαζί τους, στα μάτια του κόσμου. Ήταν βολικό για την εξουσία. Εγώ κατηγορήθηκα ως αρχηγός των Ερυθρών Ταξιαρχιών και έτσι το κίνημα αποκεφαλίστηκε...
Τότε ήταν που είπατε ότι ο ένοπλος αγώνας είχε τελειώσει;
Συντάξαμε ένα έγγραφο για να το πούμε. Το ονομάσαμε «έγγραφο της δεκαετίας του '90». Δηλώναμε σ' αυτό ότι ο ένοπλος αγώνας είχε τελειώσει και ότι όλοι όσοι στο εξής θα τον συνέχιζαν ήταν εχθροί. Τότε οι Ερυθρές Ταξιαρχίες απάντησαν ότι θα μας σκότωναν. Και φυσικά, έπρεπε ν' αρχίσουν από μένα. Ήταν μια θανατική καταδίκη. Όταν επέστρεψα στην Ιταλία, τον Ιούλιο του 1997, με έβαλαν μέσα σε κελί μαζί μ' αυτόν που επρόκειτο να με σκοτώσει! Ήταν αστείο να βλέπεις την εξουσία να προσπαθεί ακόμη να παίξει μαζί μας, ενώ έχουν περάσει είκοσι χρόνια και όλα αυτά σήμερα πλέον δεν έχουν σημασία. Ο άνθρωπος αυτός είναι καλός φίλος, μαζί κάναμε ένα συνεταιρισμό βοήθειας για τους κρατούμενους που βγαίνουν. Υπάρχουν ακόμη δεκάδες μέλη των Ταξιαρχιών στη φυλακή, πολλοί καταδικασμένοι σε ισόβια. Μερικοί έγιναν πολύ αγαπημένοι μου φίλοι.
Και τι λένε τώρα;
Ότι εγώ παρέμεινα κομουνιστής και αυτοί όχι! Μερικές φορές μιλάμε γι' αυτή την περίοδο. Έχουν αλλάξει όλοι, τα ισόβια δεσμά σου αφήνουν χρόνο για να σκεφτείς αλλά και για να κάνεις άλλα πράγματα, να μαθαίνεις, να μελετάς, να διαλέγεις επάγγελμα. Γι' αυτό και το να τους κρατάνε στη φυλακή, το 2002, δεν έχει πια καμιά σημασία, εκτός απ' αυτή της καθαρής εκδίκησης. Ο ένας απ' αυτούς έχει γίνει διευθυντής μιας τεράστιας διαφημιστικής εταιρείας, της οποίας είναι ο αντιπρόσωπος στη Ρώμη, και ζει έτσι εδώ και δέκα χρόνια που είναι ημι-ελεύθερος. Έστησε αυτήν τη δουλειά και πέτυχε μια χαρά. Το βράδυ κοιμάται στη φυλακή και την ημέρα μετατρέπεται σε εξαίρετο, «πετυχημένο» διευθυντή επιχείρησης. Όταν ήμουν κι εγώ ημι-ελεύθερος, βγαίναμε μαζί το πρωί, γυρίζαμε μαζί το βράδυ, ήταν κάπως σαν οικοτροφείο αγοριών που ξαναβρίσκονται το βράδυ και διηγούνται την ημέρα τους. .<
Και ο άνθρωπος αυτός που έπρεπε να σας σκοτώσει δεν είχε σκεφτεί κάτι τέτοιο ποτέ πριν...
Το είχε σκεφτεί. Είναι λίγο παράξενο να το λέμε, αλλά έτσι είναι. Πολύ εντάξει άνθρωπος, ξέρετε... Όταν μιλάει για το παρελθόν, το βρίσκει τρελό, αδυνατεί να κατανοήσει. Στην πραγματικότητα, νομίζω ότι γι' αυτούς είναι μια εμπειρία εντελώς σχιζοφρενική. Παρέμεινε αριστερός, άλλοι όμως στράφηκαν προς τα δεξιά. Στην αρχή, συζητούσαμε πολύ, γιατί ήμασταν πέντε στο κελί. Μιλούσαμε διαρκώς. Τώρα, είμαστε δύο και συχνά μας παίρνει αμέσως ο ύπνος, ύστερα από λίγη τηλεόραση. Παρ' όλα αυτά, ο διαφημιστής-μέλος των Ταξιαρχιών μου διηγήθηκε, για παράδειγμα, μια απίστευτη ιστορία, αστεία και θλιβερή μαζί, του 1982, δηλαδή στο τέλος του ένοπλου αγώνα. Ήταν μέλος της τρομοκρατικής ομάδας που απήγαγε έναν αμερικανό στρατηγό, το στρατηγό Dozier, κάποιον πολύ υψηλά ιστάμενο στο NATO. Ο στρατηγός, του οποίου η θέση ήταν στην αμερικανική βάση του NATO στη Βερόνα, απήχθη από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες το 1982, τη στιγμή που το κίνημα είχε αποκεφαλιστεί από μια εκστρατεία καταστολής και μαζικών συλ-λήψεων και οι ένοπλες ομάδες πολλαπλασίαζαν τις «σκληρές» ενέργειες. Ελευθερώθηκε από την αστυνομία λίγο καιρό μετά. Στην τρομοκρατική ομάδα, ο καθένας είχε μια συγκεκριμένη αποστολή. Η δική του ήταν να πάει στο σπίτι του στρατηγού, να τον ακινητοποιήσει, να τον βάλει μέσα σε ένα κιβώτιο και να τον παραδώσει στους άλλους. Όταν τέλειωσε μ' αυτό, όπως το είχαν προβλέψει, ξαναβρέθηκε ολομόναχος και συνειδητοποίησε πόσο παράλογα ήταν όλα αυτά. Τότε επιθύμησε απλώς να γίνει ένας αληθινός κλέφτης, για μία φορά, και τσέπωσε τα μετάλλια του στρατηγού και τα κοσμήματα της γυναίκας του, χωρίς, φυσικά, να πει τίποτα στα υπόλοιπα μέλη. Στην πραγματικότητα, περνούσε κρίση. Ο αγώνας των Ερυθρών Τα-ξιαρχιών είχε τελειώσει και το ήξερε, και το να κλέβεις κοσμήματα και μετάλλια ήταν κάτι σαν χειρονομία επιβίωσης! Όταν, στη συνέχεια, έγινε δίκη γι' αυτή την απαγωγή, καταδικάστηκαν όλοι σε ισόβια, αλλά η δική του ποινή αυξήθηκε κατά τρεις μήνες λόγω κλοπής. Και οι άλλοι τον κοίταζαν άναυδοι, καθώς ανακάλυπταν αυτή την ιστορία μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου... Η φυλακή είναι γεμάτη με τέτοιου είδους τρομερές ιστο-ρίες, κωμικοτραγικές.
Πρέπει ακόμα να πούμε ότι η κλοπή αποτελούσε αληθινή υπέρβαση, γιατί συνήθως τα μέλη των Ταξιαρχιών ζούσαν μέσα στη φτώχεια. Είχαν όλοι τους μισθό εργάτη, τον κατώτατο, που τους τον έδινε το επαναστατικό κόμμα. Ήταν, όμως, δύσκολο να ζουν στην παρανομία και τα έξοδα ήταν υπέρογκα. Έτσι ζούσαν σε απόλυτη ένδεια, πάντοτε έτοιμοι να το σκάσουν, να πάνε από το ένα διαμέρισμα στο άλλο. Έτσι, το να κλέψεις κοσμήματα λόγω πολιτικής κρίσης και το να ονειρευτείς να γίνεις, για μία φορά, ένας απλός μικροκακοποιός....
Δεν συνέλαβαν όλα τα μέλη των Ερυθρών Ταξιαρχιών...
Σχεδόν όλα, εκτός απ' αυτούς που βρίσκονται στη Γαλλία και κάποιους άλλους που είναι στη Βραζιλία, στην Αγγλία και στην Κεντρική Αμερική. Τους υπόλοιπους τους έπιασαν όλους.
Κοντολογίς, απ' αυτήν τη στιγμή και μετά, με το «έγγραφο της δεκαετίας του '90», έγινε μια πολύ σημαντική ρήξη, ακόμα και μέσα στη φυλακή. Είχαμε ακολουθήσει πολιτική πλήρους διαχωρισμού από τον ένοπλο αγώνα. Αρχίσαμε το '81-'82, και τα μέλη των Ταξιαρχιών ακολούθησαν το 1986. Τα Χριστούγεννα του 1980 έγινε η εξέγερση της ειδικής φυλακής του Τράνι. Η εξέγερση και η καταστολή ήταν πολύ βίαιες κι αυτό «επιτάχυνε» τη συνειδητοποίηση. Η παραίτηση από τον ένοπλο αγώνα και η μη αναγνώριση, πλέον, των εκτός φυλακής ενεργειών, είναι αυτό που ονόμασαν «διάσπαση».
Το δεύτερο στοιχείο που επιτρέπει να καταλάβουμε γιατί ο ένοπλος αγώνας διήρκεσε τόσο πολύ στην Ιταλία είναι μια ορισμένη κομουνιστική παράδοση ριζωμένη στη μνήμη της αντίστασης κατά του φασισμού, κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο. Υπήρχε έντονη ιστορική ομοιογένεια ανάμεσα στο απελευθερωτικό κίνημα και τους κοινωνικούς αγώνες που είναι μεταγενέστεροι του πολέμου. Η αντίσταση κατά του φασισμού είναι κάτι που πέρασε μέσα στις διάφορες ιταλικές κουλτούρες στο Βορρά. Επίσης, προκάλεσε αναστάτωση στον καθολικισμό και η μεγάλη κρίση του καθολικισμού, με τον Ιωάννη τον 23ο, ανταποκρίνεται σε αυτή την πραγματικότητα των απλών ιερέων του Βορρά που βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις απότομες ανατροπές των αξιών και της οικονομίας. Στις μικρές κοινότητες που οι νέοι είχαν σχηματίσει στην Ιταλία, μετά το 1968, υπήρχαν δυο προβλήματα: η αντίσταση στην εγκατάσταση του καπιταλισμού στη ζωή από τη μια και η ανάδυση του μοντέλου πνευματικής εργασίας από την άλλη. Όλα αυτά προστέθηκαν στην κομουνιστική παράδοση της πάλης των τάξεων και στο πρόβλημα της εσωτερικής μετανάστευσης. Αυτά προκάλεσαν μια σκλήρυνση των τάξεων, δηλαδή έναν «πόλεμο των τάξεων». Ό,τι συνέβη από το 1968 και μετά, στην αρχή θεωρήθηκε επανάληψη της «αντίστασης» και ίσως για τον ίδιο αυτό λόγο διήρκεσε δέκα χρόνια και όχι μερικές εβδομάδες, όπως αλλού, και λόγω της διάρκειας του, το κίνημα απέκτησε βάθος. Βάθος στη μεταρρυθμιστική του ικανότητα. Η Ιταλία είναι η πρώτη χώρα όπου οι αγώνες δεν δόθηκαν μόνο στα εργοστάσια, αλλά απλώθηκαν σ' ολόκληρη την κοινωνία: αγωνίζο-νταν για την αυτόματη μείωση όλων των τιμών που αφορούσαν το σύνολο, για παράδειγμα των ενοικίων ή των εισιτηρίων των μαζικών μέσων μεταφοράς, αγωνίζονταν για μια καλύτερη ζωή. Στο Μιλάνο, παραδείγματος χάρη, όπου έζησα ένα μεγάλο μέρος της δεκαετίας του '70, υπήρχαν γειτονιές που είχαν «ελευθερωθεί» και δεν πλήρωναν φόρους ούτε μεταφορές ούτε ενοίκια...
Αυτοδιαχειριζόμενες γειτονιές...
Ναι, αυτοδιαχειριζόμενες. Ήταν γειτονιές όπου δοκιμαζόταν πειραματικά μια άλλη οργάνωση, μια οργάνωση της εντυπωσιακής χαράς. Αν η αστυνομία έμπαινε σ' αυτήν τη γειτονιά, την απέκρουαν αμέσως. Όλα τα ελεύθερα σπίτια είχαν καταληφθεί, ήταν διαμερίσματα που χρησιμοποιούνταν για κατοικία. Εγώ έμενα στις παρυφές μιας τέτοιας γειτονιάς. Η ζωή εκεί ήταν απίστευτη, δεν μπορείτε να φανταστείτε. ,
Ας ξαναγυρίσουμε στην εξέγερση τον Τράνι.
Ήταν μια ειδική φυλακή, υψηλής ασφάλειας, για πολιτικούς κρατούμενους, όπου μας είχαν απομονώσει. Έγινε εξέγερση, οι φύλακες πιάστηκαν αιχμάλωτοι κι εμείς ταμπουρωθήκαμε στη φυλακή για τρεις ημέρες. Τότε έφτασε η αστυνομία και έκανε επίθεση. Αληθινός πόλεμος. Για να παρατείνουμε, λοιπόν, την αντίσταση, αναποδογυρίσαμε τους σκουπιδοτενεκέδες, μετά τρυπήσαμε τους σωλήνες, προκαλέσαμε πλημμύρες κι αρχίσαμε να σπάμε τους τοίχους, να προσπαθούμε να οπλιστούμε με κάθε τρόπο. Θυμηθείτε τα αμερικάνικα έργα, ήταν ακριβώς έτσι... Μετά, αργότερα, όταν η εξέγερση κατεστάλη -η αστυνομία είχε χτυπήσει τα εκρηκτικά από ελικόπτερο- οι αστυνομικοί μας έδειραν μέχρι αίματος, τον ένα μετά τον άλλο, και βασάνισαν μερικούς. Ήμασταν τριάντα σ' ένα κελί και, κάθε τόσο, έμπαιναν οι φύλακες...
Όλα αυτά ήταν πολύ σκληρά. Ποτέ δεν υπήρξα ρομαντικός. Είναι αλήθεια ότι οι εξτρεμιστές έγιναν τρομοκράτες. Αλλά πρέπει να πω ότι βγήκα απ' όλες αυτές τις καταστάσεις με κάποια... εμπιστοσύνη. Πάντα θεωρούσα την πολιτική δολοφονία έγκλημα κι επομένως έπρεπε ν' αντισταθώ σ' αυτή. Νομίζω ότι τα μέλη των Ερυθρών Ταξιαρχιών, που ήταν εξτρεμιστές, έγιναν τρομοκράτες γιατί τους ώθησαν να γίνουν. Οι περισσότεροι συσχετισμοί δυνάμεων της εποχής δεν άφηναν καμιά ευκαιρία. Η μοναδική γραμμή που μπορούσε να μας επιτρέψει να κερδίσουμε πραγματικά ήταν η πολιτική σύσταση ενός κόμματος, μιας οργάνωσης ή ενός κινήματος. Είναι αυτό που προσπαθήσαμε να κάνουμε, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν ήταν κάτι που μπορούσε να γίνει βιαστικά, ακόμα κι αν η τρομοκρατία του κράτους οδηγούσε σε πqpέκκλιση. Έτσι, στη φυλακή συνειδητοποιήσαμε ότι έπρεπε να διαπραγματευτούμε την ειρήνη.
Και να μην παραμείνετε σε μια ρομαντική τοποθέτηση όπου έπρεπε να διαλέξετε ή όλα ή τίποτα;
Έπρεπε να σκεφτούμε τον τρόπο για να βγούμε από το αδιέξοδο, και τα γεγονότα ακολούθησαν αυτή την κατεύθυνση. Τώρα όλα αυτά έχουν τελειώσει, εκτός από μερικούς σταλινικούς κύκλους, πολύ σκληροπυρηνικούς... Ύστερα απ' αυτό, το πρόβλημα μου ήταν να βγω από τη φυλακή. Εκλέχτηκα βουλευτής, αφέθηκα ελεύθερος λόγω βουλευτικής ασυλίας, δόθηκε μάχη στη Βουλή για να μου την αφαιρέσουν, το 'σκασα στη Γαλλία τη στιγμή που θα με φυλάκιζαν ξανά... Περίμενα πραγματικά μέχρι το τέλος της μάχης στη Βουλή, αλλά το ήξερα ότι ήθελαν να με ξανακλείσουν στη φυλακή. Κανείς δεν μπορούσε να δεχτεί μια άλλη εναλλακτική λύση. Ήταν αναγκαίο να με ξαναρίξουν στο δικαστικό σύστημα, στους μαιάνδρους του δικαστικού σώματος... Πρέπει να ξέρετε ότι συχνά, στην Ιταλία, τα πάντα συνοψίζονται σ' αυτό. Η δικαστική εξουσία έχει γίνει μια εξουσία σχεδόν ανεξάρτητη. Εκείνη την εποχή, ήταν η αρχή της δικαστικής κοινωνίας: η εξουσία αυτή έγινε εξωφρενική, γιατί έγιναν συμφωνίες με την πολιτική αριστερά της χώρας. Οι άνθρω-ποι της αριστεράς κατάλαβαν πως είχαν τη δυνατότητα να κάνουν οτιδήποτε. Προσοχή, είμαι πεπεισμένος ότι η δικαιοσύνη
καθαυτή είναι απαραίτητη, αλλά το δράμα είναι όταν αντικαθιστά εντελώς την πολιτική, όταν καταλαμβάνει τον πολιτικό χώρο και φτάνει στο σημείο να υπαγορεύει τους νόμους της. Αυτό που έγινε εναντίον της ακροαριστεράς στα τέλη της δεκαετίας του '70 είναι το ίδιο ακριβώς που έγινε αργότερα από τους δικαστές εναντίον των σοσιαλιστών και των μπερλουσκονικών. Είναι λίγο αστείο αυτό το μπούμερανγκ...
Αποφάσισα λοιπόν να το σκάσω. Ήταν μια δεύτερη ρήξη, όσον αφορά τους φίλους μου, όλους όσοι είχαν παραμείνει στη φυλακή... Ο συλλογισμός μου ήταν, νομίζω, μάλλον λογικός: «Αν εγώ μείνω μαζί σας, στη φυλακή, θα μείνετε κι εσείς μαζί μου και θα σας κρατήσουν μέσα για χρόνια. Αν φύγω, θα σας αφήσουν ελεύθερους». Έτσι κι έγινε...
Την ίδια περίοδο, υπήρχε γενική κρίση στην Ιταλία, ιδίως οικονομική, γινόταν ένας τεράστιος μετασχηματισμός - ο μετασχηματισμός που προσπαθούσαμε να περιγράψουμε από τη δεκαετία του '70. Αν πάτε σήμερα στη Βενετία, θα βρείτε επιχειρηματίες που υπήρξαν «ερυθροί» εργάτες και που έγιναν αφεντικά. Αυτός είναι όλος ο καπιταλιστικός μετασχηματισμός της δεκαετίας του '80, που τώρα είναι ορατός. Οι καινούργιοι αυτοί επιχειρηματίες έγιναν πλούσιοι, αλλά περιφρονούν το χρήμα. Δεν τους άφησαν να αγωνιστούν μέχρι το τέλος, οπότε εκείνοι ενστερνίστηκαν το μετασχηματισμό της παραγωγής - την οποία είχαν όλοι προβλέψει καλύτερα από τους άλλους, και γι' αυτό ακριβώς αγωνίζονταν. Παράξενος επίλογος...
Στην Ιταλία ένα πράγμα είναι σίγουρο, χάσαμε την ευκαιρία να εκσυγχρονίσουμε την ιταλική πολιτική, όλα πάγωσαν από μια καταστολή που στηρίχτηκε πάνω στην κατάδοση. Το παράδοξο είναι ότι υπήρχε τέτοια δύναμη επινόησης και παραγωγής, τέ-
τοια χαρά, που το μόνο που ζητούσε ήταν να εκφραστεί... Και υπήρχε η συνείδηση της ταχύτητας του κοινωνικού μετασχηματισμού, ήταν μια εξαιρετική προοικονομία. Σε καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα η συνειδητοποίηση αυτή δεν ήταν τόσο ξεκάθαρη όσο στην Ιταλία. Όταν ο Σουμπέτερ μιλάει για τον πραγματικό νεωτερισμό τον οποίο αντιπροσωπεύει η νέα φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης, μιλάει ακριβώς γι' αυτό: μια εμπειρία διάδοσης του καπιταλισμού σε ολόκληρο το κοινωνικό πεδίο. Πάρτε ένα φαινόμενο πρόσφατο μέσα στην παραγωγή, όπως η μηχανοργάνωση. Δεν είναι η μηχανοργάνωση που προσδιόρισε την κοινωνικοποίηση της παραγωγής, είναι η κοινωνικοποίηση της παραγωγής που κατέστησε τη μηχανοργάνωση αναγκαία. Εκείνο, λοιπόν, που συνέβη είναι ο μεγάλος αυτός νεωτερισμός της κοινωνικοποίησης του κεφαλαίου. Είναι αυτό που τα αφεντικά δεν ήθελαν να δουν στη δεκαετία του '70, και που το αποδέχτηκαν τελικά δέκα χρόνια αργότερα...
σε τις σχέσεις εξουσίας - και προκαλούσε άλλες. Είναι ραφιβώς αυτό που λέγαμε πριν από τριάντα χρόνια... ,.
Εργαζόμενοι της μετανεωτερικής εποχής...
Ναι, αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτή η μετανεωτερι-κή εποχή, αυτή η ιταλική Silicon Valley που βρίσκουμε σήμερα στη βορειοανατολική Ιταλία, δημιουργήθηκε από ανθρώπους που είχαν ζήσει την εμπειρία της εσωτερικής μετανάστευσης και της οικονομικής εξαθλίωσης και ότι ο πολιτικός αγώνας οδήγησε στο μετασχηματισμό τους. Είναι πολύ μαρξιστική η παλιά αυτή αντίληψη, σύμφωνα με την οποία οι αγώνες φτιάχνουν την ιστορία. Εξάλλου, όχι μόνο την ιστορία, αφού επιπλέον βοηθούν τους ανθρώπους να συνειδητοποιούν κάποια πράγματα, και αυτή είναι περίπου η αρχή που επανέρχεται διαρκώς σε ολόκληρη τη θεωρητική μου εργασία.
Με απώλεια του ιδανικού; ,
Φυσικά, η καταστολή έφερε κάποια διαφθορά, δεν σφάζεις μια γενιά χωρίς ν' αφήσεις ίχνη.

Α σταδιάολο πια... παρελάσεις σου λέει ο άλλος.

2011-10-29T13:49:00.003+03:00

Εκτός κι αν βρίσκεσαι στην εξέδρα των επισήμων… μια πολύ επικίνδυνη τελικά θέση. Η εξουσία ωστόσο θα έχει φαίνεται τα καλά της… αλλιώς γιατί τέτοια εξάρτηση; Λεφτά - αποδείχτηκε αυτό - δεν υπάρχουν. Κάθε μέρα κινδυνεύεις να σε λιντσάρουν, σου πετάνε αυγά, σου γυρνάνε τα μούτρα και σε διαλοστέλνουν… ενώ εσύ ό,τι κάνεις το κάνεις για την πατρίδα, γι’ αυτή την κωλοπαράταξη. Και ούτε λόγος για σπίτι, οικογένεια… δεν έχεις καιρό. Όλη σου τη ζωή την ξοδεύεις γι’ αυτούς τους παρακατιανούς… την προσωπική σου ζωή εννοώ. Γιατί όλο πρέπει να τρέχεις, ν’ αποφασίζεις, να ψηφίζεις το εκάστοτε νομοσχέδιο και να σε βρίζουν κι από πάνω. Και να πεις ότι τα τσεπώνεις… ψίχουλα, τι θαρρείς πως βγάζει ένας πολιτικός; Τα έξοδά του… να μη σου πω ότι βάζει κι απ’ την τσέπη του. Ούτε να πηδήξεις δεν προλαβαίνεις… δόξα σου λέει ο άλλος… σκατά, απ’ το τρέξιμο στο φτύσιμο, ζωή είναι αυτή; Αλλά δεν έχεις να κάνεις με ανθρώπους, με ζώα έχεις να κάνεις.

Αρθρο 120

2011-10-21T19:03:00.001+03:00

(Ακροτελεύτια διάταξη)

1. Το Σύνταγμα αυτό, που ψηφίστηκε από την E΄ Aναθεωρητική Bουλή των Ελλήνων, υπογράφεται από τον Πρόεδρό της, δημοσιεύεται από τον προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Eφημερίδα της Kυβερνήσεως, με διάταγμα που προσυπογράφεται από το Yπουργικό Συμβούλιο και αρχίζει να ισχύει από τις ένδεκα Iουνίου 1975.
2. O σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Eλλήνων.
3. O σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.
4. H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»

Αθήνα, 2008

O ΠΡOΕΔΡOΣ ΤΗΣ ΒOΥΛΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΣΙΟΥΦΑΣ

Here's To Youयू

2011-10-19T10:10:00.002+03:00

Να πενθούμε αντί ν’ απεργούμε μήπως;
Ή να σηκώσουμε μαύρες σημαίες στους δρόμους;

Στον υπολογιστή μου έρχονται μηνύματα όπως:
«ΔΙΑΔΩΣΤΕ!!!!»
«Ο συνδυασμός κολλύριου "φυσικά δάκρυα" με τετρακαΐνη βοηθά πολύ -πάρα πολύ!!!- στην ανακούφιση των ματιών μετά από ρίψη χημικών. Φτιάχνουμε ισόποσο μείγμα (5cc από το καθένα) ανακατεύοντας τα με σύριγγα και το βάζουμε σε μπουκαλάκια που ρίχνουν σταγόνες, κρατάμε 2-3 φιαλίδια μαζί μας και ξεπλένουμε τα μάτια. Γρήγορα πριν κλείσουν τα φαρμακεία!!! (Από σφο έμπειρο οφθαλμίατρο)
Υ.Γ. Καμιά σχέση με malox!!! δοκιμάστηκε 28-29 Ιουνη κι έσωσε κόσμο».

Μα είναι μέρες αυτές;
Αν μην τι άλλο ας διαγράψουν τον όρο σοσιαλισμός τουλάχιστον, είναι ντροπή.

Το σύνδρομο της στρουθοκαμήλου (kathimerini.gr )

2011-10-03T09:13:00.001+03:00

Το σύνδρομο της στρουθοκαμήλου
Του Κωστα Σημιτη

Διάφοροι πολιτικοί και εμπειρογνώμονες μάς διαβεβαιώνουν ότι έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη δεν είναι δυνατή, διότι δεν προβλέπεται από τις Συνθήκες η αποχώρηση χώρας ή η αποπομπή της. Μας καθησυχάζουν, λοιπόν, λέγοντας: μη φοβάστε, δεν συμφέρει την Ενωση να αποχωρήσουμε, δεν θα εμμείνουν στις απαιτήσεις τους, γιατί αλλιώς θα καταστραφούν και οι ίδιοι. Αλλοι ισχυρίζονται ότι «καμιά από τις ισχυρές χώρες της Ευρώπης δεν επιθυμεί την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, κάτι που αποσαφηνίσθηκε από τις δηλώσεις Μέρκελ - Σαρκοζί». Εχουμε άρα ελευθερία κινήσεων. Υπάρχουν επίσης εκείνοι που πιστεύουν ότι η Ευρωζώνη έτσι κι αλλιώς θα καταρρεύσει. Δεν χρειάζεται λοιπόν να ακολουθούμε περιορισμούς. Το κλίμα ότι έχουμε πολύ μεγαλύτερα περιθώρια πρωτοβουλιών, απ’ ό,τι αρχικά πιστεύαμε, οδήγησε σε εφησυχασμό. Επιβεβλημένα μέτρα με πολιτικό κόστος αναβλήθηκαν ή τροποποιήθηκαν. Οταν δεν καταβλήθηκε η έκτη δόση του δανείου στα μέσα Σεπτεμβρίου, διαπιστώσαμε έκπληκτοι ότι οι εταίροι μας έχουν αρκετά διαφορετικές απόψεις από μας σε σχέση με το τι πρέπει να γίνει. Οι κρίσεις δεν αντιμετωπίζονται ούτε με αβάσιμες ελπίδες ούτε με φαντασιώσεις. Η γνώση της πραγματικότητας είναι προϋπόθεση της αντιμετώπισής τους.

Στις Συνθήκες πράγματι δεν προβλέπονται ρήτρες αποπομπής μιας χώρας από την ΟΝΕ. Αλλά μόνον όσοι εθελοτυφλούν μπορούν να πιστεύουν ότι κατόπιν τούτου δεν διατρέχει κίνδυνο η Ελλάδα. Η πραγματικότητα της λειτουργίας της Ενωσης καθορίζει το πλαίσιο για την παραμονή ή την έξοδο μιας χώρας. Γι’ αυτό και είναι σημαντικό να προβλέπουμε και να μην εφησυχάζουμε. Οι όποιες διαβεβαιώσεις ηγετών της Ενωσης είναι δεσμευτικές στο μέτρο, που η Ελλάδα τηρεί τις υποχρεώσεις της. Αν δεν ανταποκρίνεται στα συμφωνηθέντα -όπως ισχυρίζονται ότι συμβαίνει- δεν ισχύουν.

Η συμφωνία του Ιουλίου 2011 εξασφάλισε στην Ελλάδα πρόσθετη χρηματοδότηση και μερική αναδιάρθρωση του χρέους της, ώστε να διευκολύνει την επάνοδο της χώρας στις αγορές το 2014. Η συμφωνία αυτή υποδηλώνει το σχέδιο που επιδιώκει να εφαρμόσει ο ηγετικός πυρήνας της Ενωσης. Επιθυμεί, κατά την αρχή λειτουργίας του Νέου Μόνιμου Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) το 2013 ή και ακόμη γρηγορότερα, να δώσει την οριστική λύση του προβλήματος των υπερχρεωμένων χωρών με βάση τις καταστατικές διατάξεις του Μηχανισμού. Σύμφωνα μ’ αυτές, όποια κράτη έχουν βιώσιμο χρέος, όποια δηλαδή έχουν τη δυνατότητα να αντλήσουν κεφάλαια από τις αγορές, θα συνεχίσουν να υποστηρίζονται. Τα άλλα, των οποίων το χρέος δεν είναι βιώσιμο, θα πρέπει να τα βγάλουν πέρα μόνα τους. Νέα χρηματοδότηση δεν θα δοθεί παρά μόνο για εξαιρετικά περιορισμένο χρόνο. Οσες χώρες δεν θα μπορέσουν να ξεπεράσουν τις δυσκολίες τους, θα ενταχθούν σε μια διαδικασία ελεγχόμενης χρεοκοπίας. Στόχος θα είναι να περιορισθούν οι αρνητικές επιπτώσεις στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα.

«Οικειοθελής αναστολή»

Ελεγχόμενη χρεοκοπία σημαίνει ελεγχόμενη συμπεριφορά των δανειστών, συμφωνία μεταξύ των δανειστών και της οφειλέτριας χώρας για την αναδιάρθρωση του χρέους, δηλαδή παράταση του χρόνου εξόφλησης, περιορισμός (κούρεμα) των απαιτήσεων των τραπεζών, ρυθμίσεις που εγγυώνται την εξόφληση, όπως εκχώρηση των χρημάτων των κοινοτικών προγραμμάτων στις τράπεζες, νέοι κανόνες για το καταβλητέο επιτόκιο. Η ελεγχόμενη χρεοκοπία συνεπάγεται την οικειοθελή «αναστολή» της συμμετοχής της χώρας που χρεοκοπεί στην Ευρωζώνη. Η παραμονή της θα σήμαινε συνέχιση των κλυδωνισμών που προκαλεί η αδυναμία της στην αξία του ευρώ. Το ευρώ θα έχανε αμέσως αξία απέναντι στο δολάριο ή τη λίρα με αποτέλεσμα τη φυγή των επενδυτών προς άλλα νομίσματα. Η Ευρωζώνη θα εγκατέλειπε τη φιλοδοξία να είναι μια από τις πιο ισχυρές και ανταγωνιστικές οικονομίες. Η Γερμανία, η Γαλλία αλλά και άλλες χώρες δεν είναι διατεθειμένες να υποστούν μια τέτοια εξέλιξη. Θα αντιδράσουν σκληρά σε όσους δανείστηκαν τεράστια ποσά χωρίς να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους.

Η «οικειοθελής αναστολή» είναι άλλωστε το λογικό επακόλουθο ενός συστήματος, όπου όλοι είναι υποχρεωμένοι να τηρούν ορισμένους κανόνες για να λειτουργήσει. Αν κάποιος αρνείται να τους εφαρμόσει και κάνει του κεφαλιού του, το σύστημα ή θα τον αποπέμψει ή θα αυτοαναιρεθεί. Αυτοαναίρεση της Ευρωζώνης λόγω μιας μικρής περιφερειακής χώρας δεν πρόκειται να συμβεί. Τα άλλα κράτη έχουν επενδύσει τεράστιους πόρους και προσπάθεια στην ΟΝΕ, ώστε να αποδεχθούν μοιρολατρικά την αδιαφορία ενός μέλους για τις κοινές ρυθμίσεις.

Οι διαπιστώσεις αυτές απαντούν με σαφήνεια στον ισχυρισμό ότι δεν επιτρέπεται «νομικά» η αποχώρησή μας από το ευρώ. Οι νομικοί κανόνες για την έξοδό μας έχουν ήδη ουσιαστικά καθοριστεί. Το αργότερο το 2014 λοιπόν θα κριθεί το μέλλον της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Ο χρόνος που μας μένει για να αποφύγουμε την έξωση είναι το πολύ τρία περίπου χρόνια και με την προϋπόθεση ότι δεν θα συμβεί στο μεταξύ κάποιο ατύχημα. Ας σημειωθεί εδώ, ότι στην Ευρωζώνη άρχισαν να κυκλοφορούν σενάρια επιτάχυνσης των διαδικασιών. Επιδιώκεται να λειτουργήσει ο Μηχανισμός αντί το δεύτερο εξάμηνο του 2013 ήδη από το πρώτο εξάμηνο του 2012. Ο διαθέσιμος χρόνος για την ανατροπή της αρνητικής μας πορείας θα είναι ελάχιστος σ’ αυτή την περίπτωση.

Η αναστολή της συμμετοχής μας στην Ευρωζώνη θα σημάνει πιθανότατα επάνοδο στη δραχμή. Η ισοτιμία της νέας δραχμής προς το ευρώ θα είναι πολύ κατώτερη εκείνης με την οποία πραγματοποιήθηκε η είσοδος στην Ευρωζώνη (1 ευρώ=340 δρχ.) Ενα ευρώ θα αντιστοιχεί σε εξακόσιες δραχμές ή και πολύ παραπάνω. Η οριστική τιμή της δραχμής θα καθορισθεί τελικά από τις αγορές ύστερα από αλλεπάλληλες υποτιμήσεις. Οι Ελληνες θα χάσουμε ένα μεγάλο ποσοστό της αξίας των χρημάτων μας, οι μισθωτοί ένα μεγάλο τμήμα της αγοραστικής τους δύναμης. Οι τιμές των εισαγόμενων ειδών θα αυξηθούν κατά το ύψος της υποτίμησης. Πολλά εγχώρια αγαθά θα ακολουθήσουν και αυτά την αλματώδη άνοδο των τιμών μια που οι περισσότερες πρώτες ύλες προέρχονται από το εξωτερικό. Η ανάκαμψη θα είναι εντελώς αβέβαιη για πολύ καιρό γιατί οι μοχλοί ανάπτυξης που είναι ήδη ασθενείς θα παραμείνουν περιορισμένοι.

Η ελεγχόμενη χρεοκοπία, έξωση, θα πραγματοποιηθεί, ίσως με υποσχέσεις για σύντομη επάνοδο στο ευρώ. Παρ’ όλα αυτά θα είναι πιθανότατα εξίσου δραματική με τη μη ελεγχόμενη. Για την κυκλοφορία του ευρώ στην Ελλάδα είχαν γίνει προετοιμασίες ενός έτους. Για την επανακυκλοφορία της δραχμής δεν θα μπορεί να γίνει ούτε μιας μέρας προπαρασκευαστική δουλειά. Μόλις μαθευτεί ότι είναι σε εξέλιξη η εγκατάλειψη του ευρώ θα κυριαρχήσει πανικός στην αγορά. Τράπεζες και καταθέτες θα προσπαθήσουν να εξασφαλίσουν αμέσως όσο το δυνατό περισσότερα ευρώ για να τα στείλουν στο εξωτερικό ή να αποθηκεύσουν.

Ο βέβαιος πανικός δεν θα είναι η μόνη δυσκολία στην αλλαγή του νομίσματος. Το τραπεζικό μας σύστημα έχει προσανατολιστεί στο ευρώ, όσον αφορά τη διαχείρισή του, λογισμικό, υπολογιστές, εκπαίδευση. Η αλλαγή του ώστε να εργασθεί με το νέο νόμισμα απαιτεί τεράστιο κόστος και αρκετό χρόνο. Κερδοσκοπία, απάτες, αβεβαιότητα θα κυριαρχήσουν. Τα χρέη μας προς το εξωτερικό, που θα πρέπει να αποπληρωθούν σε ευρώ, αυτομάτως θα αυξηθούν κατά το ποσοστό της υποτίμησης. Ελληνικές επιχειρήσεις που συναλλάσσονταν με το εξωτερικό θα βρεθούν ίσως σε μια νύχτα με διπλάσια χρέη. Το δημόσιο χρέος θα φτάσει δυσθεώρητα ύψη. Οποια και αν είναι η έκταση της αναδιάρθρωσής του, η εξόφλησή του θα παραμένει προβληματική. Το 1996, η Ελλάδα αποπλήρωνε ακόμη οφειλές που προέκυψαν πριν από το 1900. Τα εγγόνια μας θα εξοφλούν και αυτά πιθανότατα δάνεια, που θα έχουν συμφωνηθεί δεκαετίες πριν γεννηθούν. Θα πραγματοποιηθεί ανακατανομή του εισοδήματος και πλούτου χωρίς κανόνες και ηθική δικαιολόγηση. Η κοινωνική αναταραχή θα είναι έντονη, η οργή ανάλογη της χωρίς προηγούμενο φτώχειας και ανεργίας.

Θα υπάρξουν δισταγμοί, αναστολές, προσπάθειες της τελευταίας στιγμής για να αποτραπεί από την ίδια την Ευρωζώνη ο εξοστρακισμός μιας χώρας-μέλους με καταστροφικές συνέπειες για την οικονομία της. Δεν θα εφαρμοστεί όμως η ίδια συνταγή διάσωσης που ίσχυσε μέχρι τώρα: νέα δάνεια, νέες υποσχέσεις της Ελλάδος, νέες εγγυήσεις, νέα παρακολούθηση εκ μέρους της τρόικας. Το τελευταίο βήμα θα είναι ο αναγκαστικός διαχειριστής, ο σύνδικος της πτώχευσης. Θα παίρνει αυτός τις αποφάσεις που μας αφορούν, θα ορίζει ποια χρήματα θα περιέρχονται στους δανειστές και ποια στη χώρα, θα καθορίζει διαδικασίες ώστε να ολοκληρωθεί η ύστατη προσπάθεια με το λιγότερο δυνατό κόστος για όλους.

Ορισμένα σενάρια

Υπάρχουν βέβαια και άλλες πιθανές εξελίξεις. Εξαρτώνται σημαντικά από την πορεία της ευρωπαϊκής και της διεθνούς οικονομίας, τους περιορισμούς που επιβάλλει ή τις ευχέρειες που παρέχει. Κριτήρια της κάθε λύσης είναι κυρίως το κόστος της για τα κράτη της Ευρωζώνης, οι ζημιές για τις τράπεζές τους, οι δυνατότητες ανακεφαλαίωσης των τραπεζών. Ορισμένη λύση μπορεί να ενδείκνυται για συγκεκριμένη στιγμή, αλλά να είναι απρόσφορη σε άλλη συγκυρία. Ας δούμε ορισμένα σενάρια.

Εστω ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι μας και το ΔΝΤ αρνηθούν να πληρώσουν δύο ή τρεις συνεχόμενες δόσεις, διότι δεν εκτελούμε ανειλημμένες υποχρεώσεις. Τι θα συμβεί; Το Δημόσιο θα προσφύγει στις διεθνείς αγορές για να εξασφαλίσει χρηματοδότηση. Δεν θα μπορέσει όμως να δανεισθεί γιατί οι ξένες τράπεζες θα ζητούν επιτόκια ανώτερα του 40%. Δεν θα έχει επομένως χρήματα ούτε για να εξοφλήσει τα ληξιπρόθεσμα δάνεια ούτε για να καλύψει τις τρέχουσες ανάγκες του. Η συνέχεια θα εξαρτηθεί από τη στάση που θα ακολουθήσει η Ευρωζώνη. Θα έχει διάφορες δυνατότητες. Αν θέλει να μην προκληθεί αναταραχή από μια χρεοκοπία χώρας-μέλους, αλλά και ταυτόχρονα να φανεί συνεπής η ίδια στην τήρηση των όρων που θέτει, θα προχωρήσει προς την τελική εκκαθάριση του θέματος δίνοντας μια τελευταία ευκαιρία στην Ελλάδα. Θα αποφασίσει την εκτεταμένη αναδιάρθρωση του χρέους δηλαδή, τον δραστικό περιορισμό του ελληνικού χρέους κατά ποσοστό πολύ μεγαλύτερο εκείνου του 21% που προέβλεπε η συμφωνία του Ιουλίου. Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) θα δώσει στους κατόχους ελληνικών ομολόγων νέα ομόλογα των οποίων η τιμή θα ανταποκρίνεται στην κατά πολύ κατώτερη της ονομαστικής πραγματικής τους αξία. Την αποπληρωμή τους θα εγγυάται όμως το ίδιο. Υποχρέωση της Ελλάδος θα είναι να καταστήσει, υπό την αυστηρή εποπτεία του EFSF, το χρέος της βιώσιμο μέχρι την οριστική κρίση του 2013/2014. Η εποπτεία θα συνεχισθεί, αν κριθεί το χρέος βιώσιμο, για αρκετά χρόνια για να εξασφαλισθεί η δυνατότητα εξόφλησής του. Οι τράπεζες θα υποστούν πλήγμα από την αναδιάρθρωση γιατί θα χαθεί ένα μεγάλο τμήμα της αξίας των ομολόγων που κατέχουν. Θα έχουν όμως ήδη ανακεφαλαιωθεί ή θα χρηματοδοτηθούν από το EFSF, για να καλύψουν μέρος της ζημιάς τους. Το μεγάλο όφελος της Ευρωζώνης θα είναι ο τερματισμός της ανασφάλειας, η αποτελεσματική περιχαράκωση του κινδύνου.

Πιθανό είναι επίσης η Ευρωζώνη να αποφασίσει να πληρώνει εφεξής τις δόσεις, όχι στην Ελλάδα απευθείας αλλά στις τράπεζες που μας δάνεισαν ώστε να εξοφλούνται τα χρέη μας. Στην περίπτωση αυτή δεν θα υπάρξει άμεση και μόνιμη στάση πληρωμών αφού τα χρέη θα εξυπηρετούνται κανονικά. Με τη μέθοδο αυτή θα επιτευχθεί η απαλλαγή των τραπεζών της Ευρωπαϊκής Ενωσης από το τοξικό ελληνικό χρέος και η ανάληψή του από τα κράτη-μέλη. Ο κίνδυνος ότι η ελληνική χρεοκοπία θα προκαλέσει κλυδωνισμούς στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα θα έχει ελεγχθεί.

Aναταραχή στο εσωτερικό

Η λύση αυτή δεν θα αποφύγει την αναταραχή στο εσωτερικό της χώρας. Το ελληνικό Δημόσιο πιθανόν να μην έχει επαρκή χρήματα να πληρώσει μισθούς, συντάξεις και άλλες υποχρεώσεις του για να δουλέψει η κρατική μηχανή. Για να αντιμετωπίσει την έκτακτη αυτή κατάσταση πιθανόν να πληρώνει με πιστοποιήσεις οφειλής (ομόλογα) τους υπαλλήλους, οι δημόσιες επιχειρήσεις τους εργαζομένους, οι ιδιωτικές επιχειρήσεις τους προμηθευτές τους. Πιθανόν να υπάρξει τότε επέμβαση εκ μέρους είτε του προσωρινού μηχανισμού (EFSF) είτε της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για τη χρηματοδότηση των τραπεζών και εμμέσως του ελληνικού Δημοσίου. Στόχος της θα είναι να οδηγηθεί ομαλά η Ελλάδα στην προβλεπόμενη από το Μόνιμο Μηχανισμό (ESM) διαδικασία που θα αποφασίσει οριστικά για τη μελλοντική εξέλιξη.

Εάν, τέλος, η Ευρωζώνη δεν συμφωνήσει σε παρέμβαση, όπως στις παραπάνω περιπτώσεις, και συνεχίσει να αρνείται την πληρωμή των δόσεων, η Ελλάδα θα κηρύξει στάση πληρωμών και θα διαπραγματευτεί τους όρους της χρεοκοπίας της. Θα είναι μια μη ελεγχόμενη χρεοκοπία. Οι δανειστές θα απαιτούν το σύνολο του οφειλόμενου ποσού χωρίς εκπτώσεις και αναβολές με κάθε δυνατό τρόπο. Η Ελλάδα θα αποκοπεί από τις διεθνείς συναλλαγές για πάρα πολύ χρόνο.

Την εικόνα των πιθανών εξελίξεων θα πρέπει να συμπληρώσει η διαπίστωση, ότι η Ελλάδα θα είναι συνεχώς εκτεθειμένη στον κίνδυνο ενός απρόβλεπτου ή τυχαίου γεγονότος. Μια νέα διεθνής ύφεση, μια νέα διεθνής τραπεζική κρίση, έντονες διαφορές μεταξύ των μελών της Ενωσης για την οικονομική διακυβέρνηση της Ευρωζώνης θα αυξήσουν το αίσθημα της ανασφάλειας και θα επηρεάσουν αρνητικά τη συμπαράσταση στα προβλήματά μας.

Το συμπέρασμα από την εξέταση των διαφόρων σεναρίων είναι ότι η ομαλή πορεία της χώρας προϋποθέτει την ομαλή καταβολή των δόσεων από τους δανειστές και την ανταπόκρισή μας στους όρους που μας έχουν τεθεί. Κάθε παρασπονδία μάς οδηγεί σε αυστηρότερη εποπτεία. Κάθε βελτίωση που πετυχαίνουμε αυξάνει τη διαπραγματευτική μας δύναμη. Η συνάντηση της κ. Μέρκελ με τον πρωθυπουργό την περασμένη Τρίτη το επιβεβαίωσε. «Εάν θέλετε να σας στηρίξουμε πάρετε όλα τα μέτρα», ήταν η επωδός της καγκελαρίου, φιλική αλλά αποφασιστική. Αποτελούν, τέλος, δονκιχωτισμούς οι απόψεις, ότι πρέπει να απεγκλωβιστούμε από τη συμπαράσταση της Ευρωζώνης, να μιμηθούμε το παράδειγμα της Αργεντινής «που τα πάει καλά», να «πούμε όχι» στους δανειστές μας, να επαναδιαπραγματευτούμε το σύνολο του προβλήματος με την Ευρωζώνη. Η έξοδος από την ΟΝΕ πρέπει να αποφευχθεί με κάθε τρόπο. Θα είναι καταστροφική.

Το ερώτημα, αν μπορούμε να αλλάξουμε τους καταπιεστικούς όρους, ώστε να περιορίσουμε τη δυστυχία που προκαλούν, έχει απαντηθεί μέχρι σήμερα από τις εξελίξεις. Τόσο η συμφωνία του Ιουλίου όσο και η άρνηση αποδοχής των ελληνικών θέσεων τον Σεπτέμβρη έδειξαν ότι κάθε διαπραγμάτευση χρειάζεται επιδόσεις που πείθουν και μελετημένα σχέδια. Αν αυτό δεν συμβαίνει, οδηγείται σε αδιέξοδο. Θα πρέπει με την κατάλληλη προετοιμασία να επιδιώξουμε μια συμφωνία, που μπορεί να εκπληρωθεί σε όφελος όλων, αλλά και της χώρας μας. Η ανάπτυξη να αποκτήσει πολύ μεγαλύτερη σημασία. Τα μέτρα να είναι δικαιότερα για τα χαμηλότερα εισοδήματα. Χρειάζεται μια διαφορετική προσέγγιση από εκείνη που ακολουθήσαμε μέχρι τώρα.

Δεν υπάρχουν γέφυρες;

Οι συνεχείς διασκέψεις πρωθυπουργών και υπουργών Οικονομικών δεν μπορούν να οδηγήσουν σε αλλαγές πολιτικής. Στα Συμβούλια δεν υπάρχει χρόνος συζήτησης. Ολα έχουν σχεδόν λεπτομερειακά προετοιμαστεί. Για οτιδήποτε καινούργιο οι συμμετέχοντες κρατούν τα χαρτιά τους κλειστά. Κοινά σχέδια προκύπτουν όταν οι υψηλού επιπέδου κύριοι συνεργάτες των πολιτικά υπευθύνων συζητούν βάσει οδηγιών ελεύθερα, μακριά από κάμερες, χωρίς δηλώσεις, αλλά με εξονυχιστική διερεύνηση όλων των δυνατοτήτων. Βέβαια συζητούν συγκεκριμένα σχέδια και όχι αόριστες επιθυμίες ή πολιτικά ευχολόγια. Για να ενταχθεί η χώρα στην ΟΝΕ υπήρχε μια συνεχής προπαρασκευαστική άτυπη επαφή και ελεύθερη συζήτηση των συνεργατών και των υπουργών επί χρόνια. Σήμερα μοιάζει να μην υπάρχουν γέφυρες.

Γέφυρες υπάρχουν, όταν αναγνωρίζεις το πρόβλημα του συνομιλητή σου. Το θέμα που απασχολεί τις χώρες του Βορρά είναι ο ορατός κίνδυνος να τις παρασύρουν οι χώρες της περιφέρειας στην κρίση τους. Πρέπει να τις πείσουμε, ότι μας ενδιαφέρει να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά την κρίση. Είχαμε υποσχεθεί τον Φεβρουάριο του 2010 αποκρατικοποιήσεις. Δεν προχώρησαν ακόμη. Είχαμε προτείνει πωλήσεις περιουσιακών στοιχείων ύψους 50 δισ. Δεν έχουμε καταφέρει να συμπληρώσουμε το ποσό του 1 δισ. Δεν αξιοποιήσαμε το ΕΣΠΑ. Η Ελλάδα έχει δημιουργήσει την πεποίθηση στους δανειστές της ότι δεν τηρεί τις υποσχέσεις της ελπίζοντας να βολευτούν τα πράγματα κατά τον ένα ή άλλο τρόπο χωρίς τομές. Χρειάζονται έκτακτες διαδικασίες και έκτακτη προσπάθεια. Εάν προωθούνται τα θέματα με τις συνηθισμένες γραφειοκρατικές μεθόδους το αποτέλεσμα θα παραμείνει μηδενικό. Μηδενική όμως θα είναι και η συμπαράσταση σε μας. Η προοπτική της ανάκαμψης θα παραμείνει ζωντανή αν δουλέψουμε με συνέπεια, σχέδιο και θέληση.

Είναι καιρός λοιπόν να σταματήσουν οι αυταπάτες για τις δυνατότητές μας, οι νομικισμοί, οι επικλήσεις των αρχών και αξιών της Ενωσης, για τις οποίες πρώτοι εμείς αδιαφορούμε. Δεν μας ταιριάζει το σύνδρομο της στρουθοκαμήλου που κρύβει το πρόσωπό της γιατί δεν αντέχει να βλέπει την πραγματικότητα. Ας δούμε με ειλικρίνεια και αυτογνωσία την κατάσταση. Μόνο έτσι θα διαμορφώσουμε τα μέσα να την αντιμετωπίσουμε.

Καλές διακοπές βρε…

2011-08-04T11:31:00.000+03:00

Δε θέλω τώρα να το ρίξω στις πλερέζες, αλλά παρά το γεγονός ότι δεν έμεινε κανένας που να μην έφυγε διακοπές, λίγο η οικονομική κατρακύλα που μας μάρανε, λίγο η ζέστη, λίγο η ανικανότητά μας ν’ αντεπεξέρθουμε, λίγο η μαλακία που μας δέρνει, λίγο η τάση να δείχνουμε συνέχεια, σε οτιδήποτε, υποτελείς, λίγο η λάμψη του φεγγαριού… η κατάσταση παραμένει θα έλεγα θνησιγενής. Με άλλα λόγια, τα κακαρώνουμε. Εν μέσω τουριστικής περιόδου, μοχίτο, απέραντης βλακείας και αδιέξοδης πολιτικής.

Τι έγινε εκείνη η επανάσταση που λέγαμε;

2011-07-21T10:10:00.000+03:00

Σκατά στα μούτρα μας, δεν είμαστε για τίποτα άξιοι φαίνεται. Εκτός κι αν πρόκειται για τίποτα μικρότητες, να βγάλουμε κάνα μάτι, ε, αυτό ναι. Ή να τα χώνουμε από ραδιοφώνου, να πετάμε τσιτάτα… αλλά είναι κι αυτό το γαμημένο καλοκαίρι, σιγά μην κάτσω να τα χώνω στους μαλάκες… και βουρ, Κουφονήσια μεριά, για θάλασσες… ποιος το γαμεί το ευρώ;
Δεν είμαι αγανακτισμένος πια, μπουχτισμένος είμαι απ’ τη βλακεία μας, απ’ την κοροϊδία σε βάρος μας, αλλά εντάξει, εγώ είμαι περίεργος, μη με λογαριάζεται. Είμαι περίεργος, αναίσθητος και άλλα τέτοια όμορφα. Και θ’ αράξω μπροστά στην ηλίθια τηλεόραση να μαθαίνω τα νέα των επώνυμων, αλήθεια ξέρετε, η Μενεγάκη χέστηκε; Ξέρει κανείς τη συνέχεια στο τούρκικο; Θα παίξει το νησί σε επανάληψη; Αυτά είναι θέματα, αυτό θα πει ζωή, να τρως την πίτσα σου, ένα βανίλια παγωτό και όλη μέρα παραλία, φρέντο κι άγιος ο Θεός. Και την επανάσταση την κάνουμε Σεπτέμβριο βρε αδελφέ, δε μας πήραν και τα χρόνια… και πού ‘σαι, πιάσε μια κρύα μπύρα.

Πράσινο μίλι

2011-06-07T08:35:00.001+03:00

Ας μη παραμυθιαζόμαστε, δε γίνονται αυτά τα πράγματα, αλλά ας υποθέσουμε πως το κράτος υποκύπτει στον εκβιασμό που του αντιγυρίζουν οι πολίτες και πάει ο πρωθυπουργός και τους τα πετάει στα μούτρα και τους λέει: «στο διάολο κι εσείς και το ευρώ σας και η Ένωση, δεν πληρώνω - δεν πληρώνω» και μπαίνουμε όλοι μαζί, τα 9 εκατομμύρια πες του καναπέ, το 1 όλοι οι αγανακτισμένοι του Συντάγματος, αυτός και οι 300 της Βουλής σ’ ένα ταξί και φεύγουμε. Όλοι αυτό θέλουμε φαντάζομαι. Υπάρχει κι η περίπτωση βέβαια να κλειστούν εκεί μέσα και να χώσουν τις υπογραφές ενώ στον δρόμο τα ΜΑΤ θα πετάνε δακρυγόνα και θα ξυλοκοπάνε ό,τι ανασαίνει, αυτή είναι η άλλη εκδοχή. Και βέβαια δε μπορώ να φανταστώ να νικάνε οι νοικοκυρές με τα τηγάνια, ούτε τα παιδάκια όλα αυτά τα άρματα. Τι μέρα θα ξημέρωνε;
Θα μου πεις «ο βρεγμένος τη βροχή…» και άλλα τέτοια ενθαρρυντικά, «ότι δεν πάει άλλο, Ελευθερία λοιπόν ή Θάνατος» και να δώσουμε μια όλοι μαζί να φύγει αυτό το σίχαμα… αλλά ξέρεις κι εσύ κι εγώ πως θαύματα δε γίνονται. Πως αν τους πολυστριμώξεις θα κατεβάσουνε τα τανκς, πως θ’ αρχίσουνε να ρίχνουνε δώθε και κείθε και όποιον πάρει ο Χάρος, δε θα κωλώσουν ξέρεις.
«Και τώρα τι μας τα λες αυτά ρε φίλε;», θα πεις, «να μας φοβίσεις θες;» Όχι, πραγματικά δεν ξέρω, δεν έχω τέτοια πρόθεση τουλάχιστον, αλλά είναι σαν να μη βγάζει πουθενά. Γιατί ως φαίνεται υπάρχουν δυο Ελλάδες…
Απ’ την άλλη εδώ που φτάσαμε… τι είχαμε - τι χάσαμε… «ας πάει και το παλιάμπελο».
Και «Κυριακή, κοντή γιορτή», λένε.

«Όλα είναι ατμός…»

2011-06-04T10:38:00.002+03:00

Λοιπόν, αν θες να ξέρεις, όσο κι αν νοιώθεις στριμωγμένος τώρα… για να μην πω κάτι χειρότερο και χαλάσουμε τις καρδιές μας , όσο κι να θες να το κάνεις να μεγαλώσει και να το δεις να γίνεται κάτι άλλο, το λεγόμενο «κίνημα της πλατείας» που λες και κοκορεύεσαι, θα παραμείνει μια δικλείδα ασφαλείας - γιατί από κάπου πρέπει να ξεμπουκάρει ο ατμός – και τίποτα παραπάνω, πώς φαντάστηκες; Κι αυτό γιατί σ’ έχουν δέσει χειροπόδαρα, με τους νόμους, τις διώξεις και τους εισαγγελείς που σε περιμένουν στη γωνία… αν πάψεις ας πούμε να «διαδηλώνεις ειρηνικά» και πιάσεις να πετάξεις μία πέτρα.
«Ειρηνικά»… τι πάει να πει αυτό άραγε; Γιατί ποιος θα σου δώσει νομίζεις σημασία αν δεν καεί λιγάκι ο κώλος του, στο Θεό σου, ποιον κοροϊδεύουμε; Απλώς λοιπόν σ’ αφήνουν να σεργιανίζεις πέρα - δώθε, να νοιώθεις τάχα κάποιος σουλατσάροντας στο Σύνταγμα και να φωνάζεις άντε και κάποιο σύνθημα… αλλά μέχρι εκεί. Αλλιώς σε περιμένουν τα άλλα κόλπα που ξέρεις - μη βλέπεις που δεν το ανακοινώνουν αυτό στα νέα μέτρα.
«Γιατί» - επίτρεψέ μου να διαβάσω στο μυαλό σου - «αν το καλοσκεφτείς, δεν είμαστε τώρα για τέτοια…» θα μου πεις κι θα ‘χεις ένα δίκιο που φοβάσαι, αλλά θα ήθελα κάτι άλλο να έβρισκες να πεις - όχι απαραίτητα σε 'μένα… έτσι να σε δω κάτι να κάνεις.

«... ΦΙΛΕ ΘΕΑΤΗ: ΕΞΟΔΟΣ»

2011-05-30T11:03:00.003+03:00

ΦΤΑΣΑΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ; ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΠΟΥ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ, ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ, ΣΤΑ ΡΑΔΙΟΦΩΝΑ, ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ, ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΤΟΥ ΧΑΣΑΠΗ; ΈΓΙΝΕ ΛΟΙΠΟΝ ΕΚΕΙΝΗ Η ΠΕΡΙΦΗΜΗ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ; ΜΗΠΩΣ ΕΝΤΕΛΕΙ ΑΦΥΠΝΙΣΤΗΚΑΜΕ ΚΑΙ ΠΕΤΑΞΑΜΕ ΤΗ ΣΑΒΟΥΡΑ ΑΠ’ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΜΑΣ; ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΑΠΕΜΕΙΝΕ ΝΑ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΕΙ ΠΙΑ ΚΑΝΕΙΣ, ΜΕ ΤΙ ΟΡΟΥΣ Ν’ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΕΙ ΤΙ;
ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΙΑ ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΕΜΕΙΣ, ΟΠΩΣ ΚΙ ΟΤΑΝ ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ; ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΙΑ ΜΟΝΟΙ, ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΛΩΝ;
ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΙΤΕ ΤΟ. ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΤΕΙΛΟΥΝ ΠΑΛΙ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ. ΓΙΑΤΙ ΝΑ ‘ΣΤΕ ΒΕΒΑΙΟΙ, ΘΑ ΤΑ ΣΤΕΙΛΟΥΝ. ΠΑΝΤΑ ΕΤΣΙ ΚΑΝΟΥΝ.

Η ταφή του κόμητος Οργκάθ

2011-05-10T07:46:00.003+03:00

Λοιπόν, σαν πρώην ζωγράφος θα κάνω μια διαφορετική ανάλυση, πώς βλέπω το μνημόνιο 2, χωρίς φωτογραφίες και τέτοιες βλακείες γιατί αλλού παίζεται το παιχνίδι… και θα χρησιμοποιήσω μια παλιά ρήση, με τη διαφορά ότι στο τραπέζι δεν έχουμε ασθενή αλλά έχουμε πλέον έναν νεκρό, ένα άψυχο σώμα. Πρόκειται για την ταφή του κόμητος Οργκάθ; Πιθανόν. Γύρω βλέπουμε τα γνωστά πρόσωπα, αυτά που βλέπουμε κάθε μέρα στις τηλεοράσεις, πρόσωπα βλοσυρά, μοχθηρά βλέμματα, υποκρισία… μόνο που στη θέση του κόμητος είναι ο ίδιος ο Γκρέκο.
Πώς σου φαίνεται;

Ο Οσάμα πέθανε στο Αμποταμπάντ

2011-05-04T08:41:00.000+03:00

Τι δικαιοσύνη όμως κι αυτή.
Κι αυτοί οι Αμερικανοί, όλα στη φόρα… τι λαός, τι ήθος.
Αλλά εδώ μας είπανε ότι πήγανε στο φεγγάρι, γιατί όχι κι αυτό;
Πού το πάνε όμως; Ποιος έχει τώρα σειρά;

Το τέταρτο βήμα

2011-04-11T19:50:00.004+03:00

Στη «Σκόνη από αστέρια», ο Ασίμωφ διερωτάται: «έχεις πάει σχολείο. Έμαθες για τον κύκλο της οικονομίας. Ένας νέος πλανήτης αποικείται και η πρώτη του ανάγκη είναι να τραφεί. Γίνεται ένας αγροτικός κόσμος, ένας κτηνοτροφικός κόσμος. Αρχίζει να σκάβει στο υπέδαφος για να βγάλει ακατέργαστο μετάλ¬λευμα και στέλνει την υπεραξία από τη γεωργία στο εξωτερικό για ν' αγοράσει μηχανήματα και είδη πολυτε¬λείας. Αυτό είναι το δεύτερο βήμα. Τότε, καθώς αυξάνει ο πληθυσμός και οι ξένες επενδύσεις, αρχίζει ν' ανθίζει ένας βιομηχανικός πολιτισμός, που είναι το τρίτο βήμα. Αναπόφευκτα, ο κόσμος μηχανοποιείται, εισάγοντας τρο¬φές, εξάγοντας μηχανήματα, επενδύοντας στην ανάπτυξη άλλων πρωτόγονων κόσμων. Το τέταρτο βήμα.
«Πάντα οι μηχανοποιημένοι κόσμοι είναι οι πιο πυκνοκα¬τοικημένοι, οι πιο ισχυροί, στρατιωτικά - μια και ο πόλεμος είναι μια συνάρτηση της μηχανής - και περιβάλλονται συνήθως από ένα πλήθος αγροτικών, εξαρτημένων κό¬σμων.
»Τι συνέβη όμως σ' εμάς; Βρισκόμασταν στο τρίτο βήμα της αναπτυσσόμενης βιομηχανίας. Και τώρα; Η ανάπτυξη αυτή σταμάτησε, πάγωσε, αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Θα παρεμπόδιζε τον Τυράννιο έλεγχο στις βιομηχανικές ανά¬γκες μας. Απ' τη μεριά τους, πρόκειται για μια μικροπρόθε-σμη επένδυση, γιατί σταδιακά δε θα είμαστε πλέον επικερδείς καθώς θα γινόμαστε φτωχότεροι. Στο μεταξύ, όμως, αυτοί μαζεύουν την αφρόκρεμα».

Δεν τα λέει και άσχημα ε;

"Forum"

2010-07-13T13:09:00.001+03:00

Δε θ’ αναφέρω εδώ όλα όσα ανακοίνωσε η κυρία Ντόρα Μπακογιάννη, μέσω της προσωπικής της ιστοσελίδας. Μπορείτε να ανατρέξετε στο dorabak.gr για λεπτομέρειες.
Εκεί θα βρείτε την ανοιχτή πρόσκληση που απηύθυνε στους πολίτες να συμμετάσχουν στη δημιουργία του «Forum για την Ελλάδα» - ποιους εννοεί άραγε; - ενός κινήματος θετικού πολιτικού ακτιβισμού, για ένα «εθνικό σχέδιο αναγέννησης»… αν είναι ποτέ δυνατόν… θα πάρει ψήφους κι αυτό το μόρφωμα;
Τα ακούω βερεσέ όλα αυτά βέβαια. Ωστόσο… η κυρία Μπακογιάννη μεταξύ άλλων αερολογιών, δήλωσε τα εξής: «προσωπικά έχω το θάρρος να αναγνωρίσω τα λάθη μου... Ήταν λάθος μου που δεν είπα πολλά πράγματα με το όνομά τους. Ήταν λάθος μου που δεν μίλησα εγκαίρως για όσα θεωρούσα στραβά. Αναλαμβάνω λοιπόν στο ακέραιο την ευθύνη που μου αναλογεί…
… το «φόρουμ για την Ελλάδα» δεν είναι πολιτικό κόμμα. Είναι ιδέες, λύσεις, γνώση, δύναμη, σύνθεση για την Ελλάδα του αύριο. Είναι προτάσεις για την εφαρμοσμένη πολιτική».
Είμαι μάλλον πολύ ευγενής και δε σχολιάζω τη νόημα έχουν αυτές οι δηλώσεις περί πολιτικού κόστους, τελικά αυτό που λένε για τις δικαιολογίες ισχύει… το ότι όλοι έχουν από μία.
Αναρωτιέμαι όμως αν θα μπορούσα να τα υποστηρίξω καλύτερα. Η συγκεκριμένη έχει και ένα σωρό γραφιάδες όμως τριγύρω της, είναι και από τζάκι… ναι, έχει εδώ που λέμε το φόντο. Εμείς οι άλλοι… πλέμπα. Ό,τι και να κάνεις… πλέμπα.

Πιστοποιητικό ηλιθιότητας

2010-06-28T14:14:00.000+03:00

Θα χρειαστούν τα εξής: αστυνομική ταυτότητα, πιστοποιητικό βάπτισης, φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα, αντίγραφα των Ε1 και Ε9, ιατρική γνωμάτευση από οποιοδήποτε κρατικό νοσοκομείο, ένα παράβολο, καθώς και ν’ απαντήσετε σ’ ένα ερωτηματολόγιο.
Την αίτησή σας και τα απαραίτητα δικαιολογητικά μπορείτε να καταθέσετε σε οποιοδήποτε ΚΕΠ.
Όλα αυτά μπορείτε να τα αποφύγετε βέβαια, ψηφίζοντας ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές, οπότε το πιστοποιητικό εκδίδεται αυτόματα.
Επισημαίνετε ότι κάθε γνήσιο πιστοποιητικό ηλιθιότητας φέρει τη βούλα του κράτους, και τις τζίφρες των υπουργών εργασίας και οικονομικών, όπως και του πρωθυπουργού.
ΠΡΟΣΟΧΗ: Στο προσεχές δίμηνο, η έκδοσή του προαναφερθέντος θα είναι υποχρεωτική και θα αφορά το σύνολο των ψηφοφόρων.

“Μάλιστα πατερούλη”

2010-05-20T19:33:00.003+03:00

Μετά την “επίσκεψη” Ερντογάν που πέρασε ελαφρώς στα αζήτητα γιατί ποιος απ’ όλους αυτούς θα έλεγε ποτέ την αλήθεια; - το συμπέρασμα από τις δημοσκοπήσεις και τα ρεπορτάζ στα φύλλα της Κυριακής ήταν πως «πρέπει να ‘σαι μεγάλο λαμόγιο για να φτάσεις ψηλά, έτσι κι αλλιώς». Πολλά ονόματα έπεσαν στο τραπέζι, Βουλγαράκης, Ρουσόπουλος, Μπασιάκος, Κοντός… αλλά όλα αυτά είναι θέματα προς ανακύκλωση θα ‘λεγα, ένα παιχνίδι εντυπώσεων που παίζουνε οι δημοσιογράφοι και τα κόμματα. Απ’ την άλλη τα ‘χουμε φορτώσει όλα στη δικαιοσύνη, να βγάλει αυτή άκρη, δήθεν. Δυστυχώς, έχουμε συνηθίσει στη βρώμα.
Τώρα, λόγω “παραίτησης” της Γκερέκου, παίζουν διάφορα σενάρια ανασχηματισμών, μου φάνηκε όμως ότι η είδηση της ημέρας ήταν αυτό που πέρασε στα ψιλά: ότι δηλαδή μπορούσαν να φέρουν τα λεφτά τους απ’ έξω οι Έλληνες ομογενείς – δεν κατάλαβα αν αφορά αυτό και τους μη – με φόρο 5% και χωρίς πόθεν έσχες, άρχισαν δηλαδή οι συμβιβασμοί, λόγω «άμεσης επίτευξης επιδιωκόμενου αποτελέσματος». Είναι ενδιαφέρουσα η εγκύκλιος που συγκεκριμένα αναφέρει ότι οι ενδιαφερόμενοι θα έχουν έκπτωση 50% αν επενδύσουν αυτά τα κεφάλαια σε οικοδομές, ομόλογα του Ελληνικού δημοσίου, αμοιβαία…. Μπερλουσκονικές αλχημείες.
Εμφανίστηκε κι ένα εφιαλτικό σενάριο )Αβραμόπουλος), που έλεγε πως αν το Ν.Δ.Τ κι η Ευρωπαϊκή ένωση δουν πως αδυνατούμε ν’ ανταποκριθούμε στις δεσμεύσεις, θα μπλοκάρουν τον δανεισμό, οπότε, μοιραία, θα οδηγηθούμε σε πτώχευση. Σήμερα νομίζω πως είπε το ίδιο κι η Μέρκελ.
Το δημόσιο δε μπορεί να κάνει μπίζνες. Τις μπίζνες πρέπει να τις κάνουν οι επιχειρηματίες και το δημόσιο τη δουλειά του. εδώ κοντεύει να γίνεται το αντίθετο, βλέπε εξοπλισμοί, δημόσια - Ολυμπιακά έργα, Βατοπέδι, τα ξέρουμε. Όπως ξέρουμε ότι καμιά εξεταστική δε θα αγγίξει πρωθυπουργούς και δελφίνους… «γιατί άλλο πράγμα ένας πρωθυπουργός»… δε θυμάμαι ποιος απ’ όλους το είπε.
«Από πού το ‘κανες το σπίτι σου ρε Γρούετσα;», δε ρωτάει ο Μαυρογιαλούρος στην ταινία; «Μα είμαι στο κόμμα κύριε υπουργέ», λέει εκείνος… δεν βγαίνει άκρη παιδιά, δε βγαίνει αν δεν αλλάξει αυτό το γαμημένο το σύστημα, αν δεν πάψουν όλα αυτά τα καλόπαιδα ν’ αλληλοκαλύπτονται μεταξύ τους, δε φέρνει ένας Μαυρογιαλούρος την άνοιξη.
Κοντεύουν να με πείσουν ότι δε φταίνε αυτοί. Ότι τους την έστησαν και πέσανε στο δόκανο. Ότι είμαστε θύματα ενός οικονομικού πολέμου. Κι αυτοί μαζί. Ότι δε φταίει κανείς.
Κοντεύουν να με πείσουν ότι δεν κλέψανε τελικά, ή και να κλέψανε, κλέψανε κάτι ψιλά. Ότι αλλού ήταν το πρόβλημα. Ότι ήταν στημένη η κρίση, να πάρει η μπάλα το ευρώ, ότι το νόμισμα ήταν ο στόχος, δε γινόταν να ‘ναι το ευρώ πιο δυνατό.
Εντάξει, δέχομαι ότι ήτανε έτσι… ότι όλοι οι Έλληνες κλέβουν, το δημόσιο, τον διπλανό, την Ευρώπη, τις Τράπεζες, εντάξει να το δεχτώ, δε φταίει το κράτος, φταίμε όλοι μαζί.
Αλλά ξέρεις τι θα ‘θελα εγώ; Θα ‘θελα να βγει κάποιος να μου πει την αλήθεια, «ξέρεις ρε φίλε, τη βάψαμε, έτσι κι έτσι έχουν τα πράγματα». Αλλά όχι, αυτό έχει πολιτικό κόστος. Αλλά γάμησέ το και το κόστος. Να μου πουν τι έχουν αποφασίσει για το Αιγαίο, για το Μακεδονικό και την Ήπειρο. Αν είναι να φτάνουμε μέχρι τη Λάρισα, να μας το πουν, αν είναι να γυρίσουμε στο πόλεις – κράτη, αν είναι να λεγόμαστε αλλιώς, να βγει ένας και να μου το πει: «κύριοι, έτσι αποφασίσαμε, ως εδώ». Αλλά βλέπω να μας δίνουν στην ψύχρα.
Ποτέ δεν είχα σε εκτίμηση αυτούς τους χαρτογιακάδες. Τους έβρισκα λίγους, λα-λα, ότι χάνεις την ώρα σου άμα τους λογαριάζεις. Τώρα βλέπω ότι τελικά μου τη φέρανε. Και χειρότερα απ’ ό,τι μπορούσα να φανταστώ, μου τον φορέσανε κανονικά. Το έξυπνο πουλί δηλαδή… αλλά, τον έπιανε το μάτι σου τον Ρουσόπουλο;
Ο κύριος Παπανδρέου απάντησε σήμερα στους απεργούς: «καταλαβαίνω τα αιτήματά σας» - δεν τα είπε έτσι ακριβώς αλλά πάνω – κάτω έτσι είναι το νόημα – «αλλά εμείς πρέπει να εφαρμόσουμε τα μέτρα».
«Μάλιστα πατερούλη», ό,τι πεις.

Το σημείωμα

2009-12-11T18:08:00.002+02:00

Εμείς χρόνια και χρόνια είχαμε ζήσει σε λαγούμια σκατζόχοιρων, σε σκοτεινά μπουντρούμια, σε υπόγεια καταφύγια, σε ξεροπήγαδα, σε υγρές βυζαντινές καμάρες, με αρουραίους, με σκορπιούς, με μακριά γλοιώδη σκουλήκια, σκάβοντας μυστικά με το κουτάλι του συσσιτίου ν' ανοίξουμε μια σήραγγα κάτω από την πόλη..... ...σκαλίζοντας στην πέτρα, κάτι ισχνούς Αγίους και λαμπρά παλικάρια.

(Γιάννης Ρίτσος)

Η κοκκινοσκουφίτσα του παραμυθιού

2009-09-01T20:22:00.002+03:00

Περπατούσε που λες η κοκκινοσκουφίτσα στο καμένο δάσος. Κι από παντού λες και κάπνιζε. Από παντού την τύλιγε εκείνος ο πνιχτός αέρας που δεν μπορείς ν’ αναπνεύσεις, που σου κόβει την ανάσα, ακόμα κι όταν έχουν σβήσει οι φωτιές. Περπατούσε και έκλαιγε. Περπατούσε και έκλαιγε, άγγιζε τα μαυρισμένα δέντρα, τα καμένα κλαδιά, έσερνε τα πόδια της στη στάχτη, στα καρβουνιασμένα αγριόχορτα, στην καμένη γη. Περπατούσε σ’ εκείνο το σκοτεινό, παντέρημο δάσος και το μόνο που άκουγε ήταν το κλάμα της και τα πόδια της που σέρνονταν. σερνόταν κι έκλαιγε η κοκκινοσκουφίτσα του παραμυθιού κι όσο προχώραγε τόσο πιο γοερά έκλαιγε, τόσο πιο πολύ την έπνιγε ο καπνός, τόσο πιο κόκκινα γίνονταν τα μάτια της. Κι όσο προχώραγε η κοκκινοσκουφίτσα, τόσο πιο πολύ ο καπνός την τύλιγε, τόσο πιο πολύ το δάσος σκοτείνιαζε, τόσο πιο πολύ την τρόμαζε. Προχωρούσε λοιπόν η κοκκινοσκουφίτσα όλο και πιο βαθιά στο παντέρημο δάσος κι η μέρα όλο και σκοτείνιαζε, το δάσος έδειχνε όλο και πιο απειλητικό. Περπατούσε η κοκκινοσκουφίτσα μέχρι που νύχτωσε και συνέχισε να περπατάει μέχρι που χάθηκε, μέχρι που έγινε ένα με τους ίσκιους, μέχρι που το κλάμα της έγινε αγέρας που σάλευε τα καμένα κλωνάρια, τρόμαζε τα πουλιά κι ανασκάλευε τις στάχτες, μέχρι που στοίχειωσε. Και λένε πως την είδανε στο φως του φεγγαριού, πως ξεστόμιζε λέξεις ακατανόητες είπανε.
Και δε ξέρω τι λόγο είχαν οι λέξεις πριν, τώρα είναι μαχαίρια όμως. Σαν ν’ ακονίζει τις αστραφτερές τους λάμες με τη γλώσσα της, σαν σπαθιά που ξεπετιόνται απ’ το στόμα της, έτσι είναι τα λόγια, στιλέτα φονικά κάθε της λέξη, έτσι ακούγονται.
Για να κρατάει το κακό μακριά είπανε.

Ο ΚΑΝΤΑΚΟΥΖΗΝΟΣ

2009-06-27T15:45:00.003+03:00

Κουρασμένος απ’ τις τόσες απολαύσεις
με το κεφάλι ακόμη να στριφογυρνά
απ’ του γλεντιού και του ποτού τον αναίσχυντο χορό
σαν εγύρισε σπίτι του ο Καντακουζηνός,
ο ένδοξος στρατηλάτης της φαντασίας μου
στη σφαίρα της ποιήσεως εζήτησε
στις υψηλές αξίες της, να ξεκουραστεί.

Κι όλα μέσα στο κεφάλι τριγυρνούν,
σαν τυραννία,
της αριστοκρατίας τα κούφια λόγια
η ματαιοδοξία, τα ψεύτικα χαμόγελα
όλα ποταπά και φτηνά.

Κουρασμένος κι απογοητευμένος ο Καντακουζηνός,
(πολύ τον στενοχωρεί,
η ποίησις δεν τον θέλει, δεν μπορεί ν’ ανυψωθεί)
κι όλο θυμάται...

σαν ξεραμένο αίμα η χροιά των,
την δροσιά τους δεν εμπόρεσε να νιώσει.

Το Παιχνίδι

2009-06-26T16:00:00.002+03:00

Νόμιζα πως το κέρδιζα το παιχνίδι.
Όλα έβαιναν καλώς. Ένιωθα δυνατός.
Πέταξα το ζάρι. Αυτή χαμογέλασε.
Το ζάρι στροβιλίστηκε στον αέρα.
Το χαμόγελό της ήταν εκθαμβωτικό.
Θυμήθηκα μια νύχτα, πολύ καιρό πριν.
Τ’ αστέρια πέφταν ένα-ένα από τον ουρανό.
Ένα, δύο, τρία, χίλια.
Μου χαμογελούσε, ήταν πάντα εκεί.
Τώρα πως έμεινα μόνος μου είναι μια άλλη ιστορία.

Αυτά είπε ο Νίκος και χάθηκε
σ’ έναν ορίζοντα αμφίβολης σημασίας.

Παιδιά, μας δουλεύουνε.

2009-06-06T21:25:00.003+03:00

Όλοι μαζί κι ένας – ένας, δεν ξέρω πού το μαθαίνουνε το κόλπο, τι σκατά σχολεία βγάλανε αλλά μας δουλεύουνε.
Και δεν έχω να προτείνω τίποτα που να με πάρει, μόνο να κάθομαι να μου τον φοράνε ξέρω.
Τι να πω τώρα;
Τον Εθνικό Ύμνο;

ή μπας και …

http://www.youtube.com/watch?v=k7V1KZrXrSM
Όπως και να ‘χει πάντως με τις υγείες μας.

Ο Φίλος κι ο Κότσυφας..

2009-06-02T13:24:00.003+03:00

Η προέκταση του μέλλοντος είναι τώρα,
μου είπε πέρυσι ένας φίλος.
Δεν τον ξανάδα ποτέ.

Τα βουνά, οι πολιτείες κι η θάλασσα
είναι μέσα μας, σκέφτηκε ο Κότσυφας.
Εμείς είμαστε εδώ.
Πάνω σε ένα κλαδί εντυπώσεων.

ΤΟ ΜΥΡΜΗΓΚΙ

2009-05-26T14:20:00.003+03:00

Τί διαφορά ανάμεσα
τον άνθρωπο και το μυρμήγκι
η αναλογία αυτή γκρεμίζεται
μπρος τον θάνατο που μας αγκαλιάζει.

Τί κι αν σκεφτόμαστε
πως υπάρχουμε, πως ζούμε
τον δρόμο φανταζόμαστε
μ αυτός υπάρχει στρωμένος και περιμένει.

Ένα σημείο, μια πλεκτάνη,
ένα κομματάκι που η ζωή εισχώρησε μέσα του
και το αναμπουμπουλιάζει.

Ερωτική ιστορία 2

2009-05-22T13:33:00.001+03:00

Ήρθε η άνοιξη.
Έτσι θυμάμαι ξεκίναγε το γράμμα.
Τώρα κοντεύει να περάσει
για νά ρθει το καλοκαίρι.
Περπατώ σκυφτός
για να βλέπω μακριά.
Μαργαρίτες, παπαρούνες, αγριολούλουδα,
λεμονανθοί πέφτουν σαν χιόνι από τον ουρανό.
Σ ένα ξεχασμένο σοκάκι ξαναβρήκα τα ίχνη σου.
Λίγες κλωστές από το άσπρο φόρεμά σου
πάνω στις ανθισμένες νερατζιές.

Ερωτική ιστορία

2009-05-18T19:31:00.003+03:00

Σε γνώρισα μια ηλιόλουστη μέρα.
Με πονούσε το στομάχι μου και στα χέρια μου κρατούσα ένα κουλούρι.
Τριγύρω λυσσομανούσε η θάλασσα.
Έπερνα τη βάρκα μου κάθε πρωί
εκτυφλωτικός μέσα στο άσπρο μου κουστούμι
κι ερχόμουν να σε βρω.
Με περίμενες στο πορφυρό σου δωμάτιο
μισόγυμνη μ ένα νεγκλιζέ
αναλογιζόμενη το βάρος των δεκαεφτά σου χρόνων.
Κανένας δεν μας ενοχλούσε.
Κάναμε ελεύθερα έρωτα μπροστά στο ανοιχτό παράθυρο
πίσω από τις δαντελωτές κουρτίνες.
Μέχρι που κάποτε έπεσε το απόγευμα
μέσα στα μάτια σου.

“Ω, τι όμορφος κόσμος μπαμπά”

2009-04-12T12:09:00.001+03:00

Τι πιστεύεις δηλαδή; Πως τα παιδιά θα παραμείνουν αγνά; Δεν θα γίνουν σαν εμάς; Ή μήπως ξέρετε εσείς οι άλλοι να κυκλοφορούν ανάμεσά μας τίποτα Άγιοι; Γιατί εγώ, που να με πάρει δεν ξέρω. Αλλού ζω εγώ;
Αυτό για όλους αυτούς που με πρήζουν κάθε μέρα με την καλοσύνη στα μάτια των παιδιών, τις τρυφερές αγκαλιές και τις ροζ πουπουλένιες σαπουνόπερες.
Γιατί εγώ, όσο περισσότερο γνωρίζω τους ανθρώπους, τόσο χειρότερος γίνομαι τελικά. Και γιατί αυτό το παιδί με τα εξάσφαιρα είχε επίσης μωρουδιακές φωτογραφίες.

“Κραχ τώρα”

2009-03-11T10:52:00.001+02:00

Εγκλήματα γίνονται κάθε μέρα στον κόσμο, άλλα κρυφά κι άλλα φανερά… και τώρα αυτή τη στιγμή που μιλάμε, ίσως γίνεται ακόμα ένα… κι άλλο ένα…
Πολλές φορές έχω σκεφτεί πως σε σχέση μ’ αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή με το κραχ, αυτά που περιέγραψε η Οριάνα στο βιβλίο της ήταν παραμύθι για παιδιά. Πως ακόμα δεν έχουμε δει το Apocalypse Now.

http://www.youtube.com/watch?v=vHjWDCX1Bdw
YouTube - Apocalypse Now - Helicopter Attack- Kilgore

Όταν είδα αυτή την ταινία μου ‘χαν περάσει στο μυαλό τη γραμμή πως οι άνθρωποι αυτοί ήταν ήρωες. Κι ας είχα διαβάσει χρόνια πριν την ORIANA FALLACI.

«Οσοι πάτησαν το πόδι τους στο χωριό είχαν αποφασίσει να σκοτώσουν. Ή διαταγή ήταν ρητή: να καταστρέψουν το Μάϋ Λάϊ, ώσπου να μην απομείνει ούτε κότα, ώσπου να εξαφανιστεί κάθε σημείο ζωής. Για μας, φυσικά, αυτοί δεν ήταν άνθρωποι κανονικοί: ήταν Βιετκόνγκ ή φίλοι των Βιετκόνγκ. "Οταν έφτασα, είδα μια γυναίκα μαζί μ’ έναν άντρα κι ένα παιδί πού, τρέχοντας, προσπαθούσαν να ξεφύγουν, να σωθούν, σε μια καλύβα. Τους φώναξα στη γλώσσα τους να σταματήσουν, μα δεν σταμάτησαν. Ή διαταγή όμως έλεγε να πυροβολήσω και πυροβόλησα. Ναι, αυτό ακριβώς έκανα: πυροβόλησα. Τους σκότωσα και τους τρεις. Και τη γυναίκα και το παιδάκι. Το παιδί δεν ήταν πάνω από δύο χρονών».
(Απόσπασμα από τη μαρτυρία του Βαρνάρντο Σίμπσον, στρατιώτη στον Λόχο Τσάρλι).
Κάποιος γέρος βρισκόταν σ' ένα καταφύγιο. Πολύ, πολύ γέρος. Ό λοχίας Ντέηβιντ Μίτσελ ούρλιαξε: "Σκοτώστε τον". Συγκεντρώσαμε άντρες, γυναίκες, παιδιά και βρέφη στό κέντρο του χωριού, όπως σ' ένα μικρό νησί. Εμφανίστηκε ξαφνικά ό υπολοχαγός Κάλλεϋ και είπε: "Ξέρετε τί πρέπει να κάνετε, ε;" Κι εγώ είπα: "Ναί" κι αυτός απομακρύνθηκε. Ξαναγύρισε όμως σε δέκα λεπτά, φωνάζοντας: "Γιατί δεν τους ξεκάνατε ακόμα;" Εγώ απάντησα πώς νόμιζα ότι ήθελε μόνο να τους προσέχουμε, κι αυτός είπε: " "Οχι, όχι, τους θέλω νεκρούς". Κι άρχισε να ρίχνει. Μου είπε να τους σημαδέψω κι εγώ. Πέρασα τότε στο Μ. 16 τέσσερις γεμιστήρες, εξήντα οκτώ συνολικά σφαίρες, και τους άδειασα επάνω τους. Θα σκότωσα, θαρρώ, δέκα ή δεκαπέντε. "΄Υστερα μάζεψαν κι άλλους και τους στοίβαξαν σε μια καλύβα και πετάξαμε ανάμεσά τους μια χειροβομβίδα. Σε λίγο οι δικοί μας κουβάλησαν κι άλλους εβδομήντα ή εβδομήντα πέντε, πού προστέθηκαν στους προηγούμενους. Κι ό υπολοχαγός Κάλλεϋ μου λέει: "Μήντλοον, δεν τελειώσαμε ακόμα". Προχώρησε καταπάνω τους κι άρχισε να τους κλωτσάει, να τους σπρώχνει, να τους πυροβολεί. Τους σπρώχναμε κι εμείς και τους πατούσαμε και στο τέλος αδειάσαμε πάνω τους τα αυτόματά μας. Την άλλη μέρα πάτησα μια νάρκη κι έχασα το πόδι μου. Τότε σκέφτηκα: "Ό Θεός με τιμώρησε για τα χθεσινά". (Απόσπασμα από τη μαρτυρία του Πώλ Ντέηβιντ Μήντλοου, στρατιώτη στον Λόχο Τσάρλι).
«Ρίχναμε σε όλους και σε όλα, πολλές φορές αναίτια, όπως όταν ξαναβάζαμε φωτιά σε καλύβες τυλιγμένες κιόλας από τις φλόγες. Πυροβολούσαμε ακόμα και τα παιδιά. Ή μονάδα μου συγκέντρωσε τα γυναικόπαιδα για να τα σκοτώσει, αλλά ένας από τους άντρες μου αρνήθηκε: " Εγώ δεν το κάνω αυτό το φονικό". Τότε του είπα να παραδώσει τα γυναικόπαιδα στον λοχαγό Μεντίνα. Σε μια στροφή απαντήσαμε έξη πολίτες. "΄Αρχισαν να τρέχουν τρομαγμένοι, άλλος προς το μέρος μας κι άλλος ξέμακρα, και δεν ξεχώριζαν οι άντρες από τις γυναίκες, γιατί φορούσαν όλοι τις ίδιες μαύρες φόρμες. Γι' αυτό, εγώ κι ή μονάδα μου αρχίσαμε το ντουφεκίδι με τα Μ. 16, χωρίς να κάνουμε διάκριση. Φεύγοντας από το χωριό, περάσαμε δίπλα από ένα παιδάκι που έκλαιγε. 'Ηταν πληγωμένο στο μπράτσο και στή γάμπα. "Ενας από τους ΤΖΗ ΆΙ( GI —General Infantry : Γενικό Πεζικό) είπε: "Και τούτο εδώ, τι θά το κάνουμε;" Χωρίς απάντηση, ένας άλλος ΤΖΗ ΑΊ· σήκωσε το Μ. 16 και πυροβόλησε το παιδί στό κεφάλι. Το είδα να σωριάζεται. "Οχι, όχι, δεν προσπάθησα να εμποδίσω το κακό.Ή αποστολή μας είχε σκοπό: "αναζήτησε και κατάστρεψε". Εμείς πειθαρχούσαμε άπλα στις διαταγές, κι αν κάποιος πρέπει να λογοδοτήσει στο Στρατοδικείο, πρέπει να είναι κάποιος από τους ανωτέρους μας. Τη μέρα εκείνη, εγώ σκεφτόμουν σαν στρατιώτης. Με απασχολούσε ή ασφάλεια της μονάδας μου. Πίστευα, βέβαια, ότι ήταν άσχημο πού αναγκαζόμαστε να σκοτώνουμε αυτούς τους ανθρώπους, άλλα θα έλεγα ψέματα, αν ισχυριζόμουν πώς τους λυπόμουν. Πριν ξεκινήσουμε, ό λοχαγός Μεντίνα μας είχε βεβαιώσει, ότι αυτή θα ήταν μια μοναδική ευκαιρία για να πάρουμε πίσω το αίμα των σκοτωμένων συντρόφων μας». (Από τη μαρτυρία του Τσαρλς Ουέστ, λοχία στον Λόχο Τσάρλι).
(Κανένας πολίτης δεν πυροβόλησε. Ποιος άλλωστε θα τολμούσε να χτυπήσει τους ΤΖΗ ΑΊ·; Δεν συναντήσαμε καμιά απολύτως αντίσταση και από ό,τι είδα, δεν βρέθηκαν εκεί περισσότερα από τρία ντουφέκια. Και μάλιστα δεν θυμάμαι να συνάντησα ούτε έναν άντρα, ζωντανό ή πεθαμένο, πού να είχε στρατεύσιμη ηλικία· ούτε έναν σε ολόκληρο το χωριό. Οι στρατιώτες του Κάλλεϋ συμπεριφέρονταν περίεργα. "΄Εκαιγαν τις καλύβες κι έβαζαν δυναμίτη στα σπίτια, για να βγουν οι κάτοικοι έξω και να τους σκοτώσουν. Τους συγκέντρωναν σε ομάδες κι υστέρα τους πυροβολούσαν. ΄Ηταν μια πραγματική δολοφονία, άλλα ελάχιστοι από μας αρνήθηκαν να πάρουν μέρος σ' αυτήν. Εγώ δεν δέχτηκα. Σκέφτηκα: Στό διάβολο, δεν θέλω να έχω την παραμικρή ανάμιξη σ' αυτή την ιστορία. Και είπα : "΄Οχι, δεν θα το κάνω". Μας είχαν, βέβαια, διατάξει, άλλα μια τέτοια διαταγή δεν ήταν νόμιμη». (Από τη μαρτυρία του λοχία Μάικλ Μπέρνχαρντ, που υπηρέτησε στον Λόχο Τσάρλι).
«΄Εξω από το χωριό, σωρός τα πτώματα. ΄Ενα τόσο δα παιδάκι, πού φορούσε μονάχα το πουκαμισάκι του, πλησίασε με μικρά βήματα τον σωρό κι ανασήκωσε το χέρι μιας νεκρής. Τότε, πίσω από τη ράχη μου, ένας ΤΖΗ ΆΊ· γονάτισε σε θέση βολής και από τριάντα μέτρα απόσταση σκότωσε το παιδί με μια μόνο σφαίρα. Πιο κάτω στέκονταν κάμποσες γυναίκες κι ένα κοριτσάκι το πολύ δεκατριών χρονών, που φορούσε κι αυτό μαύρη φόρμα. "Ενας ΤΖΗ Α·Ι· άρπαξε τη μικρούλα κι ενώ οί άλλοι την κρατούσαν ακίνητη, άρχισε να τη γδύνει. "Ελεγε: " "Αντε να δούμε πώς είναι φτιαγμένη!" Κι όλοι φώναζαν: "Βιετκόνγκ μπουμ - μπουμ!" Δηλαδή, ότι το κοριτσάκι ήταν πουτάνα Βιετκόνγκ. Κάποιος είπε: "Ζεσταίνομαι!" Την ώρα πού ξέντυναν τη μικρή, γύρω όλα καίγονταν: καλύβες, πεθαμένοι. 'Η μάνα της μικρής έτρεξε να την προστατεύσει. Κάποιος στρατιώτης την άρχισε στις κλοτσιές κι ένας άλλος τη χτύπησε με δύναμη. Σταμάτησαν μόνον όταν ό Χέμπερλε, ό φωτογράφος, παρουσιάστηκε αναπάντεχα για να τραβήξει μια φωτογραφία. Τότε όλοι καμώθηκαν πώς δεν τρέχει τίποτα. Κάποιος είπε: "Λοιπόν, τι θα γίνει με δαύτες;" Κι ένας άλλος απάντησε: "Σκότωσέ τες!" Γύρισα από την άλλη μεριά για να μη βλέπω. Το ελαφρό πολυβόλο Μ. 60 άρχισε να σκορπάει τον θάνατο. "Οταν τόλμησα να κοιτάξω, οι γυναίκες, το κοριτσάκι, τα παιδιά, δεν ζούσαν πια. "Επειτα ξετρύπωσαν κάποιο γέρο πού κρυβόταν. Του έπεφταν τα πανταλόνια. Δύο ΤΖΗ A-L· τον άρπαξαν και τον έφεραν στον λοχαγό Μεντίνα για να τον ανακρίνει. Ό γέρος δεν ήξερε τίποτα. Τον απασχολούσαν μόνο τα πεσμένα βρακιά του. "Ενας στρατιώτης ρώτησε τον Μεντίνα τι ήθελε να τον κάνει τον γέρο, κι εκείνος απάντησε: "Μου είναι αδιάφορο". Ακούστηκε ένας πυροβολισμός, στραφήκαμε να δούμε κι ό γέρος ήταν νεκρός. Πιο πέρα, κάποιος μαχαίρωσε ένα μοσχάρι με την ξιφολόγχη του. Διασκέδαζε, γιατί το μοσχάρι προσπαθούσε να πλησιάσει τη μάνα του την αγελάδα. Και οι άλλοι διασκέδαζαν: σκοτώνοντας μοσχάρια και αγελάδες, που δεν ήθελαν να πεθάνουν. Αργότερα μας βάραινε πολύ ή σκέψη του Μάυ Λάι. Κανείς όμως από μας δεν είχε το κουράγιο να μιλήσει κι όταν έγραψα την ιστορία στην εφημεριδούλα της ταξιαρχίας, άλλαξα κάπως τα πράγματα και παρουσίασα εκείνη την επιχείρηση σαν μεγάλη επιτυχία».
(Από τη μαρτυρία του δεκανέα Τζαίυ Ρόμπερτς, πού ήταν ακόλουθος τύπου στον Λόχο Τσάρλι).
«΄Οταν όλα τέλειωσαν, ο Μπίλλυ κι εγώ καθήσαμε επιτέλους να φάμε. Δίπλα μας όμως βρίσκονταν όλοι αυτοί οι σκοτωμένοι Βιετναμίτες. Μερικοί μάλιστα στέναζαν ακόμα κι άλλοι αγκομαχούσαν. Βλέπετε είχε περάσει από εκεί ο υπολοχαγός Κάλλεϋ. Σίγουρα δεν θα τους φρόντιζε ποτέ γιατρός. Γι' αυτό ο Μπίλλυ κι εγώ πήγαμε κοντά τους και τους δώσαμε αυτό πού λένε χαριστική βολή. ΄Ετσι μπορέσαμε να φάμε με την ησυχία μας». (Απόσπασμα από τη μαρτυρία του Μάικλ Τέρρν, στρατιώτη στον Λόχο Τσάρλι).
«Εμφανίστηκε ένα πράγμα με σχήμα γυναίκας, και με ένα κεφάλι. Ξεφύτρωσε πίσω από τους θάμνους. Κανένας δεν σκέφτηκε να τη ρωτήσει, να την αιχμαλωτίσει. Τίποτε τέτοιο! Ουρλιάζοντας, άρχισαν να την πυροβολούν κι ή γυναίκα, καθώς σωριαζόταν, έμεινε κρεμασμένη σ' ένα καλάμι. Από τη στιγμή εκείνη το κεφάλι της έγινε στόχος σκοποβολής. "Ερριχναν και ξανάρριχναν κι έβλεπες τα κόκκαλα να τινάζονται μακριά, ένα - ένα. Δεν πίστευα στα μάτια μου. Στό μονοπάτι ανταμώσαμε δυο παιδάκια: το ένα θα ήταν ως τεσσάρων, το άλλο ως πέντε χρονών. ΄Ενας ΤΖΗ ΆΙ πυροβόλησε το μικρότερο και το μεγαλύτερο ρίχτηκε πάνω του για να το προστατεύσει. Ό ΤΖΗ ΆΙ του φύτεψε έξη σφαίρες. Με απόλυτη απάθεια, σαν γνήσιος επαγγελματίας. "Υστερα συναντήσαμε έναν άντρα και δυο μικρούτσικα παιδιά, ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι. Περπατούσαν στο δρομάκι κι ήταν φανερά τρομαγμένοι' το κοριτσάκι έκλαιγε και φώναζε βιετναμέζικα: '' "Οχι, όχι, όχι!" Το κοριτσάκι βρισκόταν δεξιά, το αγοράκι αριστερά. και ο άντρας στη μέση. "Ολοι μαζί οι ΤΖΗ ΆΙ' με μια ομοβροντία, τους θέρισαν. Το αγοράκι, χτυπημένο στό μπράτσο και στη γάμπα, το είδα με τα ίδια μου τα μάτια. Προχωρούσε προς το μέρος μας, με υφος έκπληκτο, κι έχανε αίμα. Γονάτισα να το φωτογραφίσω κι ένας ΤΖΗ ΆΙ γονάτισε δίπλα μου για να το πυροβολήσει. Του έρριξε τρεις φορές, όχι μία. Ή πρώτη βολή το τίναξε προς τα πίσω, ή δεύτερη στον αέρα κι ή τρίτη το σώριασε στη γη. Τότε ό ΤΖΗ ΆΙ απομακρύνθηκε, αδιάφορος. Το πρόσωπό του ήταν ανέκφραστο, ανέκφραστα ήταν τα πρόσωπα όλων των Αμερικανών. Ρήμαζαν και σκότωναν με απόλυτη απάθεια, με ύφος ανθρώπων πού ασχολούνται με ειρηνικά έργα. Λευκοί και μαύροι. "Ενας μόνο μαύρος μου εξομολογήθηκε πώς δεν είχε πια καρδιά να συνεχίσει κι αργότερα πληροφορήθηκα ότι αυτοτραυματίστηκε στο πόδι. Τον είδα φευγαλέα, καθώς τον φόρτωναν στό ελικόπτερο. ΄Εμοιαζε ευτυχισμένος». (Από τη μαρτυρία του Ρόν Χέμπερλε, φωτογράφου στον Λόχο Τσάρλι).
«Εγώ έφτασα, όταν η σφαγή είχε σχεδόν τελειώσει. ΄Ολοι οι δικοί μας πυροβολούσαν ακόμα τον κόσμο: όσους όμως είχαν επιζήσει και προσπαθούσαν να κρύψουν τα ζώα τους πίσω από τα δέντρα. Τα πτώματα σωρεύονταν από άκρη σε άκρη στα δρομάκια ή μέσα στα χαντάκια, όπου και να κοίταζες. Κι έπειτα ήταν κι αυτό το παιδάκι, το πιο μικροκαμωμένο παιδάκι πού είδα ποτέ στη ζωή μου. Στεκόταν όρθιο πάνω σε δεκαπέντε πτώματα και χάιδευε το χέρι μιας πεθαμένης γυναίκας. Ό λοχαγός Μεντίνα το πυροβόλησε. Δεν ξέρω γιατί το έκανε. Υποθέτω πώς ή νεκρή γυναίκα ήταν ή μητέρα του παιδιού».
(Από τη μαρτυρία του Ρίτσαρντ Πέντλετον, στρατιώτη στον Λόχο Τσάρλι).
(("Οταν είδα να προσγειώνονται τα ελικόπτερα, πήρα τα δυο εγγόνια μου και τρέξαμε να σωθούμε στην καλύβα μας.΄Ηταν ένας πολύ στενόχωρος κρυψώνας, μια τρύπα ενάμιση μέτρο επί δύο, πού έκλεινε μ' ένα ξύλινο πορτόφυλλο. Ακούσαμε τους στρατιώτες να μπαίνουν στο χωριό. Καθώς περνούσαν από το καταφύγιό μας, σταμάτησαν. "Ενας κοίταξε μέσα και μάς είδε. "Εστρεψε το ντουφέκι του επάνω μας και σκότωσε τα εγγόνια μου. Εγώ σώθηκα, γιατί βρισκόμουν από κάτω τους». (Από τη μαρτυρία πού έδωσε στο περιοδικό Λάιφ» ό χωρικός Τρουόνγκ Κουάνγκ Αν, ένας από τους λίγους που σώθηκαν).
«Στη θύμησή μου έμειναν μόνον οι σκοτωμένοι. Αίμα παντού. Σκότωναν και οι άσπροι και οι μαύροι Αμερικανοί. ΄Ανοιγαν στα δυο τα κεφάλια και πολλοί από αυτούς είχαν επάνω τους κολλημένα κομμάτια σάρκες. Στην οικογένειά μου σκότωσαν μια κόρη μου είκοσι τεσσάρων χρονών κι ένα τετράχρονο εγγονάκι μου».
(Από την αφήγηση στο περιοδικό Τάιμ» της χωρικής Ντο Τι Τοούκ, που ξέφυγε τη σφαγή).
«.΄Οταν πληροφορήθηκα αυτό που έγινε στο Μάυ Λάι, δε δίστασα να σκεφτώ: "Πόλεμος γίνεται, στον πόλεμο πεθαίνουν πολλοί· στο Βιετνάμ σκοτώνουν και οι άλλοι, χωρίς να ενδιαφέρονται αν το θύμα τους φοράει στολή ή όχι. Δε βαριέσαι, Ρον, τι γυρεύεις εσύ να διηγηθείς όσα έγιναν στο Σόνγκ Μάυ;" Ομολογώ πώς έτσι σκέφτηκα στην αρχή. Τελικά όμως αποφάσισα να φέρω στη δημοσιότητα ό,τι γνώρισα για το Σόνγκ Μάυ. "Ενιωσα την ανάγκη να καταγγείλω με τον τρόπο αυτό τον πόλεμο σε όλη του την έκταση και σε όλη του τη φρίκη. Κίνητρο μου δεν ήταν να τιμωρηθούν οι ένοχοι για τη σφαγή στο Σόνγκ Μάυ, μα ή πεποίθηοη ότι, εκθέτοντας στα μάτια του κόσμου μια ειδική περίπτωση, θα μπορούσα να βοηθήσω ν' αποδειχτεί ή κτηνωδία του πολέμου. "Εγραψα τριάντα επιστολές, τις ταχυδρόμησα και περίμενα δυο βδομάδες χωρίς να πάρω καμιά είδηση. "Υστερα με επισκέφτηκε ένας συνταγματάρχης από τη Γενική Στρατιωτική Επιθεώρηση. Μου είπε να ηρεμήσω κι ότι το ζήτημα δεν θά καταλήξει στο καλάθι των αχρήστων, αλλά εγώ υποψιάστηκα ότι προσπαθουσε να μη δημιουργηθεί σκάνδαλο. Φυσικά, στο Πεντάγωνο δεν ήταν στενόμυαλοι σαν εμένα: "Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί", έτσι μου έλεγαν. Για ένα διάστημα πίστεψα πως το Πεντάγωνο προσπαθούσε να κλείσει την υπόθεση, καταλογίζοντας τις ευθύνες σε κάποιο διμοιρίτη, για να μην ανακατέψει τους αξιωματικούς και τους διοικητές. Τότε έγραψα κι άλλη επιστολή, προειδοποιώντας τους πως, αν το ζήτημα έμενε στάσιμο, θα αποτεινόμουν στον τύπο».
(Από τη συνέντευξη του πρώην στρατιώτη Ρόν Ράιντενχονρ, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Εουροπέο»).
Αυτή είναι η σφαγή του Μάυ Λάι, στό χωριό Σόνγκ Μάυ της επαρχίας Κουάνγκ Νγκάι, όπως την περιγράφουν οι δράστες και τα θύματα πού την έζησαν στις 16 Μαρτίου ένα πρωινό γεμάτο ήλιο, ανανδρία και αίσχος…
(Απόσπασμα από τον πρόλογο του Viet-Nam, ό,τι πιο συγκλονιστικό διάβασα ποτέ ίσως)

http://www.youtube.com/watch?v=xdXuL_AWDT0
YouTube - ORIANA FALLACI - di Andrea Pamparana [LiberalMedia.

Δεν είδα ποτέ το Apocalypse Now ή το Dearhander,σαν αντιπολεμική ταινία. Το ίδιο το Platoon, το Hamburger hill, το Full Metal Jacket ή δεν ξέρω κι εγώ πόσες άλλες. Ήταν πάντα τόσο αντιφατικά αυτά τα πράγματα, τόσο προπαγανδιστικά… εξαρτάται από ποιου το μέρος τυχαίνει να βρίσκεσαι θέλω να πω.
Σαν παιδί όλα αυτά γιατί τώρα ξέρω, όλα είναι πολύ πιο απλά. Πατήρ πάντων πόλεμος μεν, για τα λεφτά δε βέβαια, αυτό ξέχασαν να μας το πουν.

1.101.101.10

2009-03-01T10:10:00.002+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=zb7YYx8rwuM
YouTube - Mia zwi tin exoume

Δεν έχω ιδέα από τιμές, δεν έχω καν αίσθηση του χρήματος. Αναφέρομαι ωστόσο στην κρίση που είναι εκτός των τειχών. Που επειδή δεν κολλάνε τα νούμερα οδηγούμεθα εκεί που οδηγούμεθα, σε μια μεγάλη ανθρωποφαγία στο όνομα του Μαμωνά ασφαλώς.
Γιατί αν δεν το έχετε καταλάβει, αυτό είναι το πρόβλημα.
Ένα λογιστικό λάθος.

See you in Hell, Darling

2009-02-08T11:29:00.002+02:00

Τέρμα λοιπόν τα προσχήματα, όλα αυτά τα καθώς πρέπει. Ούτε ποιηματάκια, ούτε συνταγές, ούτε καλοί τρόποι, ούτε καλές συμπεριφορές, τέρμα τα παραμύθια. Τα βαρέθηκα όλα αυτά, μου φαίνονται απλώς λίγα. Και νομίζω πως μας αξίζει κάτι καλύτερο.

… παλιά, ξινά σταφύλια

2009-01-22T12:58:00.004+02:00

Το κείμενο που ακολουθεί, συμπεριλαμβάνεται σ’ ένα δοκίμιο που παραμένει αδημοσίευτο… για τους γνωστούς x λόγους। Γράφτηκε τον Νοέμβριο του 2002 εξακολουθεί να είναι ωστόσο απίστευτα επίκαιρο।
Εγώ, ό,τι είχα να πω το είπα εδώ.

Check Points

Ο Χάρτινος Στρατός αντιπροσωπεύει ένα είδος εννοιολογικής και στρατευμένης, πολυσυλλεκτικής και εναλλακτικής αντιτέχνης, με στόχο την κοινωνική ευαισθητοποίηση σε θέματα που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Με αφορμή την τελευταία παραβίαση, όταν οι ειρηνιστικές απόπειρες σταματούν στο πρώτο Check Point της Ραμάλα και υπό την σκέπη των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Σαρόν αποκεφαλίζει το κράτος της Παλαιστίνης καταστρατηγώντας κάθε έννοια ηθικής, αγνοώντας τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, εξουδετερώνοντας και ισοπεδώνοντας κάθε μορφή αντίστασης και κάθε έννοια ανθρώπινου δικαιώματος, με την πρόφαση της πάταξης της τρομοκρατίας, αρνούμενος κάθε μορφή διαλόγου, αφαιρώντας και το δικαίωμα της συνύπαρξης, ο διαφεύγων αίτιος της σφαγής της Σάμπρα Σατίλα απλώς επαναλαμβάνεται, επιβάλλοντας για μια ακόμη φορά την προσωπική του αίσθηση περί δικαίου. Όταν η έννοια του κέρδους είναι το κίνητρο για σφαγές και γενοκτονίες και τα θύματα μπαζώνονται σε ομαδικούς τάφους σε προαύλια, όταν είναι πασιφανές ότι μόνον οι νεκροί του Μανχάταν είναι νεκροί και οι άλλοι είναι απλώς σκουπίδια σε χωματερές, όταν το σκηνικό της φρίκης το διαχειρίζονται serial killers, διεστραμμένοι έμποροι θανάτου μαζικής κλίμακας που με έπαρση μας δείχνουν τα παγωμένα στυγερά τους πρόσωπα, νέο - Νέρωνες και νέο - Φύρερ, εξολοθρευτές αρχάγγελοι. Όταν τις κεντρικές ηγεσίες κατέχουν κοινοί εγκληματίες πολέμου, που για χάρη του παγκόσμιου οικονομικού ελέγχου αρέσκονται στο να βιάζουν έννοιες όπως δημοκρατία και ελευθερία, ασκώντας παραφύσει δικτατορίες που εδραιώνονται μέσω της υπεροπλίας και της προπαγάνδας, καλλιεργώντας τα σύνδρομα του φόβου και της αρένας, όταν με την πρόφαση της υπολανθάνουσας επικινδυνότητας, ελλείψει αντιπάλου, βασικός πληγέντας στόχος είναι οι πληθυσμοί των αμάχων που επικαλούνται την ειρήνη με μαξιλαροθήκες απέναντι στα τανκς, ή προβάλλουν αντίσταση με πέτρες και αρχαϊκές σφεντόνες, όταν το απονεννοημένο διάβημα των μαρτύρων της Παλαιστίνης καταδικάζεται ως εγκληματική ενέργεια και τα ισραηλινά στρατεύματα επιβραβεύονται, έστω και μέσω της ανοχής, οι έννοιες της λογικής, του πολιτισμού και της προόδου δεν είναι δυνατόν να υφίστανται. Αν αυτό συμβαίνει, θα έπρεπε στα συστήματα παιδείας μας να διδάσκεται μόνο η υποκριτική και αυτή στην πιο εκλαϊκευμένη και εκχυδαϊσμένη της μορφή. Γιατί δεν είναι δυνατόν να μας απασχολεί μόνο η νέα προεδρία της ΕΟΚ και να συνεργούμε με την ανοχή μας σε μία ακόμα γενοκτονία. Δεν είναι δυνατόν να πρεσβεύουμε και να οργανώνουμε Ολυμπιακούς Αγώνες, παράλληλα μ' αυτά τα εγκλήματα και να ασχολούμεθα με τον επικοινωνιακό χαρακτήρα της παγκοσμιοποιημένης και παραχαραγμένης μας μασκότ. Θα 'πρεπε να παραιτηθούμε εις ένδειξη διαμαρτυρίας και να υποστούμε τις συνέπειες ως κράτος. Να πάψουμε να είμαστε βαστάζοι των ηγετών του παγκοσμίου εμπορίου, ν' αναβαθμίσουμε την έννοια πολιτισμός και τον ρόλο μας ως κοινωνία. Διαφορετικά ας κατεβάσουμε τις σημαίες μεσίστιες, όχι σαν ένδειξη διαμαρτυρίας για την μοίρα και τον θάνατο της Παλαιστίνης, αλλά για την προσωπική μας ευτέλεια.
Το ακανθώδες αίμα που ρέει ανάμεσα στο εβραϊκό Τείχος των Δακρύων και το μουσουλμανικό Αλ Αξά, είναι ο κατά προσέγγιση προσδιορισμός και η ανεπίσημη, ελεύθερη απόδοση της λέξης ιντιφάντα. Η σκόνη και ένα λευκό πένθιμο πέπλο σκεπάζει την Παλαιστίνη, καθώς οι άμαχοι και οι Ερινύες πεθαίνουν στις νεκρές ζώνες στα κατεχόμενα. Ένα άσπρο σάβανο καλύπτει τους νεκρούς της σφαγής της Τζενίν, οι σειρήνες και ο ήχος απ' τις ερπύστριες, ο θρήνος, η μυρουδιά του αίματος και της βενζίνης, ο φόβος, ο εξευτελισμός και τα βασανιστήρια, οι βιασμοί και οι επιθέσεις αυτοκτονίας, η οργή του Aραφάτ και ο σαρκασμός του Σαρόν, το αναίσχυντο παιχνίδι του Μπους στην πλάτη της Παλαιστίνης, οι δηλώσεις του Πάουελ και τα συμφέροντα της Ευρώπης, η ανίσχυρη φυσιογνωμία του Σολάνα και ο θάνατος, όλα με παρονομαστή την τιμή του πετρελαίου.
Αν έμπρακτα, αντί φιλανθρωπικών κινήσεων και εκδηλώσεων σύμπνοιας, συμπόνιας και συμπάθειας, αντί ειρηνιστικών διαδηλώσεων, άχρηστων και ανίσχυρων βουλευμάτων, ο ρόλος των κυβερνήσεων, των θεσμών και των αρμοδίων φορέων, μέσω της τριπλέτας της εξουσίας, των μέσων, των τακτικών και των μεθόδων που αυτή χειρίζεται, σε συνδυασμό με την παιδεία και την αγωγή του πολίτη, δεν αποτελούσαν ενορχηστρωμένα, προκατασκευασμένα παράγωγα και υποπροϊόντα μαύρης ιμπεριαλιστικής τρομοκρατίας, προφανώς δεν θα ήμασταν βουβοί και αξιοθρήνητοι μάρτυρες, συνένοχοι, αρωγοί και θιασώτες της παρούσας κατάστασης.
Διανύοντας για μία ακόμη φορά, με έντονο το συναίσθημα της παλινδρόμησης, μία περίοδο αντίφασης σ' ένα περιβάλλον κινδυνολογίας και υποψιασμού, μέσα σ' ένα ομιχλώδες τοπίο στις γκρίζες ζώνες του Αιγαίου και της παραπληροφόρησης, υπό το καθεστώς των διπολικών δορυφορικών σημάτων του Άλ Τζαζίρα και του CNN, σε κατάσταση σύγχυσης, ασάφειας, αποπροσανατολισμού και παχυδερμοποίησης, με βάση την διχασμένη υποκουλτούρα μας, με ήρωες απ' την Γκόθαμ Σίτι, τον Ημερήσιο Πλανήτη και το Παιδί Φάντασμα, με Κλασσικά Εικονογραφημένα, υπό δύο σημαίες, με την άγνοια και τον ψυχρό πόλεμο πάνω απ' το κεφάλι μας, ανάμεσα σε μπουγάδες και ραδιογωνιόμετρα, απλώνοντας καλώδια για ραδιοσήματα πάνω σε ταράτσες, με το πρόσχημα της επικοινωνίας, προκαλέσαμε εθισμό στο χάος και την σύγχυση και γίναμε μέρος της ομίχλης.
Ανακαλύψαμε τις δυνατότητες του ανοσοποιητικού μας συστήματος, τα όρια της αλαζονείας και της υπεροψίας μας και την διευκόλυνση της απαξιοποίησης και της λήθης. Οδηγηθήκαμε οικειοθελώς στα λευκά κελιά, στην ομηρία και την ασφάλεια της απάθειας της ανοσίας μας, είδαμε πολέμους εκ του μακρόθεν και εκ του ασφαλούς να εναλλάσσονται σε θερινά και συνοικιακά σινεμά την ώρα που χουφτώναμε τις γκόμενες. Διαμορφώσαμε την οπτική και την νοοτροπία μας μέσα απ' το Woodstock και το Easy Rider, τον Μάη του 68 και την σεξουαλική επανάσταση. Σ' ένα κόσμο αναίρεσης και υπερκατανάλωσης, ως μοιρολάτρες ή ρομαντικοί, προτιμήσαμε την αυτοεξαίρεση και αποδεχτήκαμε τους όρους loser και outsinder, κατά συνθήκη και εν αγνοία επαναστάτες, εν δόλω εν δυνάμει τρομοκράτες.
Το 1984 η γενική συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε την συνθήκη κατά των βασανιστηρίων. Σχεδόν όλες οι χώρες του κόσμου την υπέγραψαν, ορισμένες από αυτές την επικύρωσαν, ελάχιστες την σέβονται. Πριν από μερικά χρόνια το Ισραήλ επέτρεψε την χρήση των βασανιστηρίων σε ορισμένες περιπτώσεις. Μετά την 11η Σεπτεμβρίου αρκετοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι η χρήση βασανιστηρίων σε κατηγορουμένους για τρομοκρατία νομιμοποιείται για να σωθούν ζωές αθώων.
Το αμερικανικό Πεντάγωνο, στο πλαίσιο της μετασκοταδιστικής του προπαγάνδας, διέρρευσε φωτογραφίες που επικυρώνουν το αίσχος και το αμερικανικό φιλελεύθερο πνεύμα. Με στόχο να χέσουμε τα βρακιά μας και την δικαίωση των αποφάσεων, των πρακτικών και των μεθόδων, μέσω της νομιμοποίησης του εκφοβισμού και του εξευτελισμού.
Έτσι οι κόκκινοι πολιτικοί κρατούμενοι της Αλκάιντα στην βάση του Γκουαντανάμο της Κούβας, υπόκεινται εξευτελισμο και διαπόμπευση, υποβιβασμο και απώλεια συνείδησης, δια της εμφάνισης και του αποπροσανατολισμού. Μέσω της δημοσιοποίησης προκαλείται ο εθισμός της κοινής γνώμης στην θέα του εγκλήματος. Εγκεφαλική αποποινικοποίηση, παρερμηνεία της αίσθησης περί δικαίου και εξασφάλιση της νομιμότητας δια της ακούσιας συνεργίας της αποδοχής. Εφ' όσον ο σωματικός και ψυχολογικός βασανισμός χαρακτηρίζεται ως τιμωρία και αναγκαία πράξη.
Τα βασανιστήρια είναι το διεθνές διαβατήριο της κρατικής βίας. Εφαρμόζονται σε χιλιάδες πολιτικούς ή ποινικούς κρατούμενους, σε 150 χώρες ανεπτυγμένες, ή υποανάπτυκτες. Τα ψυχολογικά βασανιστήρια, το shaking, η παλαιστινιακή κρεμάλα, η φάλαγγα και τα ηλεκτροσόκ, αποτελούν το ρεπερτόριο του αίσχους. Στην Τουρκία μέχρι σήμερα, για τα λευκά κελιά ή τα κελιά τύπου F, προκειμένου να υποστούν απώλεια συνείδησης, πέθαναν περισσότεροι από 90 κρατούμενοι απεργοί πείνας. Σήμερα τα βασανιστήρια γίνονται απροκάλυπτα και σε μαζική κλίμακα, ίσως για να καταφέρουν να υποτάξουν την οργή και την αντίδραση απέναντι σ' αυτά. Στα κρατητήρια και στις φυλακές υψίστης ασφαλείας, στα υπόγεια της MIT και όχι μόνο, καταργείται κάθε έννοια ανθρωπίνου δικαιώματος και ανθρώπινης υπόστασης. Χιλιάδες πολιτικοί κρατούμενοι, Κούρδοι και αριστεροί αντικαθεστωτικοί, βασανίζονται σε βαθμό εξόντωσης. Η Τουρκία αποτελεί το σύμβολο και το προπύργιο του παρακράτους, αν και δεν κατέχει το προνόμιο του μονοπωλίου. Αν πάντα το παρακράτος ήταν το αναίσχυντο πρόσωπο της κρατικής μηχανής, σήμερα περισσότερο από ποτέ τα πολιτικά και τα ανθρώπινα δικαιώματα βρίσκονται υπό διωγμό, καθώς οι μηχανισμοί της επιβολής και του ελέγχου τελούν υπό καθεστώς νομιμότητας.
Η τρίτη εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας κατά των βασανιστηρίων, ξεκίνησε πριν από έναν χρόνο και ζητάει την συμμετοχή και την υποστήριξη όλων μας. Αν δεν υπάρξει καμία αντίσταση, μεμονωμένη ή μαζική, το πιθανότερο είναι η κατάσταση να επιδεινωθεί. Αν θεωρήσουμε ότι το θέμα των βασανιστηρίων δεν μας αφορά και δεν δηλώσουμε την αντίθεσή μας απέναντι στο αίσχος, απ' όπου και αν προέρχεται.
Υπό το πρόσχημα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και με την πρόφαση ότι ως εκ τούτου όλα βαίνουν καλώς, το νεφέλωμα της δημοσιογραφίας και η άλως της πολιτικής βούλησης συγκαλύπτουν και προωθούν τα ακραία φαινόμενα του ελέγχου και της εξουσίας, με την προσφιλή τακτική της παρελθοντολογίας και της παραγραφής, προφανώς με την κατάχρηση του δημόσιου λόγου και την κατάργηση του αντιλόγου, την φίμωση και τον σκοταδισμό, στο διηνεκές η εξουσία θ' αθωώνεται συνεχίζοντας τον άθλιο και ως φαίνεται ατέρμονο κατάλογο των θυμάτων της. Στον βωμό της μίζας και της κερδοσκοπίας τα πολιτικά και τ' ανθρώπινα δικαιώματα θα καταρρακώνονται.
Αφήσαμε πίσω μας την εποχή των μεταρρυθμίσεων και περάσαμε την πύλη της μετάλλαξης σε καραβάνια με πρόσφυγες και λαθρομετανάστες, ακτήμονες και αμνήμονες, από τις στέπες στις φάμπρικες, από το πριν στο μετά μέσα απ' την άβυσσο του παρόντος.
Έστω και με καθυστέρηση οι δημοσκοπήσεις στην Ευρώπη ανέδειξαν τον αμερικανό πρόεδρο ως δημόσια απειλή κατά της παγκοσμίου ειρήνης, αμέσως μετά την Αλκάιντα και τον Σαντάμ Χουσεϊν. Αυτό δεν αλλάζει τίποτα εφόσον η λαϊκή κατακραυγή δεν αφορά το ΝΑΤΟ και τις διακρατικές συμφωνίες.
Οι Αμερικάνοι έχουν την τάση σε ό,τι κάνουν να δίνουν μεγαλόσχημα ονόματα και διαθέτουν αρκετή φαντασία γι' αυτό. Συνήθως είναι πιασάδικα και θυμίζουν χολλυγουντιανή υπερπαραγωγή. Έτσι έχουμε με πρωταγωνιστές τον Κίσινγκερ και τον Νίξον το Watergate, τον Αττίλα 1 και 2, με τον Ρόναλντ Ρίγκαν τον Πόλεμο των Άστρων και το Ιράνγκεϊτ, με τον μπαμπά Μπους την Καταιγίδα και την Αλεπού της Ερήμου, τον Ευγενικό Αετό με τον γιο Μπους που αργότερα μετονομάστηκε σε Διαρκή Ελευθερία στο Αφγανιστάν, μια χωματερή στην Νέα Υόρκη που λέγεται Fresh Κill και Grand Zero το πρώην Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου και νυν American Culture Museum.
Φαντάζομαι ότι όλοι αυτοί οι κωδικοί αποτελούν μέρος ενός μεγαλοφυούς σχεδίου επιβολής και επικράτησης της νεοφασιστικής αμερικανικής μονοκρατορίας. Αντί σαβάνου, ένα αστραφτερό περιτύλιγμα στις εκατόμβες και τους τραγικούς απολογισμούς, στα θύματα της προπαγάνδας και του παρεμβατισμού της αμερικανικής ειμαρμένης.
Παρ' όλο ότι η συνδιάσκεψη του Χονάνενσμπεργκ απέδωσε το 40% της ευθύνης της καταστροφής του περιβάλλοντος στις Ηνωμένες Πολιτείες, θωπεύοντας τον κώλο του δράκου της Κίνας, αφήνοντας προσεχτικά ανέγγιχτες τις παπαρούνες του Αφγανιστάν και τα αποθέματα νικελίου στο Κόσοβο, ή ευλογημένη και φιλεύσπλαχνη αμερικανική εξωτερική πολιτική δια στόματος Ντικ Τσέϊνι εξαγγέλει ένα ακόμα διάγγελμα, υπόδειγμα θράσους και βαρβαρότητας, προαναγγέλλοντας ένα ακόμη προληπτικό πλήγμα εναντίον της Βαγδάτης.
Η γεωμετρική πρόοδος της εξέλιξης σηματοδοτεί την τραγική της ματαιότητα μέσα από βίαιες συγκρούσεις και αλλαγές που οδηγούν στην πλήρη και αδιαμφισβήτητη αντιστροφή των θεωριών. Η βία και το αιματοκύλισμα είναι η διαχρονική εφαρμογή και η πάγια τακτική της εξέλιξης. Από έναν βάρβαρο ακατανόητο πόλεμο, μέχρι ένα απλό φονικό στην μέση του δρόμου, οι πληγές επουλώνονται το ίδιο γρήγορα, αφήνοντας μόνο σε κάποιους μια πικρή γεύση απώλειας, που και αυτή γρήγορα χάνεται μες στους ρύπους της καθημερινότητάς μας. Χάνεται μαζί με τα αποτσίγαρα στο ρείθρο των πεζοδρομίων και στους κάδους με τις παλιές εφημερίδες. Όπως χάνω την εικόνα του πατέρα μου και απομαγνητίζονται οι παλιές κασέτες.
Η ματαιότητα είναι το πρόσχημα του εφησυχασμού και της αδρανοποίησης, του ξεπουλήματος και της συνθηκολόγησης. Τα έγκριτα στελέχη της άρχουσας τάξης και των διαπλεκομένων, ενώ προασπίζονται ρητορικά το δίκαιο των αδυνάτων, πλοηγούν με μαεστρία τις μαύρες μαούνες της μάζας στα λιμάνια της εξαθλίωσης και της κατάθλιψης, βυθίζοντας στα σκοτεινά νερά τους τον αυτοσεβασμό και την αυτοεκτίμηση, τσιμεντάροντας την ελευθερία και την συνείδηση.
Ανάμεσα σ' αυτές τις υποθαλάσσιες καλλιέργειες, στα ηλεκτροσόκ και την απομόνωση, στα μονοπώλια της πληροφόρησης και στα αποκυήματα της φαντασίας, με λέξεις δηλητήρια στα υδραργυρικά τους στόματα και πλαστικές σφαίρες, ερμηνεύοντας την Αποκάλυψη στους δρόμους της Σεούλ και της Γένοβας, γεννιέται το κίνητρο της αυτοχειρίας.
Μέσα από εγχειρίδια και ευφάνταστους συνωμοτικούς κανόνες, σαν σκορπιοί στον κλοιό της αντιτρομοκρατικής, εκπαιδευτήκαμε στην χρήση όπλων, στην κατασκευή και τοποθέτηση βομβών, σε παρακολουθήσεις προσώπων και υποκλοπές, σε απαλλοτριώσεις, στην πρόσβαση, παραβίαση και πιθανή καταστροφή αρχείων και συστημάτων ασφαλείας. Αλλοιωθήκαμε μέσα σ' αυτήν μας την προσπάθεια και χάσαμε τον προσανατολισμό μας και τον αρχικό μας προορισμό. Αφιονιστήκαμε σε μπαράζ επιθέσεων, εξουσιοδοτήσαμε και νομιμοποιήσαμε το παρακράτος και με τις πράξεις μας υπογράψαμε την αυτοκατάργηση μας. Ειδικευτήκαμε στο πώς να γράφουμε προκηρύξεις και μέσα απ' τις λέξεις τους να σηκώνουμε παντιέρες μαύρες και κόκκινες μ' αστέρια και σφυροδρέπανα και προκαλέσαμε αυτό που μας προέτρεψε σ' αυτές τις ενέργειες, φρίκη και αποτροπιασμό.
Όπως τις σύριγγες της αυτοεξόντωσης στις σήραγγες του υπόγειου, πετάξαμε τον οπλισμό μας στα αποχετευτικά δίκτυα και στις στοές των υπονόμων και τους εφιάλτες μας στο εξής θα στοιχειώνουν οι κουκουλοφόροι. Δεν μπορούμε να μείνουμε για πάντα σ' αυτήν την κατάσταση, σαν μαριονέττες στα δάκτυλα των λαοπλάνων και των καταχραστών. Πρέπει ν' αγνοήσουμε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και εν ανάγκη να το θυσιάσουμε μπροστά στην επιτακτική ανάγκη της αντίστασης. Διαφορετικά θα ολοκληρώσουμε την πορεία μας στους λαβυρίνθους της ασφάλειας, τελειώνοντας την καριέρα μας στην κοιλιά ενός καρεκλοκένταυρου αρεοπαγίτη Μινώταυρου.
Προσπαθήσαμε να μεταδώσουμε το μήνυμα μέσα από ρετσέτες σε μπλουζάκια, μέσα από ασύρματους σε κλεμμένα περιπολικά, μέσα από ραδιοσήματα σε πειρατικούς που λειτούργησαν μόνο για μια ώρα και μέσα από πλοία σε διεθνή χωρικά ύδατα στα βραχέα. Χρησιμοποιήσαμε την γραμμική Α και Β και όποιο άλλο μέσο είχαμε στην διάθεση μας. Το γράψαμε με σπρέι σαν τατουάζ σε τοίχους και παράθυρα στις καλύτερες συνοικίες, ανακαλύψαμε την αλγόριθμου τύπου ναπολεόντειο γραφή των προκηρύξεων και μέσα από γραμμές σαν χαρακώματα κόψαμε τα σύρματα τις σιωπής και ενδεχομένως κατασκευάσαμε την δικογραφία μας.
Πολλοί θ' αμφισβητήσουν τα λεγόμενά μας και θα μας καταλογίσουν τουλάχιστον εμμονές. Θα ισχυριστούν ότι δεν συντρέχει λόγος, ότι δεν διατρέχουμε κανέναν απολύτως κίνδυνο και ότι όλα είναι υπό έλεγχο. Αυτό ακριβώς είναι και το πρόβλημα. Η αυθαίρετη κρατική προστασία με φύλακα άγγελο την αναρμοδιότητα και πρόσχημα την απειλή της ασφάλειας, με την διαπόμπευση ενεργειών και προσώπων υπό την κάλυψη του πολιτεύματος, του συντάγματος και του νομικού πλαισίου, μέσω φερέφωνων δημοσιογραφικών υπαλλήλων της εξουσίας και ανάλγητων ψευδεπίγραφων δηλώσεων απόμακρων και απρόσωπων κυβερνητικών εκπροσώπων, η ανεξέλεγκτη, παρεμβατική, καθεστωτική τερατογένεση απασφαλίζεται. Ταυτόχρονα στην σκιά του πέλεκυ της δικαιοσύνης και κάτω απ' την μύτη των κρατικών υπηρεσιών η αντικρατική πάλη και ο ανορθόδοξος πόλεμος συνεχίζεται.
Η παρερμηνεία και η ποινικοποίηση της αντιεξουσιαστικής παραμέτρου επιχειρούν την αποπομπή της απ' τον πολιτικό χώρο και προκαλούν την αναίρεση της δημοκρατίας, αποτελούν την επιβεβαίωση του ολοκληρωτισμού και την περιχαράκωση του περιθωρίου. Το σύστημα δεν αποδέχεται την διαφορετικότητα.
Την 11η Σεπτεμβρίου του 1973 η Χούντα του Πινοσέτ ανέτρεψε την κυβέρνηση Αλιέντε και κατέλαβε την εξουσία. Από την Γη του Πυρός μέχρι την διώρυγα του Παναμά σε βάθος χρόνου χάνοντας τον ορισμό τους οι δικτατορίες και οι επαναστάσεις εναλλάσσονται διαδοχικά αλλοιώνοντας τα χαρακτηριστικά τους σε ένα είδος αιμομιξίας. Οι ζεστές αέριες μάζες διέσχισαν τον Ατλαντικό και έκαψαν στο πέρασμα τους το Παρίσι τον Μάη του 68, προκάλεσαν την άνοιξη της Πράγας και στάθηκαν πάνω απ' τα εργοστάσια της Fiat στο Τορίνο και στην βιομηχανική ζώνη του Dusseldorf και του Wupertal. Τον Νοέμβρη του 73 έβαλαν φωτιά στα τρόλεϊ και έκαψαν τους δρόμους της Αθήνας γύρω απ' το Πολυτεχνείο. Δεν μπόρεσαν να διαφύγουν και εγκλωβίστηκαν απ' το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Καταδικάστηκαν σε πολλές φορές ισόβια σύμφωνα με την θεωρία των αρχηγών και την αρχή της συλλογικότητας και στοίχειώσαν την Ευρώπη απ' το Γκέτεμποργκ μέχρι την Γένοβα.
Σε όλες τις γραμματικές που εκδόθηκαν μέχρι σήμερα η επανάσταση είναι γένους θηλυκού. Ίσως αυτός είναι ένας λόγος που την κάνει ερωτεύσιμη και που γεννοβολάει όπου βρει. Η τρομοκρατία εμπεριέχει ωάρια επανάστασης ενδεχομένως αποβληθέντα κατά την έμμηνο ρήση της. Αναμφισβήτητα η σχέση υποδηλώνει δεσμούς αίματος, καταδικάζεται απ' το ηθικό δίκαιο ως αρνητική παρεκτροπή και εμφανίζεται ως κοινωνικό μίασμα. Παρουσιάζεται ή ερμηνεύεται ως νοσηρό φαινόμενο που εξελίσσεται και τροποποιείται τα τελευταία 200 χρόνια. Σήμερα όλα τα μέλη των επαναστατικών οργανώσεων που έδρασαν στην Ευρώπη και χαρακτηρίσθηκαν ως τρομοκράτες, έχουν δικαστεί ή πρόκειται, εκτίουν ή έχουν εκτίσει τις ποινές τους. Παρ' όλες τις προσπάθειες το φαινόμενο ν' αποσιωπηθεί και να εκλείψει, το υπό την αιγίδα του ΟΗΕ υιοθετημένο απ' την Ευρώπη αμερικανικό αντιτρομοκρατικό σύνδρομο μάλλον τείνει να προκαλέσει το αντίθετο. Με πιλοτικές δίκες, αυθαιρεσίες και πλαστά έγγραφα, αμφισβήτηση αξιοπιστίας μαρτύρων, προσθήκες κατηγοριών και εμπλουτισμένες ψευδομαρτυρικές καταθέσεις, προσομοιάζοντας το μοντέλο του Γερμανικού Φθινόπωρου η πολιτεία δημαγωγεί και ασελγεί εις βάρος της δημοκρατίας. Χειραγωγεί και διεστρεβλώνει την ήδη τραχειοτομημένη κοινή γνώμη επιδεινώνοντας την ήδη επιβαρημένη κλινική της κατάσταση.
Με αφορμή την περίπτωση της 17 Νοέμβρη, χρησιμοποιώντας την ως όχημα ή ως σκεύος, πότε ως πτυελοδοχείο και πότε ως ηδονής, επιχειρείται η αποπολιτικοποίηση και η αποϊδεολογοποίηση της δράσης της. Η ακατανόητη αμφισβήτηση του πολιτικού χαρακτήρα της οργάνωσης απορρέει ενδεχομένως απ' τον φόβο της αντίδρασης στις δρομολογημένες δικαστικές αποφάσεις που ίσως συναντήσουν κώλυμα κατά την διεξαγωγή της διαδικασίας, στην διαχείριση των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των κρατουμένων.
Ενώ η θανατική ποινή νομικά τείνει να εκλείψει και η πολλάκις ισόβια κάθειρξη ισοδυναμεί το ανώτερο με 25 χρόνια φυλάκισης, οι κρατικοί μηχανισμοί εξόντωσης εξακολουθούν να λειτουργούν άρτια και άψογα. Από τους πυροβολισμούς εναντίον διαδηλωτών στο Γκέτεμποργκ, μέχρι την δολοφονία Τζουλιάνι στην Γένοβα και απ' τα υπόγεια της Φρεν μέχρι τον έβδομο όροφο του Σταμχάιμ - και εδώ θα μπορούσε να υπάρξει ένας ατέρμονος κατάλογος σωφρονιστικών ιδρυμάτων εξόντωσης - η κρατική μηχανή του κιμά επιχειρεί να θάψει ζωντανό στα κελιά και στην απομόνωση το όποιο εγχείρημα ανατροπής της.
Αν και κατά κοινή ομολογία με ανορθόδοξο τρόπο, η Φράξια Κόκκινος Στρατός έχει εξοντωθεί, η Action Direct ανήκει στο παρελθόν, τα μέλη των Ερυθρών Ταξιαρχιών έχουν εκτίσει τις ποινές τους, ο ενεργός και εκτελεστικός πυρήνας της 17 Νοέμβρη είναι στην φυλακή, ο ΕΛΑ και η Πρώτη Μάη έχουν παροπλισθεί απ' το 95, η οργάνωση Ασαχάρα διαλύθηκε και άλλαξε όνομα, τα μέλη της Αλκάιντα φιλοξενούνται στο Guadanamo και οι μάρτυρες του Αλ Αξά αποτελούν το άλλοθι του Σαρόν, η αμερικάνικη ιπτάμενη δικαιοσύνη, με την έγκριση ή όχι του ΟΗΕ, ανεμίζει ξανά το λάβαρο της αντιτρομοκρατικής και ο βόμβος των βομβαρδιστικών ξεκουφαίνει την Βαγδάτη. Προπαρασκευάζοντας το μάννα εξ' ουρανού και μία ακόμα έκδοση της Αποκάλυψης. Ίσως μόνο ένα μεγάλο τυχαίο γεγονός, ένα απρόβλεπτο πυρηνικό ατύχημα, μια επιδημία ή μια μαύρη επανάσταση που θα έπνιγε το Μανχάταν, θα μπορούσε να κάνει τα γεράκια του ΝΑΤΟ να γυρίσουν στις φωλιές τους. Διαφορετικά θα μπήγουν τα νύχια και τα ράμφη τους στις σάρκες των υποτιθέμενων κινδύνων μέχρι να τελειώσουν τα παράπλευρα θύματα, επιβεβαιώνοντας την ανάλγητη βαρβαρότητά τους και την υπεροπτική ματαιόδοξη παντοδυναμία τους, εξουσιάζοντας νεκρές πλουτοπαραγωγικές ζώνες και φαντάσματα. Όταν θα 'χουν φυτέψει αστερόεσσες απ' άκρη σ' άκρη στην νέα μεγάλη αμερικάνικη έρημο.

take a walk: Γενέθλια

2009-01-20T12:19:00.000+02:00

take a walk: Γενέθλια

interview... with Don Swaim

2009-01-18T08:38:00.001+02:00

Push-Button Publishing
Yannis Petsas
Ηλικία: 52… γαμώ το.
Φύλο: Άντρας… γιατί δεν χειροκροτείτε;
Απασχόληση: Εικαστικός… ε, λέμε τώρα.
Τόπος: Athens : Ελλάδα… αυτά εντάξει.

Για Μένα
Ετών 52, είπαμε, σχήμα προσώπου ωοειδές, Ι 141070, στοιχείο ακριβές και εξακριβωμένο, φωτογραφία παιδική, όνομα πατρός Πέτρος και μητρός Καλλιόπη, μάτια στραβά και ύψος φθίνον, κατ' ευφημισμόν Χριστιανός Ορθόδοξος και Έλλην υπήκοος, όπως κι εθνικότης ελληνική, χρώματος σιέλ, 2/12 /72 ΚΑ Παράρτημα Ασφαλείας Αθηνών.

«Όταν οι φίλοι μου έπεσαν στα ναρκωτικά, στρίμωξα σε μια σακούλα σκουπιδιών δύο φορεσιές και έφυγα από το σπίτι. Σήμερα είμαι θύμα τεχνολογικού κομφορμαλισμού και έχω πέντε νταλίκες πράγματα. Θα τα άλλαζα όλα για ένα παλιό τζιν και ένα ζευγάρι ρόδες».

Αγαπημένες Ταινίες
BLADE_RUNNER… ισχύει.
Αγαπημένη Μουσική
Dylan
Dire Straits… κι αυτά.
Αγαπημένα Βιβλία
PHILIP K DICK DO ANDROIDS DREAM OF ELECTRIC SHEEP?
George Orwell Nineteen Eighty-Four
Umberto Eco Baudolino… κι αυτά.

Τα Blogs μου

Μέλη Ομάδας
Moog Times
Mr.Moog Kid
yannis petsas

yannispetsasII.b...
etsiineanetsinomizete

Στατιστικά Χρήστη
Στο Blogger Από
Ιανουάριος 2008
Προβολές Προφίλ
2.500… αλλά αυτό παίζει.

2008-12-25T12:47:00.001+02:00

… σαν να λέμε “Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again”

2008-12-25T12:06:00.002+02:00

Σ’ ένα οικογενειακό τραπέζι προχθές, ερωτήθηκα αν είχα γράψει κάτι για τα γεγονότα.
Είπα πως όχι. Η αλήθεια είναι ότι έκανα ορισμένες αναφορές, μάλλον αλληγορικές όμως.
Το θέμα είναι πως την έχω κάνει από καιρό και δεν μ‘ ενδιαφέρουν πια τα πράγματα. Βασικά ποτέ δεν μ’ ενδιέφεραν κι αυτή ήταν ας πούμε η συμβολή μου σ’ αυτό που γίνεται σήμερα, ίσως όλο αυτό να οφείλεται κατά ένα ελάχιστο μέρος και στη δική μου αδιαφορία.
Εκπλήρωσα τα στρατιωτικά μου καθήκοντα και πλήρωσα όλους τους φόρους μου προς το κράτος. Σαν πολίτης δεν νομίζω πως ενόχλησα κανέναν και το μόνο που ήθελα ήταν να μπορώ να κάνω τη δουλειά μου κι να υπηρετήσω ένα όνειρο, ήμουν εντάξει με άλλα λόγια.
Ήμουν εντάξει και βαθειά νυχτωμένος γιατί έκανα κι εγώ δεν ξέρω κι εγώ πόσα χρόνια να καταλάβω πως αυτό που λέμε κράτος δεν είναι τίποτα άλλο από μια μηχανή, που δυστυχώς δουλεύει σε βάρος μου.
Πιστεύω πως έχει ούτως ή άλλως το πάνω χέρι, πως ό,τι γίνεται είναι πάντα προς όφελος αυτής της μηχανής.
Δεν μου ‘κανε καμιά εντύπωση η υπόθεση του Βατοπεδίου, όπως λίγο καιρό πριν αυτά που βγήκαν στη φόρα με τον Ζαχόπουλο, πιστεύω πως υπάρχει μόνο ένας Θεός, το κέρδος και πως πραγματικά δεν γίνεται τίποτα, ούτε με τις πορείες, ούτε με τα σπασίματα, μια χαρά θα αποζημιωθούν οι Τράπεζες. Πιστεύω πως είναι παράλογο να μην συλλαμβάνουν δέκα πλιατσικολόγους, ή χίλιους… απλώς θέλουν ν’ αποπροσανατολίζουν τον κόσμο. Πιστεύω πως το σύνολο της πολιτικής σ’ αυτή τη χώρα, είναι άνθρωποι που ασχολούνται για το προσωπικό τους συμφέρον και πως αυτό είναι το μόνο τους μέλημα.
Να, σήμερα είναι Χριστούγεννα, το δέντρο δεν κάηκε ούτε χθες και μπήκε το θέμα με την επίθεση στην κλούβα σε πρώτο πλάνο στα δελτία, όλο κάτι βρίσκεται θέλω να πω για να ασχολούμαστε κι αυτό γίνεται πάντα.
Νοιώθω πως ο κόσμος είναι κομμένος στα δυο, όπως ήταν πάντα δηλαδή μόνο που τώρα το βλέπει ας πούμε κι ένα παιδί. Καμιά φορά το πυροβολούνε γι’ αυτό.
Απ’ τη μία είναι το σύστημα, τα υπουργεία, τα ΜΑΤ, οι ειδικοί φρουροί, οι δημοσιογράφοι, τα κομματόσκυλα, οι μεγαλοεπιχειρηματίες. Φυσικά δεν είναι αυτοί που τα σπάνε, αυτή τη δουλειά την κάνουν οι κουκουλοφόροι, καλά παιδιά, με συναισθήματα και πολιτική θέση, ψαγμένοι τύποι.
Απ’ την άλλη εμείς, οι απρόσωποι πολίτες, οι φορολογούμενοι, οι συνταξιούχοι και τα παιδιά. Ποιος θα νικήσει δηλαδή νομίζετε; .
Αυτή είναι η μία πλευρά, η άλλη είναι όλοι αυτοί που έχουν τα μαγαζιά τους στο κέντρο, που πουλάνε τον καφέ 5 ευρώ, τα σούπερ μάρκετ που δεν προλαβαίνουν ν’ ανεβάζουν τις τιμές, οι έμποροι που κάνουν εκπτώσεις στα υπερτιμημένα, όλοι αυτοί που μας κλέβουν επίσης δηλαδή και θέλουν και τη συμπαράστασή μας από πάνω, ο καθένας για πάρτη του κι όλοι μαζί να παραμυθιαζόμαστε πως κάτι γίνεται.
Όλα συμφωνημένα από πριν, εντολές από το κέντρο των Βρυξελλών, δήθεν αντιπολίτευση, διαγγέλματα κι από δουλειά τίποτα. Θα κάνει λέει ανασχηματισμό ο πρωθυπουργός, θ’ αλλάξει πάλι ο Μανωλιός, τι θα βγει με τον ανασχηματισμό, τι βγαίνει κάθε φορά με τον προϋπολογισμό που πέφτει έξω, τι γίνεται με τα δημόσια έργα, με την υγεία, με τις ασφάλειες, τις συντάξεις, τους μισθούς, την ανεργία, είδατε εσείς να λύνετε τίποτα;
Ούτε κι εγώ είδα.
Να πω τι για όλα αυτά; Με ποιόν να πάω; Ποιος είναι μαζί μου; Από ποια πλευρά του δρόμου;
Γιατί δεν λέει κάποιος να καθίσουν όλοι επί μέρες στη μέση του δρόμου, να μην φεύγει κανείς, να μην φύγει κανείς αν δεν αλλάξουν τα πράγματα, αν δεν λυθούν τα θέματα του πολίτη, είτε αυτός είναι παιδί είτε ενήλικας; Αλλά ποιος θα δώσει την εντολή;
Δυστυχώς δεν υπάρχει κανείς, δυσαρεστημένοι πολίτες μόνο, άνθρωποι που ανησυχούν, που φοβούνται και παιδιά, που δεν έχουν ιδέα πώς να διεκδικήσουν τι, φωνάζουν, βρίζουν τους μπάτσους, πετάνε πέτρες… και τι μ’ αυτό; Τι θα βγει αν όχι περισσότερη αστυνόμευση; Περισσότερη κι ανεπαρκής.
Καθίστε κάτω, να μην φύγει κανείς, να μην δουλέψει τίποτα, για μέρες. Αυτό είναι το μόνο νόμιμο δικαίωμά σας, απαιτήστε το, αγνοήστε τους μπάτσους, δεν είναι αυτοί οι στόχος, στόχος είναι το σύστημα, είναι το κεφάλαιο, ό,τι το αντιπροσωπεύει, μην τους δίνετε το δικαίωμα να σας πετούν χημικά, αυτός ο κόσμος δεν έχει ανάγκη από ήρωες, έχει ανάγκη από ανθρώπους που ξέρουν τι θέλουν, γιατί και πώς θα το πάρουν.
Αυτά ήθελα να πω… αλλά σε ποιόν;

Ο ΤΥΦΛΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ

2008-11-27T22:31:00.001+02:00

Ο καλόγερος κατεβαίνει αργά-αργά, ένα-ένα τα σκαλοπάτια που οδηγούν στη θάλασσα.
Τα ράσα του ανεμίζουν και χαίρεται.
Κανείς δεν βλέπει πέρα από τον ορίζοντα,
σκέφτηκε σφυρίζοντας,
ο ορίζοντας είναι το τέλος του κόσμου.
Μετά, σήκωσε τα χέρια του ψηλά και πέταξε.

Αθήνα, Καστρί.
Ιούνιος 1989.
Χ. Κ. Χ.

μπαμπουίνοι και βρικόλακες

2008-11-17T12:54:00.002+02:00

Ξύπνησα που λες το πρωί και σαν να πήρε μάτι κάποιος μέσα στο κεφάλι μου, τα είδα όλα ξεκάθαρα.
Τριγύρω μου χορεύανε μπαμπουίνοι και βρικόλακες
Γέμισε ο τόπος από δαύτους, μέχρι εδώ αυτή η δουλειά όμως…

Μια και του Sam του την έδωσε και την έκανε - χωρίς να μου εξηγήσει γιατί - είπα να κάνω μερικές από ‘κείνες τις αλλαγές που είχα στο κεφάλι μου, καιρό τώρα.

Δεν θα παίξω ακόμα με τα χρωματάκια και τις γραμματοσειρές, δεν μ’ ενδιαφέρουν αυτά τα κόλπα άλλωστε.

Συνέπεσε τώρα να είναι κι ιστορική η μέρα- και το τυχαίο πάντα πρέπει να το εμπιστεύεσαι - θα κάνω λοιπόν ό,τι κάνουν και τα κόμματα, θα κάνω επανίδρυση.

Την 17η Νοεμβρίου 2008 λοιπόν, η διοίκηση του Moog times – εγώ δηλαδή – πήρε τη δημοκρατικότατη απόφαση να ανασυνταχτεί και να παραμείνουν ως συντελεστές μόνο τα ενεργά μέλη, οι υπόλοιποι – που αν επιθυμούν μπορούν να επαναπροσδιορίσουν τη θέση τους – διαγράφονται για τους απλούς λόγους της μη συμμετοχής, δίκαιο και απλό.
Όποιος θα ήθελε να συμμετάσχει, μπορεί να στείλει ένα e-mail. Προσκλήσεις δεν θα γίνουν.

Για την ώρα αυτά, αν υπάρξει άλλη αλλαγή θ’ ανακοινωθεί εδώ.

Ο ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΜΠΛΟΚΕΡ ΤΡΕΛΑΘΗΚΕ

2008-11-10T21:13:00.004+02:00

Καλή η παρέα σας αλλά δεν βρωμάνε τα πόδια σας κι αυτό μου τη δίνει. Ούτε ένα κεφαλοκλείδωμα δεν μπορώ να σας κάνω, ούτε βέβαια να σας αγκαλιάσω. Δεν υπάρχει ούτε μια γαμημένη πόρτα να την κλείσω πίσω μου με θόρυβο, όπως μου αρέσει, σαν αγροίκος. Μόνο απέραντη σιωπή. Γιατί δεν μιλάτε ρεεεε!
Για έρωτα βέβαια ούτε λόγος. Είστε όλοι στωικοί και υπεράνω. Και είστε τόσοι πολλοί, αμέτρητοι. Τόσοι πολλοί που έτσι και κάνετε όλοι μαζί "μπου!" θα σπάσουν τα τύμπανα των αφτιών μου. Σας φοβάμαι. Θα ήθελα να είχα τη δύναμη να σας διώξω μια και καλή από την ζωή μου, αλλά πώς να διώξω κάποιον που δεν υπάρχει..

Αυτά είπε στην οθόνη του υπολογιστή του ο Μοναχικός Μπλόκερ και ξέσπασε σε κλάματα. Έξω έβρεχε κίτρινη λάσπη. Στην άλλη πλευρά του σπιτιού, στο σαλόνι, η υπόλοιπη οικογένεια έβλεπε ένα σήριαλ στη τηλεόραση. Ξαφνικά ακούστηκε ένας παράξενος ήχος, σαν καμπανάκι σε ασανσέρ ξενοδοχείου. Ο Μοναχικός Μπλόκερ ρούφηξε τη μύτη του και κοίταξε παραξενεμένος την οθόνη του υπολογιστή του. Ήταν κόκκινη. Ένα μήνυμα με μαύρα χοντρά γράμματα αναβόσβηνε σαν κακόγουστο αστείο: WARNING. FBI. YOU HAVE BEEN WATCHED.

Ο Sam κι ο Μεφιστοφελής

2008-11-02T07:18:00.002+02:00

Ο φίλος μου ο Sam έμπλεξε πάλι, εκεί που νόμιζα ότι τα ‘χε βρει με τον εαυτό του και δεν θα έκανε άλλες μαλακίες. Τα ‘παιξε λέει όλα στο χρηματιστήριο, πάει το σπίτι , παν’ όλα. Το χειρότερο είναι ότι ξεπούλησε και το blog. Σε κάποιον που του έθεσε όρους, να μην γράφει σε άλλα blogs και να κλείσει από πάνω τα σχόλια.
Ο Sam δεν είναι ο μόνος blogger που ξέρω με σάρκα και οστά, είναι ο μόνος όμως που μπορούσα να μιλήσω, να του πω τον πόνο μου, να κάνω σχέδια.
Μπάρκαρε λέει, κάποιος του ‘δωσε πίσω τη νιότη του… κάτι μου θύμισε αυτό…
Θα έγραφα σ’ αυτόν τον κύριο, να του πω τι παλιοκαθίκι είναι αλλά προτίμησα να το πω εδώ.

Database

2008-10-25T13:14:00.001+03:00

Έχω κάθε τόσο flash-ιές, βλέπω τη γιαγιά μου ν’ ανοίγει την ντουλάπα που ‘χαμε στο πατρικό μου σπίτι και το κουνάβι με τις μαύρες του τις χάντρες για μάτια να με κοιτάζει, τη μάνα μου να έρχεται να με δει σε κάποιο σπίτι που μέναμε παλιά και που μόνο μέσα στο όνειρο μπορώ να θυμηθώ τη διαρρύθμιση, τον πατέρα μου… τις περασμένες μου αγάπες… ή πράγματα που δεν είδα ποτέ.

Σαν ρούχα ανακατεμένα στο πλυντήριο, σαν όλα αυτά να είναι όλα κάπου μαζί….

Τα χαμένα μου αρχεία… σ’ ένα database.
Πώς τα κάνεις restore όλα αυτά;

Valkyries

2008-10-11T12:44:00.002+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=1aKAH_t0aXA
Wagner - Die Walkure: "The Ride of the Valkyries" (Boulez)

Κόντευε μεσημέρι. Έπινα καφέ στη βεράντα. Ο ήλιος μου έκαιγε το πρόσωπο κάθε που ο αέρας μέριαζε τις κουρτίνες. Δεν ακουγόταν τίποτα πέρα απ’ αυτό το βουητό ή ήθελα να αγνοώ τα υπόλοιπα. Ο ουρανός ήταν καθαρός, οι κουρτίνες πλατάγιζαν, ήταν σαν όνειρο.
Και τότε, ήρθαν οι Valkyries. Και το σπίτι ήταν σαν ν’ απογειώθηκε.

«So far so good»

2008-10-04T12:45:00.002+03:00

Εντάξει τα πράγματα στην πλειοψηφία τους μου είναι ακατανόητα, μένω πάντα έκθαμβος όμως όταν σκέφτομαι τις εγκεφαλικές λειτουργίες, ακόμη και τις διαταραχές.
Αντιλαμβάνομαι τον ρόλο των οργάνων αν θες, τις νευρικές απολήξεις, τα μηνύματα που στέλνει ο εγκέφαλος στο πώς θα λειτουργεί μια καρδιά, ακόμη και την τρέλα του όταν αποσυντονίζεται, τη φθορά, τον εκφυλισμό των κυττάρων, την κατάληξη, όλα αυτά μου φαίνονται αν θες λογικά.
Εκείνο που δεν αντιλαμβάνομαι είναι η έννοια της ψυχής, ακόμη κι αν λέει για κάτι τέτοιο ο Πλάτων, δεν αντιλαμβάνομαι τι πάει να πει ψυχή, πόσω δε μάλλον τι κάνει αυτό μετά θάνατον.

Ως εδώ καλά.
Απ’ την άλλη υπάρχει πολύ μικροψυχία στον κόσμο, πώς να το πεις αυτό;

Το blogοπαίχνιδο της Maya (ο επόμενος παρακαλώ)

2008-09-30T20:27:00.004+03:00

Σε έναν φιλόσοφο: Πως ξέρεις ότι είσαι φιλόσοφος;
Σε έναν παλιό έρωτα: Θα είχε οποιοδήποτε νόημα να χρησιμοποιήσουμε την μηχανή του χρόνου; (που έχω στο γκαράζ μου)
Σε ένα μέντιουμ (δεν το διευκρινίζει η Maya αλλά υποθέτω πως εννοεί μάντη των μελλούμενων και όχι κάποιον που επικοινωνεί με το υπερπέραν): Αν μου απαντήσεις σε οποιαδήποτε ερώτηση αυτό θα επηρεάσει τις πράξεις μου; (ξέρω και την απάντηση)
Σε ένα παιδί: Τι φοβασαι;
Στον καθρέφτη: Τι θες επιτέλους; Ε; Τι θες; Όλο θες!

(ευχαριστώ τον Γιάννη για την πρόσκληση και την Maya για την ιδέα)

Απ’ τον υπόνομο

2008-09-25T14:07:00.002+03:00

Μετά τα όσα προηγήθηκαν εδώ – που τι έφταιγε το καημένο το moog να υποστεί μια τέτοια επίθεση; - με απλά λόγια θα ήθελα να πω πως σαν αυτός που είμαι – και το έχω ξαναπεί κι αλλού αυτό νομίζω – σέβομαι μόνο εκείνους που με σέβονται, αλλά τους άλλους – και θα μου επιτρέψετε – τους έχω γραμμένους, κανονικότατα κι όλα αυτά που λέγονται περί ελευθερίας του λόγου και τα ρέστα, τα έχω γραμμένα κι αυτά. Μερικοί κομπλεξικοί, ηθικολόγοι και επαναστάτες του κώλου υπό μία έννοια, πίσω από τη γελοία τους ταυτότητα νομίζουν πως πιάσανε τον παπά απ’ τα γένια… αλλά δεν έχω μάθει ν’ ασχολούμαι με γελοίους και γελοιότητες. Έχω ένα όνομα κι ο καθένας μπορεί να δει ποιος είμαι ή τι έχω κάνει, καλό ή κακό, δεν μας ενδιαφέρει αυτό. Η ανωνυμία όμως που τη θεωρούν κάποιοι ασήμαντοι δύναμη απλώς δείχνει το επίπεδο τους ή τι είναι τέλος πάντων.
Για ό,τι έλαβε χώρα στο προηγούμενο post, δεν βρίσκω κανένα άλλο λόγο από την προσωπική εμπάθεια και ομολογώ πως δεν κατάλαβα μέχρι τώρα γιατί. Φαντάζομαι πως κι εσείς οι άλλοι το καταλάβατε κι απορείτε επίσης.
Η κακοήθεια είναι αυθύπαρκτη φαίνεται, τι άλλο να πεις;
Δεν σβήνω τα σχόλια που προηγήθηκαν γιατί βαριέμαι, τα παραβλέπω.
Θα διαγράψω όμως ό,τι τυχόν παρουσιαστεί εδώ, παρακαλώ δε τους κυρίους και τις κυρίες που κουβάλησαν εδώ τα σκουπίδια τους να τα κρατήσουν αν θέλουν στην αυλή τους. .
Θα ήμουν ευγνώμων αν με διέγραφαν απ’ τα ενδιαφέροντα τους… δεν είμαι άλλωστε τίποτα περισσότερο από ένας εμετό-ζωγράφος, ένας ακόμα ανάξιος που έχει ένα βρωμώ-blog, για να γράφει τις ερωτικές φαντασιώσεις της αγαμίας του.
Ελπίζω πως αυτή η δήλωση να ικανοποίησε όλους αυτούς κι αν θέλουν μπορούν να τη δημοσιεύσουν και στην Καθημερινή, να μην πω τώρα τι…

Για ενημέρωση:

http://yannispetsas.blogspot.com/
http://www.petsaspaintings.gr/

ΔΥΟ ΒΗΜΑΤΑ ΠΑΡΑΠΕΡΑ

2008-09-21T00:52:00.002+03:00

Όταν περπατάω μόνος μου στον δρόμο
και βλέπω τα ταξί της ζωής μου που ποτέ δεν σταμάτησα
να περνάνε
παθαίνω κάτι περίεργο, που με καθηλώνει.

Οι πολυκατοικίες που αγαπώ
με τους σκοτεινούς ακάλυπτους
και το μεγάλο όχι
παγώνουν στον χρόνο
και γίνεται η Αθήνα μια αφάνταστη ακρόπολη
που κανείς πια δεν κοιτά.

Κάνω δυο βήματα παραπέρα
κι όλα αλλάζουν
σας παρακαλώ κύριε με θυμάστε
ήμουν κι εγώ εκεί.

Step by step

2008-09-06T17:35:00.001+03:00

Η ζωή είναι δυο βήματα. Το ένα πριν τα πενήντα. Το άλλο μετά.

Μήπως... λέω, μήπως...

2008-09-03T21:40:00.002+03:00

Μήπως οιάντρες θα ‘πρεπε να παντρεύονται τις υπηρέτριες; Έτσι θα μπορούσαν να βγαίνουν με τις γυναίκες τους και δεν θα χρειαζόταν να τα φτιάχνουν με τη γραμματέα τους.

Saturday night fever

2008-08-28T20:51:00.001+03:00

Ένας φίλος με ρωτάει λίγο πιο πριν: Θέλεις να σου φέρω τίποτα το Σαββατοκύριακο;
Όχι, του λέω, θα 'χω δεκαπέντε γκόμενες εδώ να με φροντίζουν.
Δεν μου λες, λέει, δεν κρατάς τις δώδεκα να μου δώσεις εμένα τις τρεις; κι εγώ μόνος μου θα 'μαι.
Τον κοιτάω όπως πρέπει και του λέω: Εντάξει, θα τα καταφέρεις όμως με τρεις;

Δύο κύριοι συζητούν στο μετρό.

2008-08-25T10:16:00.005+03:00

Ας πούμε φίλτατε, ότι βρίσκεσθαι μόνος σε ένα από αυτά τα υπέροχα εγγλέζικα πάρκα με τα προσεκτικά και αριστοτεχνικά κλαδεμένα φυτά. Μερικά εξ αυτών σχηματίζουν μορφές, άλλα πύλες και σε ένα μέρος υπάρχει ένας μεγάλος λαβύρινθος, φτιαγμένος από χέρι εμπνευσμένο αγνώστου ευφυούς κηπουρού. Ας πούμε ότι οι επιλογές σας είναι να μπείτε στον λαβύρινθο ή να τον προσπεράσετε από δεξιά ή από αριστερά. Αυτό που δεν ξέρετε είναι ότι ο λαβύρινθος οδηγεί σε μυστικό κηπάριο με παραδείσια πτηνά και αλλόκοτα δένδρα. Για να φτάσετε εκεί δυό πιθανότητες έχετε. (Ή μήπως υπάρχει κι άλλη;) Η μια ασφαλώς είναι ο λαβύρινθος και μόνο αν βρέιτε την σωστή δίοδο. Αλλιώς θα ξαναβγείτε στην αρχή ή θα χαθείτε για πάντα. Ο άλλος είναι να ξέρετε από ένστικτο που να τσακίσετε τα φυτά και να μπέιτε θριαμβευτής στο μυστικό κηπάριο. Πιστεύετε ότι υπάρχει διαφορά; Απατάσθαι αγαπητέ, ότι και να απαντήσετε. Πρόκειται για απλοποιήσεις, είπε ο Φύλαξ και χώθηκε σε μια τρύπα στο έδαφος.

Προδημοσίευση

2008-08-24T17:04:00.005+03:00

Στο παγκόσμιο συνέδριο, πέρισυ τον Οκτώβρη, είχαμε μια τέτοια περίπτωση.
Το περιστατικό ήταν αρκετά σύνθετο και ως εκ τούτου πυροδότησε μια μεγάλη σειρά αντιπαραθέσεων και αντεγκλήσεων καθώς και πάρα πολλών παρεμβάσεων από διαφόρους φορείς. Αξιόλογοι συνάδελφοι, ερευνητές στην πλειοψηφία τους μα και πολλοί απλοί παρατηρητές ενεπλάκησαν στην συζήτηση μέσω δημοσιεύσεων, ηλεκτρονικού ταχυδρομίου και βεβαίως των εξειδικευμένων blog τους. Με λίγα λόγια έγινε μεγάλος ντόρος.
Αποτέλεσμα ήταν η περίπτωση αυτή να μπει και φέτος στην ημερήσια διάταξη του επερχόμενου συνεδρίου.
Απο την μεριά μου περιορίστηκα σε μόλις μια δημοσίευση και αυτό για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί λόγω της θέσης μου είχα πρόσβαση σε ερευνητικά προγράμματα σε εξέλιξη τα οποία δεν ήθελα να διακινδυνεύσω, και δεύτερον γιατί με ενδιέφερε περισσότερο το συμπέρασμα της κοινότητας ώστε να το συγκρίνω με τα δικά μου πορίσματα.
Αν και θα εκθέσω όλο το υλικό στην διάρκεια της παρουσίασης της έρευνας, μπορώ ήδη να αποκαλύψω ότι πρόκειται για συγγενή διαταραχή, παρατηρούμενη σε μεγάλο εύρος δείγματος.
Για περισσότερες πληροφορίες και ερεθίσματα παραπέμπω στην Ελληνική Εταιρία Αισιοδοξίας
και το Ινστιτούτο Τριβής και Απομόνωσης.
Ελπίζω να μπορέσω να επανέλθω με νέο υλικό μόλις επιστρέψω από την πολύμηνη εξερευνητική αποστολή που ξεκινά τις επόμενες ημέρες.

Γιατί; Μήπως κι ο Λευκός οίκος δεν ήταν κάποτε ροζ;

2008-08-23T08:11:00.001+03:00

Ποτέ δεν κατάλαβα τι είχε η Jacky Kennedy, για να γίνει πρώτη κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών, δηλαδή όταν το βλέπω έτσι απλοϊκά γιατί κατά βάθος νομίζω πως ξέρω... σίγουρα δεν ήταν εκείνα τα μεγάλα γυαλιά, ούτε σπουδαίο κορμί είχε ούτε τίποτα... αν σε σπρώχνει κάποιος όμως και πρώτη κυρία της Αμερικής γίνεσαι κι απ’ όλα.
Το λέω γιατί αν είχαμε μια τέτοια τώρα θα γινόμασταν πρώτο όνομα εν μία νυκτί, δεν το συζητώ... και το χρωματάκι μας θα άρεσε κι ό,τι λέμε εδώ θα ήταν πρώτη είδηση.
Sam, μήπως έχεις καμιά τέτοια υπόψη σου;

Pink Panther Theme
http://www.youtube.com/watch?v=VnLhvMStUWU

Ε αφεντικά!

2008-08-20T10:53:00.002+03:00

Τι έπαθε το moog; Σκόνες παντού, και πόρτες που τρίζουν και τα λουλούδια απότιστα. Λογαριασμοί κάτω από την πόρτα και καφέ νερό στους σωλήνες.
Κάτσε να ανοίξουμε λίγο να μπει αέρας!
Mr. Moog πιάσε μια σκούπα! Εγώ αρχίζω με τις αράχνες και προχωρώ στα τζάμια.
Και να αναρτήσουμε κάνα κάδρο με θαλασσογραφίες και άνθη.
Κάτσε λίγο να το σενιάρουμε για να πιούμε καφεδάκι στην βεράντα.
Μετά βλέπουμε τι θα γίνει.

Conn-x

2008-08-12T20:09:00.001+03:00

Είπα σαν άνθρωπος να κάνω μια σύνδεση e-dsl, όπως όλος ο κόσμος.
Τι λες καλέ; Ποιος νομίζεις πως είσαι; Και τι να το κάνεις το e-dsl; Περιστέρια δεν έχετε;
Έχουμε, αλλά θεώρησα πως αν έκανα αυτή τη ριμάδα τη σύνδεση θα ήταν όλα καλύτερα.
Γελάστηκα.
Πάνε είκοσι μέρες που έκανα την αίτηση και παρέλαβα το ρούτερ την επομένη, θα το βάλετε απλώς στην πρίζα μου είπαν. Ήξερα πως θα ήταν δύσκολο αλλά απέβλεπα στο ότι θα με βοηθούσε ο Sam. Ήρθε το βάλαμε στην πρίζα κι άρχισε εκείνο το κωμικοτραγικό με τα φωτάκια, αυτό δεν ήταν ρούτερ, ήταν Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Έφαγε ένα απόγευμα ο Sam, μου έγραψε τελικά τους κωδικούς σ’ ένα χαρτί και την άλλη μέρα θα έβλεπα.
Πήρα το 134, τις πληροφορίες, μου είπαν από 2 έως 10 μέρες, περίμενα κι εγώ. Στο μεταξύ έφτιαξα μια απλή σύνδεση, αυτή που είχαμε παλιά, προ blogs.
Πέρασαν οι μέρες, να οι εργάσιμες, να οι αργίες την καβατζάραμε και τη δεύτερη βδομάδα, πήρα λοιπόν ένα πρωί πάλι τον ΟΤΕ.
Δεν έχει συγχρονιστεί μου είπαν το μόντεμ, καλέστε τις βλάβες, το 121... το πήρα κι αυτό, εντός 48 ωρών μου είπαν αλλά επειδή μεσολαβούσε Σαββατοκύριακο πήρα ξανά τη Δευτέρα.
Έχουμε 23 βλάβες κύριε μου είπε ο υπάλληλος, θα περιμένετε τη σειρά σας.
Τέλος πάντων έπαιρνα και ξανάπαιρνα, με πήρε πίσω ένας τεχνικός από τα κεντρικά, διορθώθηκε το θέμα μου είπε, τα φωτάκια πρέπει να σταθεροποιήθηκαν και όντως έτσι ήτανε.
Τώρα το θέμα ήταν απλό, αφού διόρθωσαν τελικά τη βλάβη απ' τον ΟΤΕ, έπρεπε στη συνέχεια να κάνω και τις ρυθμίσεις στο ρούτερ και να συνδεθώ στον υπολογιστή. Τίποτα απ' αυτά δεν έγινε, τα φωτάκια έπαψαν ν' αναβοσβήνουν μεν, εγώ δε το έβγαλα απλώς από την πρίζα.
Ζήτησα κάποιον τεχνικό τέλος πάντων στο 1242, μου είπαν πως μπορούσαν να με βοηθήσουν μόνο τηλεφωνικώς, αλλιώς έπρεπε να ξαναπάρω το 134. Το πήρα και μου είπαν εντάξει, να έρθει ο τεχνικός να κοιτάξει το ρούτερ, αν του αρέσει φαντάζομαι... γιατί τον υπολογιστή απαγορεύεται να τον αγγίξει, δεν αγγίζουμε τα πράγματα του πελάτη μου είπε.
Αυτά έγιναν και τι να κάνω κι εγώ, το γύρισα στην πίστη, περιμένω τη Μεγαλόχαρη να κάνει το θαύμα της... μέρες που ‘ναι.

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου...

2008-08-02T16:41:00.003+03:00

... αυτό είναι που ψάχνει ο καθένας νομίζω, έναν καθρέφτη. Αλλιώς τι;

Εγώ θα το έλεγα συναισθηματική ανασφάλεια όλο αυτό με το internet, θα το έλεγα αποξένωση αν και ακούγεται περίεργο αυτό, πώς αποξένωση δηλαδή αφού εδώ αυτό ακριβώς κάνουν όλοι, προσπαθούν να μην είναι πια μόνοι.

Ωραία, θα συμφωνήσω. Είναι όμως επικοινωνία αυτό; Το να στέλνεις καλημέρες και φιλάκια σ’ έναν άγνωστο; Κι αν προσέξετε καλά, πουθενά σχεδόν δεν θα βρείτε κάποιον που να διαφωνεί, πουθενά κάποιον που να λέει τι σαχλαμάρες είναι αυτές, ή κάνω λάθος;

Θα βρείτε όμως πολλούς που θα επιχειρηματολογούν, μεγεθύνοντας τις λέξεις κάπως, ρε παιδιά, ας είμαστε σοβαροί, ξέρετε εσείς κάποιον που να είναι τόσο καλός; Είναι δυνατόν όλοι οι καλοί να μαζευτήκαν εδώ ξαφνικά;

Καταλαβαίνω το συναισθηματικό σας κενό, μονολογείτε όμως κυρίες και κύριοι, δεν έχετε κάποιον απέναντι, θα θέλατε ίσως αλλά η αλήθεια είναι αυτή, απευθύνεστε στον εαυτό σας, όπως θα θέλατε κάποιος να του απευθυνθεί... αλλά γιατί δεν συμβαίνει, αναρωτηθήκατε;

Μήπως γιατί δεν σας ενδιαφέρουν καθόλου οι άλλοι; Για σκεφτείτε το.

World Gone Wrong

2008-07-25T07:14:00.002+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=7r_F0ru6sts

... κι επειδή όλα μου φαίνονται πως πάνε στραβά, σκέφτομαι ν’ αλλάξω εντελώς τον προσανατολισμό του Moog, δεν ξέρω ωστόσο πώς να το κάνω, δεν έχω διαθέσει ίσως τον κατάλληλο χρόνο.

Ίσως είναι δεσμευτικό κι αυτό με τους ανενεργούς συνεργάτες, περιμένεις να κάνει κάποιος άλλος τη δουλειά... οπότε θα προβώ κι εκεί σ’ αλλαγές, ίσως προτείνω νέες συνεργασίες... γιατί τα πράγματα πρέπει μ’ έναν τρόπο ν’ ανακυκλώνονται, αλλιώς λιμνάζουν.

BRRRRRRRRRRRRRRRRR

2008-07-20T08:12:00.003+03:00

Tο κρύο είναι το κρύο. Και αν δεν μπορείς να υποφέρεις το κρύο τότε το κρύο σε κρυώνει και μετά είσαι κρύος και κρυώνεις. Τα ζώα είναι κρύα. Έχουν κρυώσει από το κρύο και σε κρυώνουν με κρύο κρύο. Κι αν το κρύο κρυώσει ακόμα τότε ζεις κρύα μέσα σε τόσο κρύο. Είσαι κρυωμένος και κρυώνεις. Και το κρύο θα είναι το κρύο. Tο κρύο, κρύο κρύο. Kρύος...Nεκρός...νέκρα...dead end???

Kρυάδες, κυράδες, κρυάτιδες, Kρυαττίδα, κρέας, κρυασιόν, κρυόκολος.

EASTER ISLAND REVISITED

2008-07-20T07:59:00.003+03:00

Πανσέληνος

2008-07-19T23:49:00.003+03:00

Η καρδιά είναι μυστήριο ζώο. Έχει παράλογες αγάπες και παράλογα μίση. Έχει διαρκή θέλω. Η καρδιά πάντα θέλει. Θέλει μέχρι να έχει κι όταν αποκτήσει θέλει κάτι άλλο. Η καρδιά είναι μια αντλία συναισθημάτων. Στέλνει συναισθήματα στους πνεύμονες να οξυγονωθούν και να πάρουν τα πάνω τους και τα ξαναβρίσκει ταλαιπωρημένα και σκούρα αργότερα για να τα ξαναστείλει στους πνεύμονες και άντε πάλι απ' την αρχή. Ένας εβδομηντάχρονος έχει ακούσει την καρδιά του να χτυπά δυόμιση δισεκατομύρια φορές. Τόσες πολλές! Ντουπ ντουπ ντουπ ντουπ! Ένας ενενηντάχρονος ακόμη περισσότερες. Ντουπ ντουπ ντουπ ντουπ. Ντουπ ντουπ. Ντουπ.
Ντουπ.
Έχω κάτι μικρά καρπούζια στην βεράντα μου. Τη νύχτα τα ακούω να μεγαλώνουν. Ξέρατε ότι η καρπουζιά κάνει κίτρινα άνθη; Ή ότι τα μολυντήρια γεννούν μικρά; Τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται. Πάντως σίγουρα τα περιστέρια τρώνε σταφύλια. Και το μέλι από άνθη λεβάντας είναι το πιο νόστιμο. Και οι φραουλιές είναι τρο-με-ρα παραγωγικές. Και στην Σαρδηνία μιλούν καταλανικά. Τόσα, τόσα πράγματα. Θες τρεις τέσσερεις ζωές. Και πάλι λίγες λέω.

Το μεταίχμιο του καθενός

2008-07-17T17:14:00.002+03:00

Ήταν κάπου να πάω το πρωί και... έπρεπε κάτι να βάλω.

Έβαλα τελικά ένα φαρδύ πουκάμισο πάνω απ’ ένα ξεκούμπωτο παντελόνι.

«Δεν είμαι σαν τον Ντέμη Ρούσσο έτσι;» ρώτησα.

«Όχι... αλλά θα γίνεις αν δεν κόψεις τις μπύρες» ήταν η απάντηση.

Μετά, πηγαίνοντας σε ‘κείνη την κηδεία σκέφτηκα πως στη ζωή, στην αρχή τα κάνεις όλα, πολύ.

Ύστερα, αρχίζεις και κόβεις... κόβεις... κόβεις, μέχρι που στο τέλος πεθαίνεις και δεν νοιάζεσαι σε ποιον μοιάζεις, δεν νοιάζεσαι για τίποτα πια κι ησυχάζεις.

Πρέπει να ‘ναι φοβερή ανακούφιση.

«Ναι, ποιος είναι;»

2008-07-11T20:11:00.003+03:00

Φαντάσου λέει, να σου χτυπήσει κάποιος το κουδούνι, αργά.

Εσύ να τρέξεις από συνήθεια στο θυροτηλέφωνο, «ναι, ποιος είναι;

Να μην σου απαντήσει κανείς, να ρωτήσεις ξανά, «ναι, ποιος είναι;» »

Και πάλι τίποτα.

Θα γυρίσεις στην τηλεόραση και θ’ αλλάξεις κανάλι και τότε πάλι το θυροτηλέφωνο, επίμονα.

Εσύ πάλι θα ρωτήσεις, «ναι, ποιος είναι;»

Και πάλι τίποτα.

Δεν θα ξαναρωτήσεις, θα κοιτάξεις αν είναι κλειδωμένη η πόρτα και θα ξαναπάς στην τηλεόραση, θα ‘ναι κανένας ανώμαλος.

Μετά, θα χτυπήσει το τηλέφωνο, εκεί που είχες γλαρώσει κι ετοιμαζόσουν να κοιμηθείς, θα σηκώσεις το ακουστικό, «ναι ποιος είναι;» θα ρωτήσεις πάλι.

Και πάλι τίποτα, «ναι, ποιος είναι; Γιατί δεν μιλάτε; Ποιος είστε;»

Αλλά το τηλέφωνο θα ‘χει κλείσει.

Τώρα πες μου, κοιμάσαι;

http://www.youtube.com/watch?v=6i6NOfD48Gk

Bob Dylan Visions Of Johanna

Desolation Row

2008-07-05T16:15:00.002+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=PMMZvbvUcAk

Κυκλοφορούσαμε λέει στους αυτοκινητόδρομους του internet, στο παρελθόν και το μέλλον ταυτόχρονα, μ’ απίστευτες ταχύτητες... οπότε είδα να με προσπερνά με την νταλίκα της.

Την ίδια στιγμή έλαβα ένα μήνυμα στα εισερχόμενα: «Σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό που είπες για ‘μένα σε ‘κείνο το σχόλιο» έλεγε, «γιατί όμως απέσυρες την προηγούμενή σου ανάρτηση;»

Δεν απάντησα, σκέφτηκα όμως πως ήθελα να γράψω κάτι άλλο, σαν αυτό ας πούμε, πέρα απ’ τον χρόνο.

... για τους καβαλάρηδες των δρόμων.

ΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖ

2008-06-29T10:06:00.004+03:00

Η ζέστη είναι η ζέστη. Και αν δεν μπορείς να υποφέρεις την ζέστη τότε η ζέστη σε ζεσταίνει και μετά είσαι ζεστός και ζεσταίνεσαι. Τα ζώα είναι ζεστά. Έχουν ζεσταθεί από την ζέστη και σε ζεσταίνουν με ζεστή ζέστη. Κι αν η ζέστη ζεσταθεί ακόμα τότε ζεις ζεστά μέσα σε τόση ζέστη. Είσαι ζεσταμένος και ζεσταίνεσαι. Και η ζέστη θα είναι η ζέστη. Η ζεστή, ζεστή ζέστη

Επαναφορά Εργοστασιακών Ρυθμίσεων

2008-06-27T08:45:00.006+03:00

Κάτι παράξενο συμβαίνει με τον ύπνο μου. Κάτι γίνεται κατά την διάρκεια της νύχτας. Κάτι μεσολαβεί. Κοιμάμαι με μιά διάθεση και ξυπνώ με μια άλλη. Κοιμάμαι με σχέδια για το πρωί και δεν τα θυμάμαι όταν ξυπνήσω. Κοιμάμαι ξεκούραστος και ξυπνώ κουρασμένος. Κάτι κάνω την νύχτα δεν μπορεί. Πιθανόν να ζω μια παράλληλη ζωή, ή πολλές. Κάθε νύχτα μια άλλη. Μπορεί και να κάνει το μυαλό μου reset, όπως τα κινητά.
Να χάνει την προσωρινή μνήμη. Μπορεί να είναι το μυαλό μου σαν κουλοχέρης. Την νύχτα κάποιος τραβάει τον μοχλό και το πρωί βγαίνουν άλλα φρουτάκια. Μπορεί να φυσάει την νύχτα και να ρίχνει τα κουτάκια που στοιβάζω την μέρα. Μπορεί να μου φορτώνει κάποιος μια άλλη κασέτα. Πάντως κάθε πρωί πρέπει να με επαναπρογραμματίσω. Το ψάχνω. Θα σας πω.

Πάντα τα έθνη

2008-06-24T10:47:00.004+03:00

Πίστευα ότι η έννοια του έθνους είναι μια κατασκευή. Και το πιστεύω ακόμα. Πίστευα επίσης ότι η κατασκεύη αυτή είναι απαραίτητο εργαλείο διακυβέρνησης. Πως να κυβερνήσεις κάτι που δεν είναι κάτι. Και το πιστεύω ακόμα. Στοιχεία όπως οι γλώσσα, οι κοινοί αγώνες, το χρώμα, τα χαρακτηριστικά της εμφάνισης, η γεωγραφία η θρησκεία ανέκαθεν συνέβαλλαν σε ομαδοποιήσεις που ενίοτε οδήγησαν σε κράτη, έθνη, ομάδες, φυλές, συμμαχίες και κατ' επέκταση σε πολέμους, ειρήνες (πληθ. του ειρήνη), καταστροφές ανοικοδομήσεις, εκδηλώσεις φιλίας και μισους , δηλαδή ιστορία γενικότερα. Αν και ήμουν κατά της ομαδοποίησης ανθρώπων δεν μπορούσα να μην δω την πρακτικότητά της για τους κυβερνωντες. Είναι τεράστιο θέμα αλλά άλλο θέλω να πω τώρα.
Έβλεπα τους Ολλανδούς να παρακολουθούν το ματς με τους Ρώσους σε ένα καφέ σε ένα νησί. Σε άλλο καφέ λίγο πιο κάτω το παρακολουθούσαν μερικοί Ρώσοι.
Οι Ολλανδοί μετά από τρεις καταπληκτικούς αγώνες στην φάση των ομίλων και όντας το φαβορί για το τρόπαιο, εισέπραξαν μια μεγαλοπρεπή τριάρα από τα τρομερά ρωσάκια και είπαν στην διοργάνωση good night and good luck. Οι ρώσοι μετά τον αγώνα σηκώθηκαν και πήγαν προς τους Ολλανδούς. Τους κορόιδεψαν γελώντας καλόκαρδα και οι Ολλανδοί σηκώθηκαν και τους προσκήνησαν θεατρικά. Μετά αναλώθηκαν όλοι μαζί σε μπύρες και άθλια αγγλικά.
Θα μπορούσαν να έχουν πλακωθεί στο ξύλο.
Αναθεωρώ λοιπόν. Ναι τα έθνη είναι κατασκευή αλλά ίσως είναι αναγκαία και αυτόματη γιατί έτσι είναι οι άνθρωποι. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι εκεί τελικά. Είναι ότι την κατασκευή αυτή την παίρνουν όλοι πολύ σοβαρά. Έθνος και θρησκεία είναι πράγματα που τα παίρνουν όλοι πολύ σοβαρά. Είναι όμως θέμα φανέλλας. Είναι ένα παιχνίδι. Εξουσίας κέρδους υπερηφάνειας και εγωισμού αντί ποδοσφαίρου αλλά ένα παιχνίδι.
Όχι ότι έχω κάποια ελπίδα για τους ανθρώπους. Απλά το λέω.

Για μια άλλη χώρα

2008-06-23T11:24:00.003+03:00

Βλέπω κάθε τόσο ανάλογες εκπομπές στην τηλεόραση, για σκάνδαλα, για μίζες, για DVD, για πυρόπληκτους, για σεισμόπληκτους, για ανέργους, για παπάδες, για κυρώσεις, για νόμους, για διατάξεις, για απεργίες, για εκλογές, για σχέδια, για την τιμή της βενζίνης, για τις συντάξεις, για φοροαπαλλαγές, για ελέγχους... κι έχω αηδιάσει. Που γίνονται τέλος πάντων όλα αυτά; Σε μια άλλη χώρα;

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΧΩΡΟΤΑΞΙΑΣ και ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΕΡΓΩΝ

Μπράβο, έχετε πολύ όμορφο site, αυτό θα πει πολιτισμός... και ασφαλώς θα έχετε πολλά στο κεφάλι σας, εμείς οι πολίτες αυτής της χώρας είμαστε... πώς να το πω; Αδιόρθωτοι. Εντάξει, συμφωνώ. Για όλα φταίμε εμείς, τι να κάνετε κι εσείς, πώς να τα προλάβετε όλα; ,
Τώρα βέβαια είναι περίοδος διακοπών, αλλά έτσι για τα μάτια, κάποιος μπορεί να βρίσκεται εκεί, ή τέλος πάντων δεν έχει σημασία το πότε σ’ αυτόν τον τόπο, απαντήστε μου όποτε θέλετε παρακαλώ, στα κάτωθι:

1) Γιατί το ΥΠΕΧΩΔΕ δεν είναι αυτόνομο;
2) Γιατί πρέπει να δίνουμε τα δημόσια έργα στους εργολάβους;
3) Γιατί δεν εξασφαλίζει την ανάλογη υποδομή και γιατί δεν αναλαμβάνει το ίδιο να φέρει σε πέρας αυτά τα περίφημα έργα;
4) Γιατί δεν αγοράζει τα μηχανήματα, γιατί δεν προσλαμβάνει μηχανικούς και προσωπικό και πρέπει αυτά να τα κάνει ένας ιδιώτης;
5) Τι πάει να πει δημόσια έργα;
6) Πλουτισμός των επιχειρηματιών;
7) Γιατί το Υπουργείο δεν συμβάλει στο να μειώσει την ανεργία;
8) Τι είδους συμφέροντα παίζονται;
9) Κι αφού μπορώ εγώ να τα σκεφτώ αυτά, δεν μπορεί ο αρχηγός ενός κόμματος;
10) Και πες πως αυτός αλλού βρέχει; Δεν έχει συμβούλους;
11) Ή μήπως όλους τους βολεύει αυτό;
12) Μήπως όλοι αυτοί δουλεύουν σε βάρος μας;

Εκτός αρίθμησης: Μήπως πρέπει ν’ απευθυνθώ κάπου αλλού;

«Μερικές φορές θα 'θελα να μπορούσα να γίνω μια μεγάλη γροθιά και να κάνω αυτή την ελεεινή χώρα σκόνη».
Τζέιμς Μπόλντουιν (Μια άλλη χώρα).

Hello, you either have जावास्क्रिप्ट;

2008-06-20T18:29:00.004+03:00

Ένα απ’ τα αγαπημένα μου blogs, είναι το:
http://stinmpooka.blogspot.com/
Δυστυχώς εκείνη εφαρμόζει μια λεκτική επαλήθευση που μου κόβει τον δρόμο ν’ αναρτήσω ένα σχόλιο, να όμως που υπάρχει κι άλλος τρόπος να πεις αν θέλεις κάτι καλό, αυτή η ανάρτηση για το τέλος μιας σχέσης, ήταν εκπληκτική, αυτή η μικρή ξέρει και τα λέει.
Στην αρχή αυτή η επαλήθευση με εξόργισε, μετά το βρήκα λογικό. Δυστυχώς πάλι αυτό δεν εμποδίζει ορισμένους άλλους να γράφουν εκείνα που θέλουν και θα εξηγήσω τι εννοώ, χωρίς να θίξω πρόσωπα και πράγματα.

Θα το πω όσο πιο παραστατικά μπορώ:

Όταν ο Ιάσονας λοιπόν, αρχηγός της Αργοναυτικής εκστρατείας, έφτασε στην Κολχίδα, η Μήδεια τον ερωτεύτηκε και έθεσε στην διάθεσή του όλα τα μέσα της τέχνης της, ώσπου ο ήρωας να αποκτήσει το Χρυσόμαλλο Δέρας। Ύστερα απ' αυτό ακολούθησε τον εραστή της και για να αργοπορήσει τον Αιήτη, ο οποίος τους καταδίωκε, τεμάχισε τον αδελφό της, Άψυρτο, και σκόρπισε στη θάλασσα τα μέλη του। Ο δύστυχος πατέρας τότε εγκατέλειψε την καταδίωξη και επιδόθηκε στην περισυλλογή των μελών του αδικοσφαγμένου παιδιού του.

Δείτε τα όλα, τα έχουμε όλα online!

DVDs, Ερωτικά βοηθήματα, Εσώρουχα

www.sexshop.gr

Ξέρω, βρίσκεται αυτή την ανάρτηση άσχετη.

Δεν είναι, ή μάλλον είναι τόσο σχετική όσο και τα σχόλια που συναντάω στα blogs, άλλα ‘ντ’ άλλων.

Λίγος σεβασμός δεν θα έβλαπτε, αν δεν έχεις να πεις κάτι, μην λες.

ΤΖ... ΤΖ - ουνίσματα στο μυαλό ενός blogger

2008-06-19T15:25:00.006+03:00

Ξεκίνησα τη μέρα μου κάπως περίεργα, βασικά έστειλα πρώτα δυο – τρία mail, να τα λάβουν με το που θ’ άνοιγαν το μάτι ορισμένοι κι ύστερα, μια κι είχα κιόλας φτιαχτεί μπήκα στο:

http://humanotherapy.blogspot.com/2008/06/i-want-to-break-free.html

κι ανέβασα το παρακάτω σχόλιο στο I Want To Break Free, απευθυνόμενος στον Σπύρο αλλά κυρίως προς άγνωστους παραλλήπτες:

Είμαι σηκωμένος απ’ τις τέσσερις.

Διάβασα όσα είπατε χθες με τη Βάνα στη Σειρήνα.

Μπορεί να είμαι λάθος, ή είναι το πιθανότερο αλλά είμαι κατηγορηματικά

αντίθετος με την καχυποψία, δεν βγάζει πουθενά.

Είναι σαν αυτόν που περιγράφεις με τα άχρηστα φτερά.

Κάπου έγραψα, στην αρχή που ‘χα φτιάξει το blog, πως δεν με νοιάζει αν

θα με διαβάζει κανείς, ότι δεν έχω ανάγκη από φίλους, ότι δεν πιστεύω

πια σ’ αυτά τα πράγματα.

Ήταν όλα ψέματα, το κάνω ακριβώς γι’ αυτά.

Κάπου μου έγραψες να μην γυρεύω επιβεβαίωση από κανέναν.

Γυρεύω ακριβώς αυτό, να μην επιβεβαιωθώ.

Αυτό και κλείνω: Υπάρχει η ιδέα ότι ντε και καλά κάποιος προσπαθεί να

μας εκμεταλλευτεί, με κάθε τρόπο. Αλήθεια πιστεύει κάποιος πως αξίζει

τόσο ώστε να τον εκμεταλλευτεί κάποιος; Δεν εμπεριέχει τεράστια

αλαζονεία αυτό; Δεν είναι ανεδαφικό; Ποιοι νομίζουμε ότι είμαστε τέλος

πάντων;

Μετά από ώρα μπήκα στο:

Http://www.kalapas.blogspot.com/ όπου και διάβασα μια όμορφη ανάρτηση, πολύ προσωπική αλλά αυτό είναι το κύριο χαρακτηριστικό της ολα θα πανε καλα Και της έγραψα μια καλημέρα, έτσι για να δει πως μπήκα.

Μετά, άρχισαν να έρχονται κάθε τόσο τα σχόλια και τα διάβασα κι αυτά. Όσο περνούσε η ώρα σκεφτόμουν διάφορα και ήθελα να της τα πω:

Η τηλεόραση το βράδυ μου κάνει ένα κεφάλι καζάνι, τελευταία ευτυχώς χάλασε το κοντρόλ.

Με τους εφιάλτες μου δεν έχω πια πρόβλημα, είναι συνέχεια οι ίδιοι, ότι κάποιος πεθαίνει.

Δεν ξέρω τι απ’ τα δύο δεν θ’ άντεχα περισσότερο, το βασανιστήριο της σταγόνας ή το ανελέητο τζιτζίκισμα των τζιτζικιών. Έχω φίλους που δεν πάω ποτέ να τους δω κι είναι αιτία αυτά τα τζιτζίκια. Επιπλέον ξέρει κάποιος σε τι είναι απαραίτητα τα τζιτζίκια; Εκτός απ’ την παροιμία...

Στην γειτονιά μου ακόμη υπάρχει ένα πολύ γνωστό λένε μεζεδοπωλείο, «Ο τζίτζικας κι ο μέρμηγκας», όπου αρνούμαι κατηγορηματικά να πάω.

Δεν έτυχε να φάω ποτέ τζίτζιφα και δεν μ’ αρέσει επίσης και το τζατζίκι, ούτε με την τζαζ τα πάω και τόσο καλά. Ίσως έχω κάποιο πρόβλημα με αυτά τα δύο σύμφωνα τελικά.

Τα παραπάνω ήθελα να τα αναρτήσω σαν σχόλιο στην φίλη μου την ολα θα πανε καλα Αλλά σκέφτηκα να μην της χαλάσω την ανάρτηση.

Μετά, είχα πολλές μέρες να γράψω κάτι στο blog, δεν είχα κάτι άλλο να πω κι έτσι τα είπα όλα εδώ.

τα φιλιά μου στους πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας।

Oπτική Προ(σ)βολή

2008-06-16T11:53:00.002+03:00

La Blogerie Menu

2008-06-16T11:20:00.003+03:00

Κινέζικες απόπειρες αυτοκτονίας

2008-06-10T06:27:00.009+03:00

Απ’ ό,τι θυμάμαι, η πρώτη αυτοκτονία που άκουσα ήταν για κάποιον που έπεσε στις γραμμές.
Στα δελτία κάθε μέρα ανακοινώνετε κι από μία.

Μια μέρα σαν κι αυτή, εκεί που καθόμασταν στη τζαμαρία, απέναντι, κάποιος φούνταρε απ’ τον πέμπτο. Ήμασταν τρία άτομα που τον είδαμε.
Κάτι χρόνια μετά, σε μια τυχαία συζήτηση με μια γειτόνισσα που έμενε από πίσω, μας είπε πως έφυγε απ’ το σπίτι όταν ο αδελφός της πήδηξε κι αυτός, στον ακάλυπτο.
Μετά σκοτώθηκε ο Paper, πέφτοντας κι αυτός απ’ το μπαλκόνι.

Αυτοκτονίες σε μεγάλη συχνότητα για μια περίμετρο 50 μέτρων.

Η Αγνή τα κατάφερε με την Πέμπτη, έπεσε τελικά απ’ το παράθυρο της Φιφής. Αυτό ήταν σε άλλη περιοχή όμως.

Από τότε, κάθε τόσο και μία... ούτε εισαγωγή να τις κάναμε...

6,5

2008-06-08T17:20:00.005+03:00

Χρόνια πολλά σ’ εκείνες που γιορτάζουν... και δεν χαμπαρίζουν από τέτοια κουνήματα

http://www.greektube.org/content/view/14029/2/

και Shake it λόγω της ημέρας.

http://www.greektube.org/content/view/5628/2/

σε μας τους άλλους που τα κάναμε πάνω μας.

οδοιπορικό.

2008-06-06T12:28:00.004+03:00

ΆΡΧΙΣΑ ΝΑ ΓΡΆΦΩ ΚΆΤΙ ΤΟ ΠΡΩΊ, για το

http://moogtimes.blogspot.com/ - γιατί η αλήθεια είναι πως το ‘χω παραμελήσει τελευταία – η δουλειά πήγε αλλού όμως και το έστειλα στο

http://cityspits.blogspot.com/ γιατί απλώς νομίζω πως θα ταίριαζε καλύτερα εκεί. Τώρα περιμένω να δω αν θα το ανεβάσει, ποτέ δεν ξέρεις με την Doubleface.

Μετά – η ώρα ήταν 10 περίπου – έκανα ένα πέρασμα απ’ το

http://samnoil.blogspot.com/ όπου ανέβασα ένα σχόλιο εκεί.

Στις 10:30 ακριβώς μπήκα για λίγο στο

http://eglima.wordpress.com/ όπου – ως συνήθως – δεν ήξερα από που ν’ αρχίσω κι επειδή δεν ήμουν σε τέτοια φάση τώρα, έκανα έτσι και μπήκα στο

http://humanotherapy.blogspot.com/ να πω μια καλημέρα αλλά διαπίστωσα έκπληκτος πως τα σχόλια είχαν φτάσει τα 100, κάτι που μου φάνηκε τρομερό, οπότε τα μάζεψα ήσυχα – ήσυχα και την έκανα χωρίς να με πάρει πρέφα κανείς.

Αυτό είναι το καλό με τα blogs, είναι σαν να πηγαίνεις κάπου για έναν καφέ, δεν σου κάνει εδώ; Πας εκεί και πάει λέγοντας.

Τώρα κάθομαι εδώ και δεν ξέρω τι να κάνω... οπότε από το πουθενά προέκυψε αυτό το οδοιπορικό.

Κρυπτόφωνον

2008-06-01T20:37:00.003+03:00

Μερ κουκι δες, μερ κουκι δός, μερ κουκιμιά και νάτα,
τρεις φρέντς δοκησισόφισαν εν κυανή καντάτα.
Λαλεί ο είς, λαλέι ο δις, λαλέι ο τρεις ρωτώντας
Μα απαντά η αντήχηση, η στοίχιση, ο ζώντας.

Εκτός παιδιάς, μα λησμονάς πως τότε δεν αρκούσες
αναζητούσες βέβαια και χόρευες και ζούσες.
Άσκα λεσέψ, ασκότερα, άσκιστα και αντάμα
Τρεις φρέντς δοκησισόφισαν, τρεις φρέντς μα ένα γράμμα.

Σύμπαν φερρόν, αντιφερόν και εκκρεμές φουκάτο
σεις κάτω οι τρεις, αντίστιξης, μέτρο βαρύ, στακάτο
Μα νυξ ποτέ δεν λεκατέ, ποτέ δεν νυξ για πάντα
Μέρα χαρά, πάντα χαρά, μια μουσική, μια μπάντα.

Περί RAN, ROM, RAM και REM, συνειρμών και άλλων δαιμονίων.

2008-05-28T22:41:00.002+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=7r_F0ru6sts

Bob Dylan - World Gone Wrong

Το RAN είναι το κορυφαίο αριστούργημα του Akira Kurosawa, μία από τις καλύτερες ταινίες στην ιστορία του σινεμά, τιμημένη με το Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ Καννών. Διασκευή του σαιξπηρικού "Βασιλιά Ληρ" στην Ιαπωνία του 16ου αιώνα. Ο Κουροσάβα κάνει τον Χιντετόρα/Ληρ ένα τραγικό πρόσωπο, διαφοροποιείται αισθητά όμως από τον Σαίξπηρ, όταν τον βάζει να τιμωρείται όχι μόνο για τη γεροντική απερισκεψία να μοιράσει στα τρία το φέουδό του, αλλά και για τα εγλήματα που διέπραξε ως ηγεμόνας (το τέλος της ταινίας τον βρίσκει στα ερείπια ενός έρημου πύργου, που ο ίδιος γκρέμισε, σκοτώνοντας τους κατόχους του). "Ραν" στα ιαπωνικά σημαίνει χάος και για πρώτη φορά βλέπουμε στον Κουροσάβα τα στοιχεία της φύσης να συμμετέχουν τόσο έντονα σ'ένα παιχνίδι μεταφυσικών συμπαραδηλώσεων: "όλη η ταινία έχει τη μορφή μιας θύελλας, μιας καταιγίδας που ξεσπά σ'ένα κόσμο όπου το πάθος για την εξουσία, την κατάκτηση και το μίσος της εκδίκησης καθιστούν τη Γη μια κόλαση ,ένα βασίλειο του χάους και της οδύνης" (

Μ. Ακτσόγλου). Τα πάντα είναι ειδωμένα από ψηλά, από την οπτική του Ουρανού, όχι όμως αναγκαστικά από τη ματιά του θεού, μια και λίγο πριν το τέλος βλέπουμε έναν ήρωα να ουρλιάζει απελπισμένος: "Δεν υπάρχει πια ούτε θεός, ούτε Βούδας, αλλά είναι ο Ουρανός που κλαίει..." Ερμηνείες που αγγίζουν την τελειότητα, σκηνές μάχης κινηματογραφημένες σαν ένα μπαλέτο του θανάτου, άψογα καδραρίσματα...μεγαλειώδες.

Σε μια άλλη γλώσσα, η Ran – Σκανδιναβική Θεότητα – επίσης γνωστή και ως "η θεά των πνιγμένων", είναι η κακόκεφη και καμιά φορά ύπουλη θεά των θαλασσών και των νερών στη Σκανδιναβική μυθολογία.

Είναι σύζυγος του Εγκίρ και συλλέγει τα πτώματα των πνιγμένων σε ένα δίχτυ. Φημιζόταν για την σκληρότητά της και για το οτι παραφύλαγε κοντά σε απόκρημνα βράχια, δελεάζοντας τα πλοία προς την καταδίκη τους.

Η μνήμη ROM (Read Only Memory) έχει συνήθως μέγεθος γύρω στα 256 Kbytes και χρησιμοποιείται από τον μικροεπεξεργαστή κυρίως κατά την εκκίνηση του Η/Υ, για να του δώσει τις πρώτες εντολές που θα εκτελεστούν. Τα δεδομένα που περιέχονται στην μνήμη ROM είναι αμετάβλητα, δεν μπορούν να αλλαχθούν από εμάς, και καταγράφονται σε αυτήν από τον κατασκευαστή του Η/Υ.

Η μνήμη RAM (Random Access Memory) έχει συνήθως μέγεθος από 128 MB και πάνω και χρησιμοποιείται για την προσωρινή αποθήκευση σε αυτήν προγραμμάτων και δεδομένων, τα οποία μετακινούνται μεταξύ του μικροεπεξεργαστή και του σκληρού δίσκου. Ένα πρόγραμμα που πρόκειται να εκτελεσθεί πρέπει πρώτα να μεταφερθεί από τον σκληρό δίσκο στην μνήμη RAM, ώστε να μπορέσει να το «δει» ο μικροεπεξεργαστής. Το ίδιο συμβαίνει και με τα δεδομένα που πιθανώς χειρίζεται το πρόγραμμα. Ο λόγος που επιβάλλει την ύπαρξη της μνήμης RAM σαν ενδιάμεσου μεταξύ του μικροεπεξεργαστή και του σκληρού δίσκου (ή άλλων μέσων αποθήκευσης, είναι ότι τα μέσα μαγνητικής αποθήκευσης εργάζονται με πολύ χαμηλές ταχύτητες σε σχέση με την ταχύτητα με την οποία εργάζεται ο μικροεπεξεργαστής, ενώ η μνήμη RAM έχει τη δυνατότητα να εργάζεται με την ταχύτητα του μικροεπεξεργαστή. Να σημειωθεί ότι η μνήμη RAM δεν έχει την δυνατότητα να αποθηκεύει μόνιμα δεδομένα, ενώ τα δεδομένα που περιέχει «χάνονται» μόλις διακοπεί η τροφοδοσία του Η/Υ με ηλεκτρικό ρεύμα.

Τα παραπάνω για τους περισσότερους αποτελούν ονειρική κατάσταση, όνειρο όμως, σύμφωνα με τη Βικιπαίδεια, είναι η βίωση μίας σειράς εικόνων, ήχων, ιδεών, συναισθημάτων και άλλων αισθήσεων κατά την διάρκεια του ύπνου, κυρίως κατά τη φάση REM. Το περιεχόμενο των ονείρων είναι συχνά αδύνατο ή έστω απίθανο να συμβεί στην φυσική πραγματικότητα, και είναι πέρα από τον έλεγχο αυτού που το βιώνει. Η εξαίρεση σ' αυτό είναι γνωστή ως συνειδητό ονείρεμα, κατά το οποίο το άτομο συνειδητοποιεί ότι ονειρεύεται και συχνά είναι σε θέση να αλλάξει το ονειρικό του περιβάλλον και να ασκήσει έλεγχο σε διάφορες πτυχές του ονειρικού περιεχομένου. Το ονειρικό περιβάλλον είναι πολύ πιο ρεαλιστικό κατά τη διάρκεια του συνειδητού ονειρέματος - συχνά αντίστοιχου ρεαλισμού με τον φυσικό κόσμο κατά τη διάρκεια της εγρήγορσης - και οι αισθήσεις του ατόμου οξυμένες. Τα όνειρα σύμφωνα με την σημερινή ψυχολογική ερμηνεία τους, αναδύονται από το ασυνείδητο και σύμφωνα με τον Sigmund Freud, το όνειρο είναι ο πλέον ξεκάθαρος δρόμος (βασιλική οδός) προς αυτό. Με τα όνειρα συνδέεται η ανάλυση ονείρων, μια ψυχοθεραπευτική τεχνική που χρησιμοποιεί την ερμηνεία ονείρων ως μέσο θεραπείας.

Η έρευνα πάνω στη διαδικασία του ύπνου στηρίζεται στην πολυυπνογραφία, μία μέθοδο καταγραφής συγκεκριμένων ηλεκτροφυσιολογικών παραμέτρων κατά τη διάρκεια του ύπνου. Με αυτό τον τρόπο έγινε γνωστό πως ο ύπνος διακρίνεται σε δύο στάδια ανάλογα με το αν υπάρχουν ταχείες οφθαλμικές κινήσεις (Rapid Eye Movement, REM) ή όχι (NREM). Τα όνειρα ενεργοποιούνται μόνο στο REM στάδιο, που χαρακτηρίζεται επίσης από πλήρη μυϊκή χαλάρωση.

Τώρα για ‘μένα όλα αυτά λένε περίπου «κοιμηθείτε για να λυτρωθείτε» και για τους κοινούς θνητούς σημαίνουν περίπου τίποτα. Κανείς δεν ξέρει πραγματικά πόσο διαρκούν τα όνειρα, αν διαρκούν μερικά δευτερόλεπτα ή μία ζωή. Ούτε γιατί τα βλέπουμε ξέρουμε, στην ουσία δεν ξέρουμε τίποτα για τα όνειρα, κάτι που να φαίνεται λογικό εννοώ.

Κάποτε είχα την αίσθηση πως ό,τι συμβαίνει εκεί, συμβαίνει σ’ ένα παράλληλο σύμπαν, σ’ ένα διαφορετικό σημείο του χρόνου.

Μόνο μεταφυσικά μπορείς ίσως να εξηγήσεις τα όνειρα, όταν αποδεχτείς ίσως μια άλλη διάσταση.

Υπάρχουν βέβαια πια χιλιάδες θεωρίες που σχετίζονται, αναφέρονται ή εξηγούν το κάθε τι που συμβαίνει σ’ αυτόν τον ανύπαρκτο κόσμο, στο συνηδειτό ή το ασυνήδειτο του καθενός, εγώ δεν μπόρεσα ν’ αποδείξω τίποτα απ’ αυτά όμως.

*Οι πληροφορίες προέρχονται:

http://filosofia.gr/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=367&blogId=20 http:// www.encyclopedia.com/

Jose Saramago ΠΕΡΙ ΤΎΦΛΟΤΗΤΟΣ

2008-05-27T18:12:00.002+03:00

Από ένα εξαιρετικό blog, το:

http://dytikosanemos.blogspot.com/

και τις σκέψεις για συγγραφείς και βιβλία του Νίκου Λαγκαδινού, κλέβουμε ασύστολα τα παρακάτω:

Το «Περί τυφλότητας» του Σαραμάγκου έγινε ταινία!

ΟΙ ΚΑΝΕΣ ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

«Ένα κυριολεκτικά σκοτεινό θρίλερ, το «Blindness» του Βραζιλιάνου σκηνοθέτη Φερνάντο Μεϊρέγες, θα ανοίξει την αυλαία του στις 14 Μαΐου το 61ο Φεστιβάλ των Κανών. Η ταινία, με θέμα μια αλλόκοτη επιδημία τύφλωσης, είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα «Περί τυφλότητας» («Καστανιώτης») του νομπελίστα συγγραφέα Ζοσέ Σαραμάγκου. Πρωταγωνιστικό ρόλο κρατούν οι Τζουλιάν Μουρ, Μαρκ Ράφαλο, Ντάνι Γκλόβερ και Γκαέλ Γκαρθία Μπερνάλ».

(ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ)

Ένας άνθρωπος χάνει ξαφνικά το φως του. Τα περιστατικά αιφνίδιας τύφλωσης κλιμακώνονται και η κυβέρνηση αποφασίζει να βάλει σε καραντίνα τους τυφλούς. Με γραφειοκρατική ακρίβεια, ο Ζοζέ Σαραμάγκου έχει υπολογίσει όλα όσα θα μπορούσαν να συμβούν σ' έναν κόσμο που χάνει την όραση του. Για πόσο καιρό η κίνηση στους δρόμους θα είναι ομαλή; Για πόσο καιρό θα επαρκούν τα τρόφιμα για τις πεινασμένες ορδές; Πόσος χρόνος χρειάζεται για να καταρρεύσει η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, αερίου και νερού; Τι θ1 απογίνουν τα κατοικίδια; Οι σεξουαλικοί φραγμοί; Πόσοι τυφλοί φτιάχνουν μια τυφλότητα;

ΠΕΡΙ ΤΎΦΛΟΤΗΤΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

Ο Jose Saramago γεννήθηκε το 1922 στην Αζινιάγκα της Πορτογαλίας από αγροτική οικογένεια. Πέρασε τα σχολικά του χρόνια στη Λισαβόνα, όμως χρειάστηκε να εγκαταλείψει το σχολείο μετά τις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου για οικονομικούς λόγους και να δουλέψει από τότε σε διάφορες δουλειές. Πα πολλά χρόνια εργάστηκε σε εφημερίδες ως πολιτικός σχολιαστής, ως υπεύθυνος λογοτεχνικών σελίδων και ως βιβλιοκριτικός. Υπήρξε για ένα διάστημα υποδιευθυντής μεγάλης ημερήσιας εφημερίδας της Λισαβονας. Ο Σαραμάγκου έγινε ένας από τους πιο γνωστούς συγγραφείς της χώρας του κυρίως χάρη στα μυθιστορήματα του, που έχουν μεταφραστεί και εκδοθεί σε 25 χώρες. Το 1998 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Παιδιά, τι είναι δοκίμιο;

2008-05-26T19:40:00.002+03:00

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

"Το να πεις τι είναι ένα δοκίμιο δεν είναι τόσο εύκολο. Ευκολότερο θα ήταν να πεις τι δεν είναι: συγκεκριμένα, δεν είναι οπωσδήποτε μια έκθεση και προπαντός δεν είναι μια πραγματεία." Ε. Π. Παπανούτσος

[Επεξεργασία] Ορισμός

Το δοκίμιο ορίζεται ως πεζό "κείμενο περιορισμένης συνήθως εκτάσεως, που πραγματεύεται συγκεκριμένο θέμα (από διάφορους χώρους: κοινωνία, επιστήμη, τέχνη, πολιτική κλπ) χωρίς να το εξαντλεί και το οποίο αποδίδει με σαφήνεια τις απόψεις του γράφοντος".

Οι Scholes και Klaus στα "Στοιχεία του δοκιμίου" κατατάσσουν το δοκίμιο στα λογοτεχνικά είδη μαζί με το πεζογράφημα, το θεατρικό έργο και το ποίημα, επισημαίνοντας παράλληλα ότι "η πειθώ βρίσκεται στο κέντρο όλων των δοκιμίων", άλλοτε φανερά και άλλοτε συγκεκαλυμμένα. Ορίζουν τέσσερα είδη δοκιμίου:

δοκίμιο πειθούς (αποδεικτικό δοκίμιο)
αφηγηματικό δοκίμιο
δραματικό δοκίμιο
στοχαστικό δοκίμιο

παρακαλώ όποιον μπορεί να δώσει κάποια άλλη πληροφορία, να μπει στον κόπο να την αναρτήσει εδώ. Θα συμβάλει έτσι στο να λυθεί μια διαφωνία που είχα μ’ έναν καλό φίλο.

Προωθήστε αν επιθυμείτε την ερώτηση και σε άλλους. Εκείνοι με τη σειρά τους αν θέλουν ας σχολιάσουν εδώ.

Αρτελδεναντ.

2008-05-25T09:07:00.002+03:00

Αρμαναχθάν, εσρεκ εκρόχ, σαμπά κυριά και κάθε,
αλλάζ αλλάζ μα μεν εκεί θα γίνει τι, δεν μάθε.
χρόνια κουτιά γεμάτα μεν μα σταχ και ματ και πάνε
ακρημεμπλέ ακρημεφώς ακρή δε σε ρωτάνε.

Στιρν με ρητί, κονφουκοιτώ ενώ φωνάζουν άλλοι,
να φύ να φύ δροσοουρανό εσμέν χαμένοι πάλι.
Και τί θα γίνει τελικά, πώς λαστκαιρό, πώς κράθα;
Ποιοί Λαιστρυγώνες βράχωσαν κράνου ευχή και μάθα!

Εξασθενής μνήμη

2008-05-23T09:34:00.003+03:00

Ωραία! Τα ηλιέλαια αποσύρθηκαν. (είπαν σε όλα τα κανάλια, εφημερίδες).
Που πήγαν;
Τι θα γίνουν;
Τι θα πεί αποσύρθηκαν;
Δεν αποζητώ την απάντηση. Μου κάνει εντύπωση που κανείς δεν κάνει την ερώτηση.

Καθώς και την ερώτηση: Πως γίνεται να μεταφέρεται κάτι βρώσιμο από ένα τανκερ που μεταφέρει και ορυκτέλαια; Είπαν πως δεν τα είχαν καθαρίσει σωστά. Δηλαδή αν ένα απορριματοφόρο είχε καθαριστεί σωστα θα είμασταν άνετοι αν μετέφερε ας πούμε αλεύρι;

Κι άλλο ένα οικολογικό:
Εκείνος ο μολυσμένος με εξασθενές χρώμιο Ασωπός εξασθένησε.
Μια ερώτηση που δεν έγινε ποτέ από τους δημοσιογράφους ήταν: Εκεί που εκβάλλει ο Ασωπός τι γίνεται; Φαντάζομαι κάπου θα εκβάλλει. Και κάτι θα γίνεται.

Παράξενους δημοσιογράφους έχουμε.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΝΕΛΛΗΣ

2008-05-22T19:13:00.003+03:00

24 αποσπάσματα από μία Οδύσσεια

Παρασκευή 23 Μαίου 2008

19:00

ΕΤ1

Στην εκπομπή

ΔΡΟΜΟΙ

Με τον Άρη Σκιαδόπουλο

Σκηνοθεσία-φωτογραφία

Γιάννης Μισουρίδης

Μοντάζ

Δήμος Αποστόλου

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΝΕΛΛΗΣ

Ο Γιάννης Κουνέλης γεννήθηκε το 1936 στον Πειραιά. Το 1956 έφυγε από την Ελλάδα για να σπουδάσει στη Ρώμη, όπου και εγκαταστάθηκε μόνιμα και ζει μέχρι σήμερα. Τα τελευταία 30 χρόνια είναι ένας από τους σημαντικότερους Ευρωπαίους καλλιτέχνες. Ανήκει στον ιστορικό πυρήνα της καλλιτεχνικής πρωτοπορίας που δημιούργησε το κίνημα της Arte Povera στα τέλη της δεκαετίας του '60. Το έργο του και οι θεωρητικές του παρεμβάσεις προσέδωσαν στην μεταπολεμική ευρωπαϊκή τέχνη τη διεθνή της οντότητα. Έχει λάβει μέρος στις σημαντικότερες διεθνείς εκθέσεις, τα έργα του έχουν εκτεθεί στα μεγαλύτερα μουσεία μοντέρνας τέχνης του κόσμου. Οι μεγάλες αναδρομικές του εκθέσεις έγιναν στο Σικάγο το 1986 και στη Μόσχα το 1990. Από τις πιο σημαντικές συμμετοχές του σε Διεθνείς εκθέσεις είναι στη Documenta του Κάσελ (1972, 1977, 1982) και στη Biennale της Βενετίας ( 1974, 1976, 1978, 1980, 1984, 1988). Τέλος το 1994 εξελέγη καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Dusseldorf της Γερμανίας όπου και δίδαξε μέχρι το 2001. Ο Γιάννης Κουνέλης έχει επίσης υπογράψει τη σκηνογραφία για θεατρικές και λυρικές παραστάσεις (Αρτώ, Μπέκετ, Μύλλερ, Σόνμπεργκ).

Ο ΛΟΓΟ στο Μαρίκα Κοτοπούλη

2008-05-21T18:49:00.003+03:00

Το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ζωγράφου διοργανώνει και παρουσιάζει

τις ΛοΓο–γραφίες.

Αναδρομική έκθεση του ζωγράφου, σκιτσογράφου και τραγουδοποιού

ΓΙΑΝΝΗ ΛΟΓΟΘΕΤΗ (ΛοΓό)

στο Μουσείο "Μαρίκα Κοτοπούλη"

Αλ. Παναγούλη 17, Ζωγράφου τηλ./fax 210-7703713.

Στην έκθεση παρουσιάζονται πίνακες ζωγραφικής, γελοιογραφικά σκίτσα, βιβλία με συλλογές σκίτσων και εξώφυλλα δίσκων.

Τα εγκαίνια της έκθεσης έγιναν την Τετάρτη 7 Μαΐου 2008.

Ημέρες και ώρες λειτουργίας της έκθεσης:

Καθημερινές (εκτός Τρίτης)

10.00 – 13.00 και 18.00 – 21.00

Σάββατο – Κυριακή

10.00 – 13.00

ΧΟΡΗΓΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ Ο Πρόεδρος του Π. Κ.

Δημήτρης Αμπαζής

the doors

2008-05-20T00:58:00.005+03:00

Πιστεύω στα παράλληλα πράγματα. Στις παράλληλες ζωές. Και στα παράλληλα σύμπαντα. Πιστεύω με έναν ολίγον μεταφορικό τρόπο. Έχω πάντως και αποδείξεις.
Ας πούμε η μετάβαση από ένα νοσοκομείο στον έξω κόσμο ένα ζεστό ανοιξιάτικο βράδυ είναι μια μετάβαση μεταξύ κόσμων. Μια τρελλή διαφυγή. Και το αντίστροφο ισχύει. Μπαίνοντας. Έξω η ζωή είναι άλλη. Μέσα η συνείδηση της φθοράς, της ελαχιστότητας. Ο πόνος. Η αμηχανία. Η αποστασιοποίηση ενίοτε.
Έξω οι δυνατότητες άπειρες. Μέσα ελάχιστες. Ξεχωριστός κόσμος

Ψιλικά

2008-05-19T09:15:00.002+03:00

Κύριε,
δεν υπάρχει τίποτε μικρό για ένα τόσο μικρό πλάσμα όσο ο άνθρωπος.
Μονάχα μελετώντας τα μικρά πράγματα κατακτάμε τη μεγάλη τέχνη του να αξιωνόμαστε όσο λιγότερη δυστυχία και όσο περισσότερη δυστυχία είναι δυνατόν να αξιωθούμε.
Το έγραψε ο Samuel Johnson.
Ο κύριος στον οποίο αναφέρεται είναι φαντάζομαι κάποιος συνομιλητής. Που επίσης φαντάζομαι τον κατηγόρησε για ενασχόληση με τα ασήμαντα.
Είναι γενικώς δύσκολο να κατηγοριοποιήσεις τα πράγματα και τις ενασχολήσεις ανάλογα με την σημαντικότητά τους αλλά ας πούμε είναι κοινά παραδεκτό στους περισσότερους ότι ο θάνατος είναι πιο σημαντικός από την μαγειρική. 'Η ας πούμε η πολιτική από την συλλογή γραμματοσήμων. Ή ακόμα η θρησκεία από την κατασκευή μικρών ιστιοπλοϊκών σκαφών. Κάποιοι μαζεύουν πεταλούδες. Κάποιοι άλλοι πορνοταινίες. Άλλοι πάλι συζητούν μέχρι εξάντλησης για τον Ριβάλντο. Άλλοι κλείνουν τεράστιες εμπορικές συμφωνίες ενώ κάτι άλλοι αναταξινομούν την βιβλιοθήκη τους ανά εβδομάδα ψάχνοντας το απόλυτο. (ή το τάβλι)
Οι περισσότεροι σκέφτονται ότι οι υπόλοιποι χάνουν τον χρόνο (και την σκέψη) τους.
Έχουμε κάτι να πούμε πάνω σ' αυτό;

(Αν δεν το καταλάβατε ακόμα σας προκαλώ, αδέρφια μου τσιγγάνοι, σε διάλογο)
(Και απευθύνομαι και σε κάτι τσίφτες και τσίφτισες που μας διαβάζουν και δεν σχολιάζουν. Γράφτε ανώνυμα. Πατήστε comments και γράφτε.)
(Αλλιώς θα κρατήσω την αναπνοή μου)

Βλακείες

2008-05-19T00:25:00.002+03:00

Ζες πρικαδόρες μιντερτον και τρεις πολλές φορές,
αρίξανε χτυπόλαδον εις τρεις βουνοκορφές.
Καρντόζο ήβρεν κόλλησεν και βάνει πέντε γκολ,
σασάκι μπλε δε σκώλησεν φάκελλον με κασκώλ.

Κάνει δεν κάνει μόγιωμα, κάνει δεν κάνει χρατς
εσπίλωσε το όνομα της έμορφης Αλάτς.
Εσμότο δεν παρήγγειλε, απαίτησε εκμεκ
μα πέντε φαντακώδωνες ανήρτησαν Κεμπέκ.

Γιατί, γιατί δεν φρίτσησε η μέρα μες στα μπλε;
Εφούντωσε και σπίθησε τα λάκριντα κοτλέ!
Κι εμείς οι τσικιρίκιδες, κι εμείς οι τρελλομώβ,
εκάτσαμε και ζήσαμε τα πάθη του Ιώβ.

All Quiet on the Western Front

2008-05-18T15:07:00.002+03:00

... μια ημέρα του Οκτώβρη του 1918, κατά την οποία δεν συνέβη τίποτε – ΣΑΝ ΣΉΜΕΡΑ ΈΝΑ ΠΡΆΓΜΑ – το πολεμικό δελτίο ειδήσεων ήτανε πολύ περιληπτικό: «Ουδέν νεώτερον από το Δυτικό Μέτωπο».

Βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Έριχ Μαρία Ρεμάρκ, το «Ουδέν νεότερο από το δυτικό μέτωπο» είναι κινηματογραφικό αντιπολεμικό έργο του 1930

Την ίδια χρονιά βραβεύτηκε με το Όσκαρ καλύτερης ταινίας. Είναι η πιο γνωστή αντιπολεμική κινηματογραφική ταινία.

Επειδή εκείνη την εποχή πολλές κινηματογραφικές αίθουσες ακόμα δεν είχαν εξοπλιστεί με την τότε καινούργια τεχνολογία, το έργο κυκλοφόρησε σε δύο

εκδόσεις. Μία με ήχο και μία ως βουβή ταινία.

Το 1979 κυκλοφόρησε μια καινούργια έκδοση του έργου υπό την σκηνοθεσία του Delbert Mann. Η επανέκδοση ήταν περίπου 15 λεπτά μεγαλύτερης διάρκειας και προορίστηκε για την τηλεόραση. Το έργο ήταν καλύτερα γυρισμένο και είχε καλύτερα εφέ. Βρβεύτηκε και με Golden Globe του 1980 ως καλύτερη παραγωγή. Παρόλα αυτά δεν γνώρισε ούτε την ίδια επιτυχία, ούτε και έγινε τόσο πολύ γνωστό

Μου ‘ρχεται πάντα στο μυαλό όταν τα πράγματα είναι όπως σήμερα, έτσι ήσυχα... που δεν συμβαίνει τίποτα...

DER HIMMEL UBER BERLIN

2008-05-14T19:14:00.002+03:00

Ο τίτλος ακούγεται μαγικός έτσι, την ταινία ωστόσο όλοι την ξέρουν σαν ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ.

Ή σαν WINGS OF DESIRE έστω.

Όπως και να την πεις η ταινία είναι μαγική.

Προσωπικά δεν ξέρω γιατί.

«Υπάρχουν άγγελοι στους δρόμους του Βερολίνου;» έλεγε το σχόλιο που διάβασα και την ανέφερε σαν γέφυρα ανάμεσα στον κόσμο του αισθητού και του υπεραισθητού.

Αυτή η προσέγγιση μ’ άρεσε.

Έλεγε επίσης πως είναι εμπνευσμένη από τις Ελεγείες του Ντουίνο του Ρίλκε – τον οποίο δεν ήξερα – κι ότι έτσι προέκυψε η ιδέα των Αγγέλων, κάτι που γενικά δεν μου έλεγε τίποτα.

«Οι άγγελοι ζουν σ' έναν ασπρόμαυρο – όπως στα όνειρα – και παράλληλο κόσμο με το δικό μας, όπου δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τα χρώματα, τις γεύσεις, τις μυρωδιές, ούτε να ζήσουν τον έρωτα. Εκτός κι αν αποφασίσουν να απαρνηθούν την αθανασία τους και την πανταχού παρουσία τους».

Φοβερό δίλλημα θα ‘’λεγα...

Δεν είχα την πρόθεση να σχολιάσω το φιλμ, κόλλησα όμως.

Εγώ τότε είδα μια αλληγορία ή τουλάχιστον έφυγα με ‘κείνη την αίσθηση. Μου την έφερε στο μυαλό η ανάρτηση της Rodoula-Kelly και τα σχόλια που ακολούθησαν.

http://rodoula-kelly.blogspot.com/2008/05/about-love.html

Αναρωτήθηκα επίσης γιατί ένα τέτοιο θέμα και κοιτάζοντας πίσω, την ανάρτηση για την Μιανμάρ... βρέθηκα όντως σε δίλλημα.

Μήπως τελικά παρανοούμε τα πράγματα;

Δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητός, νοιώθω ένα κενό όμως.

Η πόλη σε βλέπει

2008-05-12T00:45:00.003+03:00

Είχα παρατηρήσει ότι η γειτόνισα έκανε τζόγκινγκ κατα τις δέκα το βράδυ. αυτή είναι και η ώρα που τρέχω κι εγώ καμιά φορά. Η γειτόνισα μια μικροκαμωμένη κοκκινομάλλα τρέχει γύρω από το παρκακι σε αντίθετη φορά από ότι εγώ και επειδή τρέχουμε περίπου με την ίδια ταχύτητα (αυτή έχει πιο γρηγορο διασκελισμό) συναντιώμαστε σε κάθε γύρο κάτω από το κρεμαστό φως της γωνίας. Παραδέχομαι ότι δεν γίνεται τυχαία. Αν συναντηθούμε οπουδήποτε αλλού δεν θα μπορώ να την δω (στα κλεφτά) λόγω σκότους και να φανταστώ τι κρύβουν από κάτω τα υπέρφαρδια ρουχα που φορά όταν τρέχει. Φυσικά κάνω πως δεν κοιτάω γιατί όσο νάναι νυχτιάτικα δεν θέλω να την τρομάξω, ή να νομίσει πως είμαι κανένας ματάκιας. Αυτή δεν κοιτά ποτέ. Έχει καθηλωμένα τα μάτια της στο έδαφος και αναπνέει ρυθμικά και σταθερά όση ώρα κι αν τρέχει. Σταματώ πάντα πρώτος. Δεν έχω ιδέα πόσο τρέχει ακόμα. Φαντάζομαι ότι έχει τρελλή αντοχή, δε φαίνεται ποτέ κουρασμένη. Ένα βράδυ
γυρνάω αργά από την δουλειά, κατά τις έντεκα. Βρίσκω απρόσμενη θέση στο αδιέξοδο δίπλά στο πάρκο και καθώς ετοιμάζομαι να βγώ από το αυτοκίνητο βλέπω στον τρίτο όροφο της απέναντι πολυκατοικίας την κοκκινομάλλα μου να κάνει ασκήσεις χαλάρωσης. Προφανώς έχει τελειώσει το τρέξιμο. Είναι μακριά δεν μπορώ να διακρίνω ακριβώς αλλά έχω την εντύπωση ότι δεν φορά και πολλά πράγματα. Η σκέψη με τρελλαίνει.
Τη αλλή μέρα πάω με ταξί στο γραφείο. Το αμάξι μου το αφήνω εκει που είναι. Σιγά μην ξαναβρώ αυτή την μοναδική θέση. Το μεσημέρι πετάγομαι στην Αθηνάς και αγοράζω ένα μικρό τηλεσκόπιο, για κυνηγους.
Γυρνάω σπίτι ντύνομαι στα μαύρα, παίρνω δυο μπύρες και τσιπς και πάω και κλείνομαι στο αμάξι. Δέκα και δέκα την βλεπω να τρέχει στο πάρκο. Μία στροφή, δύο, πέντε δέκα, δώδεκα. Ξαφνικά την χάνω. Σε πέντε λεπτά ανάβει το φώς στο δωμάτιό της. Το τηλεσκόπιο δεν παίζεται. Μου δίνω συγχαρητήρια. Αυτή κάνει επικύψεις Μετά βγάζει το κολλεγιακό και την φόρμα. Ο παράδεισος! Ξαφνικά ένας ήχος δεξιά μου. Βλέπω έναν να μου δείχνει το πουλί του. Όχι δεν μου το δείχνει. Κατουράει. Πάνω στο αμάξι μου. Τι να κάνω; Τίποτα. Θα κατουρήσει και θα φύγει. Μένω ακίνητος. Κρύβω αργά το τηλεσκόπιο. Απέναντι η άλλη κάνει διάφορα ακροβατικά. Τι γκαντεμιά! Αυτός αντι να φύγει σκύβει και κρύβεται δίπλα από το φτερό. Τι διάολο θέλει. Τον βλέπω που κοιτά απέναντι. Κοιτώ κι εγώ. Ένας με κοτσίδα και μουστάκι κάτι κάνει μέσα σε ένα άλλο αυτοκίνητο. Διακρίνω μόνο το περίγραμμά του. Κάποια στιγμή ανοίγει την πόρτα και αρχίζει να τρέχει. Στο φως που άναψε για δευτερόλεπτα βλέπω πως υπάρχει κι άλλος στο αυτοκίνητο. Το βλέπει κι αυτός που με κατούραγε.
Και τώρα τι γίνεται; Το φως της κοκκινομάλλας έσβησε. Σκατά, σκατά, σκατά.
Ο κατουρητής σηκώνεται αργά και πάει προς το άλλο αμάξι. Κοιτά από το παράθυρο και φευγει δήθεν αδιάφορα αλλά πολύ βιαστικά. Καθώς απομακρύνεται, από το πάρκο ξεπροβάλλει ο κοτσιδάτος και τον ακολουθεί. Έχω παγώσει.
Περιμένω ένα λεπτο, κλείνω τον διακόπτη της πλαφονιέρας και στο σκοτάδι βγαίνω κι εγώ με την μια μπύρα και το τηλεσκόπιο.
Μόλις βγαίνω το φως της τύπισας ξανανάβει. Σκατά! Πρέπει μολις να βγήκε από το ντους. Σκατά! Πάω μεχρι το άλλο αυτοκίνητο και στο μισοσκόταδο βλέπω έναν κουλουριασμένο και ακίνητο στο κάθισμα του οδηγού. Την κάνω. Χέστηκα για όλα. Τι με νοιάζει εμένα.
Την νύχτα δεν κλείνω μάτι. Βλέπω Λιακόπουλο και τον τύπο που πουλάει όζον. Το πρωί κάνω τον άνετο και φρέσκος φρέσκος πάω στο αμάξι μου.
Το άλλο αυτοκίνητο δεν υπάρχει πια. Μπαίνω στο φιατάκι και φεύγω. Όλη μέρα κοντεύω να σαλτάρω. Το βράδυ παρκάρω μακριά και πάω σπίτι μέσα από το πάρκο. Ερημιά. Κατά τις δέκα κατεβαίνω να τρέξω. Η μπέμπα είναι εκεί. Συντονίζομαι με το φώς της γωνίας. Σε κάποιο γύρο σηκώνει τα μάτια της και μου σκάει ένα μικρό χαμόγελο.
Μην ξεχάσω να πετάξω το τηλεσκόπιο.

(το παρόν αποτελεί σχόλιο σε σχόλιο σε παλαιότερη ανάρτηση αλλά είπαμε με τον Mr Moog να του δώσουμε προαγωγή)

Η τελευταία των ημερών

2008-05-11T12:41:00.005+03:00

22:30 το βράδυ.

Ταυτόχρονα συμβαίνουν μικρές διακοπές ρεύματος σε διάφορα σημεία της πόλης, στιγμιαίες. Σβήνουν τα φώτα των δρόμων, δεν λειτουργούν τα φανάρια, σκοτεινιάζουν ολόκληρα τετράγωνα, άνθρωποι κλείνονται σ’ ασανσέρ και συμβαίνουν τα ανάλογα μικροατυχήματα, το ρεύμα επανέρχεται όμως άμεσα, οπότε η κατάσταση αποκαθίσταται.

Στις αρμόδιες υπηρεσίες πέφτουν τα σχετικά τηλεφωνήματα αλλά κανένας δεν έχει να δώσει μια απάντηση, φαινομενικά δεν υπάρχει λόγος, υπάρχουν ωστόσο απόψεις που διίστανται, η σχετική καχυποψία και η επίρηψη ευθυνών, οι συστάσεις και οι ερμηνείες των μεν και των δε, που είναι ως συνήθως αντιφατικές.

«Η κατάσταση βρίσκεται υπό έλεγχο» διαβεβαιώνει ο Πρόεδρος του Οργανισμού, «λογικά δεν πρόκειται να επαναληφθεί».

23:15 το φαινόμενο επαναλαμβάνεται. Το πρόβλημα αφορά το λεκανοπέδιο και όλοι επιμένουν πως είναι ανεξήγητο, πως όλα δείχνουν να δουλεύουν κανονικά.

«Δεν δείχνει να πρόκειται για κάποια βλάβη’ λέει ο Πρόεδρος, «εξετάζουμε την περίπτωση του σαμποτάζ».

«Σαμποτάζ;» ωρύεται ο Υπουργός, «μιλάμε για το κέντρο της Αθήνας άνθρωπέ μου, δεν μιλάμε για κανένα κωλοχώρι στου διαόλου τη μάνα, τι είναι αυτά που μου λες; Ποιος μας κάνει σαμποτάζ;»

«Όλη η Υπηρεσία είναι στο πόδι Υπουργέ μου’ διαμαρτύρεται ο άλλος, ‘κάνουμε ό,τι... ό,τι περνάει απ’ το χέρι μας, τι να σας πω;»

ΥΠΟΥΡΓΟΣ

-Τι, τι να μου πεις; Εγώ τι θα πω στον Πρωθυπουργό; Πώς μας κάνουν σαμποτάζ και μας ανοιγοκλείνουν τα φώτα;

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΕΚΟ

-Τι να σας πω; Ίσως πρόκειται για ξένο δάκτυλο...

ΥΠΟΥΡΓΟΣ

-Ξένος δάκτυλος; Καταλαβαίνεις τι μου λες άνθρωπέ μου; Ξένος δάκτυλοςπαίζει με τα φώτα; Αυτό θα πω στον Πρωθυπουργό; Ότι μας αναβοσβήνουν τα φώτα οι Τούρκοι;

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΕΚΟ

-Κάνουμε ό,τι περνάει απ’ το χέρι μας, το κέντρο επιχειρήσεων...

ΥΠΟΥΡΓΟΣ

-Το κέντρο επιχειρήσεων, απ’ το χέρι σας, απ’ το πόδι σας... δεν ξέρω τι θα κάνετε αλλά δεν θέλω να ξανακούσω τη λέξη blackout, δεν θέλω να ξανακούσω γι’ αυτό, κόψτε το λαιμό σας, αλλιώς αύριο θα πέσουν κεφάλια.

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΕΚΟ

-Μάλιστα... μάλιστα κύριε Υπουργέ, θα... θα επιληφθώ ο ίδιος του θέματος.

03:00 το πρόβλημα γενικεύεται. Η μισή Ελλάδα είναι σκοτεινή, δεν λειτουργεί τίποτα κι επικρατεί υστερία.

ΥΠΟΥΡΓΟΣ

-Το πρωί να έχω την παραίτησή σου στο γραφείο μου.

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΕΚΟ

-Μα κύριε Υπουργέ σας διαβεβαιώ πως δεν ευθύνεται η ΔΕΗ για τις διακοπές, δεν ξέρω τι συμβαίνει αλλά δεν ευθύνεται η ΔΕΗ...

ΥΠΟΥΡΓΟΣ

-Ηλίθιε, θα χάσω το Υπουργείο μου εξ αιτίας σου, βλάκα, ανίκανε...

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΕΚΟ

-Σας παρακαλώ κύριε Υπουργέ, δεν μπορείτε να μου μιλάτε μ’ αυτόν τον τρόπο, έχω σαράντα χρόνια στο κόμμα, δεν είμαι κανένας χθεσινός...

ΥΠΟΥΡΓΟΣ

-Να το χέσω το κόμμα, δεν με νοιάζει τι είσαι και τι δεν είσαι, αν αύριο... τι αύριο... τώρα, αν δεν αποκαταστήσεις τώρα αυτή την κωλοβλάβη, ξέχνα τη θεσούλα σου, το μισθουλάκο σου, θα σε κλείσω μέσα, θα σου πάρω ό,τι έχεις και δεν έχεις, θα σου πάρω και τα σώβρακα, ακούς τι σου λέω;

06:00 το πρωί.

ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ

-Τι γίνεται εδώ; Γιατί δεν ξημερώνει;

ΥΠΟΥΡΓΟΣ

-Δεν ξέρω κύριε Πρωθυπουργέ, δεν είναι στη δικαιοδοσία του Υπουργείου το αν ξημερώνει ή όχι...

Μιανμάρ

2008-05-10T11:57:00.002+03:00

Επείγουσα έκκληση βοήθειας της actionaid

http://www.actionaid-news.com/newsletters/issue05_08_Mianmar/payment_form.p

df> Θέλω να βοηθήσω >>

"Αν οι φίλοι σας θέλουν να βοηθήσουν πειτε τους να καλέσουν στο

801 11 900 800".

Κυκλώνας Ναργκίς

Τελευταία στοιχεία

22,500 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους

41.000 αγνοούμενοι

1.000.000 άστεγοι

Η συνεισφορά όλων μας είναι ιδιαίτερα σημαντική. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς

ότι:

8€ παρέχουν καθαρό νερό σε μία οικογένεια για περίπου 10 ημέρες

22€ παρέχουν τρόφιμα σε μία οικογένεια για 15 ημέρες

50€ παρέχουν φάρμακα και νοσηλεία σε 100 οικογένειες

135€ παρέχουν μία μόνιμη κατοικία σε μία οικογένεια

df> Θέλω να βοηθήσω >>

Η καταστροφή

Τη νύχτα της Παρασκευής 2/5 ο κυκλώνας Ναργκίς έπληξε την νοτιοδυτική

Μιανμάρ με ανέμους ταχύτητας 190χλμ/ώρα πλημμυρίζοντας το μεγαλύτερο μέρος

της χώρας. Μέχρι σήμερα τουλάχιστον 22,500 άνθρωποι έχουν ήδη χάσει τη ζωή

τους, 41.000 αγνοούνται κα ι 1,000,000 είναι άστεγοι σύμφωνα με επίσημα

στοιχεία. Εκτιμάται ότι οι νεκροί μπορεί να φτάσουν μέχρι και τις 50,000 και

ο τελικός αριθμός των τραυματιών δεν έχει ακόμα ανακοινωθεί. Είναι η

χειρότερη καταστροφή που έχει πλήξει ποτέ τη χώρα, σύμφωνα με μαρτυρίες των

κατοίκων. 15 περιοχές στο δέλτα του ποταμού

Ιραουάντι που δραστηριοποιείται η ActionAid έχουν καταστραφεί σχεδόν

ολοκληρωτικά. Σε 7 από αυτές το 70% του πληθυσμού να αγνοείται ή έχει

πεθάνει, ενώ έχει καταστραφεί το 95% των σπιτιών. Στην πόλη Μπογκαλάι μόνο,

η οποία υπέστη και τις μεγαλύτερες ζημιές, έχασαν τη ζωή τους τουλάχιστον

10,000 άνθρωποι. Στην περιοχή Piensalu όπου κατοικούσαν 5000 άνθρωποι,

επέζησαν μόνο 400. Οι επικοινωνίες σε πολλές πληγείσες περιοχές έχουν

διακοπεί και το οδικό δίκτυο έχει υποστεί πολύ σημαντικές ζημιές από

ξεριζωμένα δέντρα που δυσχεραίνουν την πρόσβαση.

Ανάγκη για βοήθεια

Όπως συμβαίνει πάντα στις φυσικές καταστροφές, έτσι και στη Μιανμάρ οι

φτωχοί και περιθωριοποιημένοι άνθρωποι υποφέρουν περισσότερο. Έχουν χάσει

και τα λίγα υπάρχοντά τους και χρειάζονται άμεσα βοήθεια,

πόσιμο νερό, φαγητό, στέγη και φάρμακα. Χωρίς αυτά οι πιθανότητες επιβίωσής

τους είναι πολύ μικρές. Ο κίνδυνος για την εμφάνιση μολυσματικών ασθενειών

μεγαλώνει μέρα με τη μέρα και η εξάπλωσή τους ενισχύεται από τα λιμνάζοντα

νερά. Η ταχύτητα της ανταπόκρισής μας είναι καίριας σημασίας για τον

περιορισμό των απωλειών.

Η ανταπόκρισή μας

Η Μιανμάρ ανήκει σε μία από τις 40 χώρες δράσης της ActionAid, έτσι η

ανταπόκρισή μας ήταν άμεση. Από την πρώτη στιγμή συνεργαζόμαστε με τοπικούς

οργανισμούς και παρέχουμε συντονισμένη βοήθεια σε όσους έχουν ανάγκη.

Ταυτόχρονα, προσωπικό της ActionAid από τις γειτονικές χώρες μεταβαίνει στις

περιοχές που έχουν υποστεί τις μεγαλύτερες ζημιές ώστε να ενισχύσουν τις

προσπάθειες αντιμετώπισης της καταστροφής. Για να μπορέσουμε να

ανταποκριθούμε χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας ώστε να παρέχουμε είδη πρώτης

ανάγκης όπως ταμπλέτες καθαρισμού νερού, τροφή και δομικά υλικά ώστε να

βοηθήσουμε τους ανθρώπους της Μιανμάρ να επιβιώσουν. Στόχος μας είναι να

βοηθήσουμε άμεσα και αποτελεσματικά όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους,

ιδιαίτερα τις πιο ευπαθείς ομάδες όπως μικρά παιδιά, γυναίκες και

ηλικιωμένους οι οποίοι χρειάζονται ακόμα περισσότερη υποστήριξη.

Μήνυμα του Γενικού διευθυντή της ActionAid Ελλάς, Γεράσιμου Κουβαρά

Απευθυνόμαστε και πάλι σε εσάς αφού γνωρίζουμε την ευαισθησία που δείχνετε

στο δικαίωμα όλων των ανθρώπων στη ζωή και την αξιοπρεπή διαβίωση. Η

κατάσταση στη Μιανμάρ είναι κρίσιμη και ζητάμε τη βοήθειά σας. Οι εισφορές

σας θα αξιοποιηθούν ώστε να καλυφθούν οι άμεσες ανάγκες επιβίωσης των φτωχών

ανθρώπων της Μιανμάρ αλλά και για να αμβλυνθούν οι καταστροφικές συνέπειες

του κυκλώνα ώστε οι άνθρωποι αυτοί να μπορέσουν να ξαναφτιάξουν τις ζωές

τους με αξιοπρέπεια.

Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων

Με την ευγενική υποστήριξη

ActionAid Ελλάς, Φαλήρου 52

117 41 Αθήνα

Tηλ.: 210 9212321, fax: 210 9212376

E-mail: info.hellas@actionaid.org

www.actionaid.gr

Ο Λογιστής

2008-05-09T15:03:00.002+03:00

Ο Λογιστής είναι μόνος του.

Βλέπει τα σύννεφα να περνάνε στον γαλάζιο ουρανό

κι ονειρεύεται.

Μπροστά του ένα φύλλο με αλγόριθμους

σαν τα ξερά κίτρινα φύλλα του φθινοπώρου.

Περνούν οι μέρες.

Το ένα φύλλο φέρνει τα άλλο,

ξανά και ξανά,

μια παράξενη βροχή σχέσεων και συσχετίσεων.

Ο Λογιστής είναι μόνος του.

Ό,τι χρωστάει κι ό,τι του χρωστούν

ένα μπαταρισμένο μικρό χάρτινο καράβι,

χαμένο σ ένα πέλαγο αναμνήσεων.

Χ.Χ.

Αθήνα, 9 Μαΐου 2008

Μια δροσοσταλιά στην καθημερινή ομίχλη μας

2008-05-07T13:04:00.005+03:00

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΙΑ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, είναι σαν ν’ αναρωτιέται το έργο του Δημήτρη Κουρούμπαλη κι αφήνει εμάς ν’ αποφασίσουμε.

Μια παράσταση σφιχτή, γρήγορη, μαγική, μια ιστορία στην ανέμη τυλιγμένη

Έκπληξη, ξάφνιασμα, παραμύθι, στοχασμός κι η προαιώνια αναμέτρηση, ο έρωτας και ο θάνατος, η λογική κι η φαντασία, η επιστήμη και το όνειρο, οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος σ’ ένα ατέρμονο παιχνίδι.

Το μαντήλι, τα ξόρκια, τα στοιχειά, οι θρύλοι, καταγραμμένα στη μνήμη, στο DNA. Η σκοτεινή πλευρά της σελήνης, η χαρά, ο πόνος, το ταξίδι και τέλος το νόημα της ζωής, όλα αυτά υφασμένα στα πουπουλένια στρωσίδια του ονείρου.

Μια δροσοσταλιά στην καθημερινή ομίχλη μας.

Με τη So7 στο Δίπυλον

(Καλογήρου Σαμουήλ 2, τηλ. 210-3229771)

Κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη για 12 μόνο παραστάσεις:

«Εσείς πώς ζείτε; Καλά ή καλύτερα;»

Η πόρνη της Βαβυλώνας

2008-05-06T13:03:00.007+03:00

htt p://www.heliofoto.gr/gr/mavriselini.htm... και το όνομα αυτής:

Λίλιθ ένα ον, που παρόμοιο του δεν υπάρχει στο σύμπαν. Αυτή είναι η πόρνη της Βαβυλώνας, αλλά και ο θηλυκός αντίχριστος, που προφητεύεται απ' τον Άγιο Ανδρέα. Ας δούμε το κείμενο, στο οποίο ο Άγιος Ανδρέας κάνει αναφορά σ' αυτήν:

«Τότε δια το μη είναι εν τω καιρώ εκείνα» άνδρα αιδέσιμον, αλλά πάντας της απώλειας, αναστήσεται γύναιον πονηρόν και αισχρότα-τον από του Πόντου, και βασιλεύσει εν τη βασιλίδι των πόλεων.

Αυτή δε γενήσεται βακχεύτρια μάγισσα, και φαρμακός, και απα-ξαπλώς του διαβόλου θυγατήρ. Εν γαρ ταις ημέραις αυτής έσονται επιβουλαί και σφαγαί κατά τας ρύμας της πόλεως. Αποκτενεί γαρ έκαστος,ει δυνάμεως έχει, τον πλησίον αυτού, και υιός πατέρα, και πατήρ υιόν, μήτηρ θυγατέρα, και θυγατήρ μητρί, αδελφοί επαναστή-σονται αλλήλοις και κατασφάξουσι και έσται κακία πολλή, και μίσος εν τοις υιοίς των

ανθρώπων, και φόνοι αναρίθμητοι εν τη πόλει ταύτη. Εν δε τη αγία Εκκλησία ένδοθεν έσονται ασέλγειαι, μοιχείαι, ασωτείαι, αιμομιξίαι, κιθάραι τε και ορχήσεις, χλευασμοί τε και παίγνια, άπερ άνθρωπος ούτε είδεν ούτε ήκουσε. Και γαρ η βασιλίς εκείνη η ακάθαρτος θεάν εαυτήν ονομάζουσα και Θεώ μαχόμενη, κόπρω ιανεί τα άγια θυσιαστήρια, και πλύνει το σώμα αυτής ύδατι και μολύνει πάντα τον λαόν, και αποστρέψει το πρόσωπον αυτής από του Θεού, και ενυβρίσει τα άγια των αγίων, και αρπάσει τα σκεύη τα τίμια από των αγίων Εκκλησιών, τους τε τίμιους σταυρούς και τας σεβάσμιας εικόνας, τα τε Ευαγγέλια και τους Αποστόλους, και πάσαν βίβλον ιεράν συναθροίσει επί το αυτό, και ποιήσασα σωρόν μέγαν και βάλουσα πυρ καταφλέξει πάντα και τας Εκκλησίας καταστρέψει μέχρις εδάφους. Ζητήσει και λείψανα αγίων του κατακαυσαι αυτά και ουχ ευρήσει. Ο γαρ Θεός αοράτω δυνάμει από της τήσδε πόλεως μεταγάγει αυτά. Τότε η τάλαινα της μεγάλης Εκκλησίας της του Θεού Σοφίας καταστρέψει την αγίαν Τράπεζαν, και τον τόπον του ναού ιάνασα σταθείσα κατά ανατολάς φρυαττομένη, ερείε προς τον Ύψιστον. Μη κατώκνησα, ω λεγόμενε Θεέ, απολείψαι σου το μνημόσυνον από της γης. Ίδε τι σοι εποίησα και έκαμον, και ουκ ηδυνήθης καν τριχός μου εφάψασθαι. Μεί-νον μι μικρόν, και εάν ειμί ενταύθα και το στερέωμα χαλώ, και δείξω σοι τις ο εν Θεοίς δυνατώτερος φημί και Θεαίς. Ταύτα λαλήσει η γάγγραινα, ή και πλείονα, και δράσει χείρο-να εις ύψος αποπτύουσα και λίθους πέμπουσα. Εώ γαρ λέγειν αυτής τα δεινότερα. Εν γαρ τω καιρώ εκείνω κλίνει Κύριος ο Θεός ο Παντοκράτωρ το τόξον αυτού, και τον θυμόν αυτού, και φοβερά δυνάμει της ισχύος αυτού εκτενεί

την χείρα αυτού επί την μεγάλην πόλιν ταύτην. Και δράξηται αυτής εν ισχύι, και τω δρεπάνω της δυνάμεως αυτού υποτεμεί τον χουν τον υποκάτω της πόλεως ταύτης, και ερεί τοις ύδασι της αβύσσου του καταπιείν αυτήν, άπερ φοβερώς υπακούσαντα εξ εκατέρων των μερών τάχει σφοδρώ και ήχω φοβερωτάτων αναβλύσσουσι, και το υποκάτω αυτής ανασπάσει από της γης, και επαρει αυτό εις ύψος ως μύλον γυροβολούμενον, φρίκη πολλή, ώστε θρηνείν και οδύρεσθαι, κράζει τε ουαί τοις εν μέσω της πόλεως. Ούτως ουν κατενεχθείσης αυτής εν τη αβύσσω τα εξ εκατέρων των μερών αναβλύσαντα ύδατα σφοδρώς κατακλύ-σαντα και κατακλύψαντα αυτήν τω φοβερώ και αχανεί πελάγει της αβύσου παραπέμψου-σιν. Ούτως ουν, ω τέκνον μου Επιφάνιε, η πόλις ημών συντελεσθήσεται. Και άπερ δε σοι είρηκα όπισθεν ότι μέλλουσι συμβαίνειν τω κοσμώ δεινά, εκείνα εισιν, άπερ ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός έφησεν αρχήν ωδίνων.»

Όλα αυτά τα διαβάζουμε στο:

«Γιατί και πώς ζουν ανάμεσα μας»

κι οι περισσότεροι από μας τα χλευάζουν.

Ομολογώ πως αντιμετώπισα με μεγάλη συμπάθεια την περίπτωση. Χρειάζεται όμως μεγαλύτερη υπομονή για να διαβάσει κάποιος αυτά τα κείμενα, την οποία δεν διαθέτω. Είναι εξ ίσου ακαταλαβίστικα με της Γραφέςαφού στην ουσία πρόκειται για μια αναθεώρηση. Ή εγώ είμαι ανόητος ή είναι αδύνατον να βγάλεις νόημα, σίγουρα πρόκειται για κάτι το αχαλίνωτο όμως...

Σκέψου όμως όλα αυτά περί κοίλης γης να είναι αληθινά, να υπάρχουν ακόμα οι γίγαντες της Τιτανομαχίας, οι εκατόγχειρες, οι Ολύμπιοι που έφυγαν για να ξαναρθούν... όλα αυτά τα τέρατα κάτω απ’ τα πόδια μας, ε, όπως και να το κάνεις, θες δεν θες τη βλέπεις αλλιώς.

Βέβαια οι πηγές είναι παράδοξες... φωτογραφίες από χάλκινα βιβλία που κανείς δεν ξέρει πώς και πότε ή από ποιον γράφτηκαν, ναι όντως μπάζει κάπου, ποιος λέει το αντίθετο; Αλλά όλα αυτά μπάζουν κάπου έτσι κι αλλιώς, από μόνα τους.

Είναι όμως συνομωσιολογία;

Είναι παρερμηνεία της Μυθιστορίας, των αρχαίων κειμένων, των γραφών και της Αποκάλυψης, των ανακαλύψεων, αυτό σκέφτεται ο καθένας.

Είναι όμως έτσι; Είναι μια παλινδρομική ιστορία επιστημονικής φαντασίας ή όπως λέει κι ο ίδιος ο συγγραφέας, μια ιστορία αχαλίνωτης πραγματικότητας;

Απ’ την άλλη... όλα αυτά που λέει ο Ησίοδος, ο Λουκιανός, τα απόκρυφα ευαγγέλια του ενός ή του άλλου, η Αγία Γραφή, γιατί να πιστεύεις τα μεν κι όχι τα δε;

... και τέλος πάντων, «θα ήταν μία κάποια λύση».

*Δημοσθένης Λιακόπουλος
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Ο Δημοσθένης Λιακόπουλος είναι συγγραφέας, φυσικός και παρουσιαστής στην ελληνική τηλεόραση που κατοικεί και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Στις εκπομπές του παρουσιάζει κυρίως τα βιβλία του, που αναφέρονται σε διάφορες θεωρίες, πολλές από τις οποίες κινούνται στη σφαίρα της συνωμοσιολογίας. Ο ίδιος ωστόσο αρνείται το ότι οι θεωρίες που παρουσιάζει είναι δικής του σύλληψης και συχνά αναφέρει ακαθόριστα οτι οι πηγές του είναι «γέροντες του Αγίου Όρους».
Σε μια απ' τις κυριότερες θεωρίες του στην οποία έχει καταλήξει στηριζόμενος σε αμφισβητούμενες πηγές, εξηγεί το πώς κατά την άποψή του, η ρωσική τεχνολογία θα ήταν υπεραρκετή για να ξαναφέρει την Ρωσία (το «Ξανθό Γένος» όπως το ονομάζει) πίσω στο προσκήνιο, ως μια από τις κυριαρχούσες δυνάμεις στον κόσμο, ηγούμενη από τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν.
Κατά τη θεωρία αυτή, τα υποτιθέμενα προηγμένα υπερόπλα των Ρώσων θα είναι αρκετά να υπερισχύσουν των Νατοϊκών δυνάμεων μέσα σε 5 μήνες στον επερχόμενο Τρίτο Παγκόσμιο πόλεμο. Κατόπιν, ο Ελληνισμός θα αναδειχθεί από τον ίδιο τον Θεό ο περιούσιος λαός. Η Ορθοδοξία θα εξαπλωθεί στα πέρατα της Γης και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία θα ανασυσταθεί κάτω από το ελληνικό έθνος, το οποίο και θα επαναφέρει την ειρήνη στον κόσμο.
Μία άλλη θεωρία του αφορά τους Ελ και τους Νεφελίμ (ή ρυπαρά γένη όπως τα ονομάζει). Δύο πανάρχαιες φυλές, οι οποίες συγκρούστηκαν πριν από πολλά πολλά χρόνια και οι ηττημένοι κλείστηκαν κάτω από την επιφάνεια της Γης, στην κοίλη γη όπως εικάζει. Κατά καιρούς τα "ρυπαρά γένη" έχουν προσπαθήσει να δραπετεύσουν. Σε μία τέτοια περίσταση, ο Μέγας Αλέξανδρος, κλήθηκε από τον Θεό να σφραγίσει τις πύλες που οδηγούν εκεί. Παρ' όλα αυτά, τα ρυπαρά γένη, έχουν παρεισφρύσει στη σημερινή κοινωνία με την λευκή αδελφότητα, η οποία έχει συγγράψει για αυτό το σκοπό τα πρωτόκολλα της Σιών τα οποία θα φέρουν την νέα τάξη πραγμάτων.
[Επεξεργασία] Αξιοσημείωτες Δικαστικές Διαμάχες
Ο Δημοσθένης Λιακόπουλος απασχόλησε την ελληνική διαδικτυακή κοινότητα των ιστολόγων (bloggers), αλλά και τα ΜΜΕ -εγχώρια κυρίως, αλλά και διεθνή- μετά την μήνυση που υπέβαλλε κατά του διαχειριστή του συναθροιστή ιστολογίων (blog aggregator) blogme.gr (κ. Αντώνη Τσιπρόπουλο), το καλοκαίρι του 2006. Ο λόγος της μήνυσης ήταν το γεγονός πως το blogme.gr στην κατηγορία "Χιούμορ" φιλοξενούσε links, αλλά και τις πρώτες γραμμές των posts που ανέβαιναν στο ιστολόγιο "FunEL Βαρύ Πακέτο" που κατά άλλους σατίριζε και κατά άλλους δυσφημούσε τον κ. Λιακόπουλο. Αξίζει να σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο ιστολόγιο συνέχισε να ανεβάζει εγγραφές, αλλά σταμάτησε μετά από απειλές που δέχτηκε από αγνώστους τον Ιούλιο του 2007.
Η υπόθεση πήγε δύο φορές στα δικαστήρια, αλλά και τις δύο φορές η δίκη αναβλήθηκε και ορίστηκαν νέες δικάσιμοι. Η τελευταία δίκη είχε προγραμματιστεί για τις 14 Δεκεμβρίου 2007, αλλά αναβλήθηκε μετά από αίτηση του συνήγορου του κ. Λιακόπουλου, ο οποίος ζήτησε αναβολή της δίκης γιατί ισχυρίστηκε ότι ο πελάτης του δεν έλαβε την κλήτευση για την εκδίκαση της υπόθεσης λόγω αλλαγής της διεύθυνσης κατοικίας του. Η νέα ημερομηνία εκδίκασης της υπόθεσης είναι η 18η Φεβρουαρίου 2009.
Για την υπόθεση της συγκεκριμένης εκδίκασης υπήρξε αρκετά μεγάλη κινητοποίηση από πλευράς των Ελλήνων Ιστολόγων οι οποίοι ξεκίνησαν εκστρατεία συλλογής υπογραφών προς υπεράσπιση του κ. Τσιπρόπουλου.
[Επεξεργασία] Εξωτερικές συνδέσεις
Επίσημη Ιστοσελίδα του Δημοσθένη Λιακόπουλου και ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο
Συνέντευξη του Δημοσθένη Λιακόπουλου στην εφημερίδα Espresso
Η μήνυση του Δημοσθένη Λιακόπουλου, στις ειδήσεις
Η δικαστική διαμάχη του Λιακόπουλου
Ανακτήθηκε από "http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%83%CE%B8%CE%AD%CE%BD%CE%B7%CF%82_%CE%9B%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82"
Κατηγορία: Θεωρίες συνωμοσίας

Charles Arlington story

2008-05-02T17:55:00.004+03:00

*απάντηση σε έναν anonymous

Σε όλους στα Metro-Goldwyn-Mayer Studios, ήταν γνωστό πως ο Charles Arlington τα έπινε, όπως και το ότι έκανε θαυμάσια τη δουλειά του, είκοσι χρόνια τώρα. Το καλό μ’ αυτόν εκτός του ότι ήξερε πως να φτιάξει έναν ανεξιχνίαστο φόνο σε χρόνο μηδέν, ήταν πως δεν ζήταγε αύξηση. Το μόνο που ήθελε ήταν να μην έχει κάποιον πάνω απ’ το κεφάλι του και τα συρτάρια του γεμάτα παλιό, καλό Jack Daniels.

Ο Charles Arlington ήταν καλός άνθρωπος κατά βάση, απ’[ αυτούς που δεν είναι σε θέση να σκοτώσουν ούτε μύγα... στα γραφτά όμως όλα γίνονται αλλιώς κι εκεί ο Arlington – όταν μάλιστα ήταν πιωμένος - μπορούσε να σκοτώσει οποιονδήποτε... άνετα.

Ξεκινούσε τη μέρα του ως εξής: Έφτανε στο γραφείο πριν από όλους και πάρκαρε το κατσαρίδι του σ’ ένα μέρος που να μπορούσε μετά να το βρει. Έπαιρνε μετά το ασανσέρ για τον δεύτερο. Αυτό γινόταν κάθε μέρα στις 8 παρά τέταρτο και ‘κείνη την ώρα τον έκανες μάλλον νηφάλιο. Διατηρούσε το ίδιο γραφείο όλα τα χρόνια που δούλευε, γιατί όπως έλεγε τον βόλευε επειδή ήταν δίπλα στη σκάλα. Έφευγε αργά τα βράδια από ‘κει, τρεκλίζοντας και του ήταν πιο εύκολο απ’ το να ψάχνει διαρκώς το ασανσέρ.

Το γραφείο του ήταν σαν σκηνικό κι είχε μόνο τα απαραίτητα, χαρτιά, τασάκια και την παλιά του γραφομηχανή, εκείνη με την οποία ξεκίνησε και που την είχε σαν γκόμενα, ένα παράθυρο με περσίδες και μια πόρτα με τζάμι που έγραφε Arlington, με μεγάλα ευδιάκριτα γράμματα, όπως οι ήρωες των μυθιστορημάτων που έφτιαχνε.

Παντού τριγύρω ήταν άπειρα χαρτάκια με σημειώσεις που κράταγε και σε μια γωνιά, στοιβαγμένα σε ντάνες φάκελοι με υποθέσεις που εκκρεμούσαν ή είχαν εκδικαστεί, η σύγχρονη ιστορία του εγκλήματος, όπως αυτό είχε καταχωρηθεί στα πρωτοσέλιδα και το αστυνομικό ρεπορτάζ.

Ωστόσο, η δύναμη της έμπνευσης του Arlington δεν κρυβόταν σ’ αυτά τα σκονισμένα ντοσιέ, ήταν φανερό πως ποτέ δεν τα άγγιζε. Ήταν αραδιασμένη στα μπουκάλια που φρόντιζε να ‘ναι γεμάτα τα ράφια του και κυρίως στα άδεια, που μάζευε κάθε πρωί απ’ το πάτωμα η καθαρίστρια.

Μια μέρα εκείνη καθυστέρησε και δεν πρόλαβε να καθαρίσει πριν έρθει ο Arlington. Πήρε μια βαθιά ανάσα και χτύπησε διακριτικά το τζάμι της πόρτας. Από μέσα ακούστηκε ένα μουγκρητό και συμπέρανε πως της επέτρεπε να περάσει. Άπλωσε το χέρι της και γύρισε το πόμολο.

Ο Arlington καθόταν στο γραφείο του κι έδειχνε πολύ απασχολημένος, ούτε που γύρισε να κοιτάξει. Εκείνη έβηξε για να του δώσει να καταλάβει ότι είχε μπει.

«Τι διάολο θες;» έκανε αγριεμένος ο σεναριογράφος.

«Συγνώμη που ενοχλώ» είπε η καθαρίστρια, «καθυστέρησα και δεν πρόλαβα να καθαρίσω».

«Ωραία» έκανε ο Arlington, «κάνε εσύ τη δουλειά σου κι άσε και ‘μένα να κάνω τη δική μου».

‘»Μάλιστα» είπε εκείνη κι άρχισε αμέσως να καθαρίζει.

Έκανε ό,τι έκανε συνήθως, ένα συμμάζεμα και μετά ένα γρήγορο σφουγγάρισμα, πάνω – πάνω, σε δυο λεπτά θα τελείωνε.

«Πήρε το καλάθι των αχρήστων να το αδειάσει και στη συνέχεια θα άδειαζε τα αποτσίγαρα. Τότε μόνο πρόσεξε τι έκανε όλη αυτή την ώρα ο Arlington.

Είχε ανοίξει το δεύτερο συρτάρι του γραφείου του. Το συρτάρι ήταν γεμάτο ποτήρια και είχε ήδη γεμίσει τα περισσότερα σχεδόν μέχρι πάνω.

Ο Arlington κατάλαβε ότι τον κοίταζε.

«Σου φαίνεται τίποτα παράξενο;» ρώτησε.

«Γιατί... γιατί το κάνετε αυτό;» τόλμησε να ρωτήσει εκείνη.

«Γιατί μετά το πρώτο δεν θα μπορώ να το κάνω αυτό» απάντησε ο Arlington, “καμιά άλλη ερώτηση;»

«Όχι... όχι... με συγχωρείτε» είπε εκείνη και βγήκε απ’ το γραφείο.

Ο Arlington αποτελείωσε το γέμισμα και πέταξε το άδειο μπουκάλι στο καλάθι. Μετά άναψε το τσιγάρο του κι ύστερα ήπιε μια καλή γουλιά. Ύστερα τράβηξε κοντά του τη γραφομηχανή και της έβαλε χαρτί.

Η καλύτερη εποχή για φόνο λοιπόν

– έγραψε ο ARLINGTON –

Είναι ο χειμώνας, τα στοιχειά της φύσης είναι πάντα με το μέρος του δολοφόνου – γιατί ως γνωστόν ο δολοφόνος έχει τον διάβολο στο πλευρό του – η βροχή καταστρέφει τα ίχνη και κανένας δεν ξεσηκώνεται απ’ τον καναπέ του για να πάρει τους δρόμους, το σκηνικό είναι τέλειο... βέβαια πάντα υπάρχει κρυμμένος πίσω από ένα πράσινο FIAT ένας ανώμαλος, για να κατουρήσει ας πούμε... οπότε όλα έρχονται ανάποδα.

*Για τις ανάγκες της ιστορίας το όνομα που χρησιμοποιήθηκε είναι ψευδώνυμο. Το Charles Arlington δεν απαντάτε πουθενά μεταξύ των σεναριογράφων της Metro-Goldwyn-Mayer Studios.

So7 στο Δίπυλον

2008-05-01T12:21:00.006+03:00

http://www.facebook.com/pages/-/9382536867?ref=nf

Η θεατρική εταιρία So7

Διερωτάται:

«Εσείς πώς ζείτε;

Καλά ή καλύτερα;»,

και παρουσιάζει στο θέατρο Δίπυλον

από: 5 Μαΐου

(κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη στις 21:30)

το ομώνυμο θεατρικό έργο του Δημήτρη Κουρούμπαλη.

Σκηνοθεσία Δημήτρης Κουρούμπαλης

Κίνηση Φρόσω Κορρού.

Σκηνικά – Κουστούμια Άγγελος Μέντης

Παίζουν:

Μάξιμος Μουμούρης

Φρόσω Κορρού

Χάρης Αττώνης

Αλέξανδρος Κεϊβάνης

Ανθή Θεοφιλίδου

Νέττε Θεοδωρίδη

Ελλη Ταμπάκη

Γιάννης Δημητράκης

Αριστοτέλης Σφήκας

... και όλοι εσείς που πιστεύετε πως υπάρχουν Νεράιδες και θα ονειρευτείτε μαζί τους

Τη μουσική της παράστασης συνέθεσε η Λένα Πλάτωνος.

Τα τραγούδια ερμηνεύει η Αργυρώ Καπαρού.

Δίπυλον

(Καλογήρου Σαμουήλ 2, τηλ. 210-3229771)

Λόγια της πλώρης

2008-04-28T15:02:00.003+03:00

Για όσους φοβούνται ωστόσο τα ύψη της προηγούμενης ανάρτησης, υπάρχουν ακόμα τα ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΛΩΡΗΣ, απ’ τις εκδόσεις ΓΡΑΜΜΑΤΑ. Στη δεκαετία του 60 – που όλα ήταν αλλιώς – είχαν μεγάλο σουξέ.

Άκρως ενδιαφέρουσα, γλαφυρή και απαράμυλη η γλώσσα του Καρκαβίτσα σόκαρε τότε τους αναγνώστες της. Σήμερα είναι για λίγους πιστεύω.

Με τον ίδιο τίτλο φημίζεται κι ένα μουσικό μεζεδοπωλείο στον Κεραμεικό με ψαρικά, στο κέντρο της Αθήνας. Θα πρότεινα επίσης και το ΠΕΡΙ ΑΝΕΜΩΝ ΚΑΙ ΥΔΑΤΩΝ, αν το έπαιζε σ’ επανάληψη στην τηλεόραση ή κάποιο ανάλογο ντοκιμαντέρ του Κουστό, όπως επίσης και μια νυχτερινή βόλτα στον Πειραιά.

Επίσης – παρεμφερές όσο και άσχετο – για τους φίλους της ΕΦ (ελαφρώς φευγάτους), το 4ο φεστιβάλ επιστημονικής φαντασίας, διοργανώνεται όπως κάθε χρόνο στην Ερμούπολη στις 16-18 Μαΐου. Μπορείτε να πάτε ατμοπλοϊκώς και είναι ανοιχτό σε κάθε πρόταση.

Για δρομολόγια πλοίων, ξενοδοχεία και τις εκδηλώσεις του φεστιβάλ, μπορείτε να ενημερωθείτε στο:

http://2008sfsf.wordpress.com

Για 'κείνους που θέλουν να τη δουν αλλιώς ένα καλό αφιέρωμα θα βρουν εδώ: http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=News&file=article&sid=1115

... καλή διασκέδαση όπως και να 'χει.

Λόγια του αέρα

2008-04-25T01:28:00.003+03:00

Δίπλα μου στο αεροπλάνο κάθεται ένας, ας πούμε, εξηνταπεντάρης. Συζητάμε σχεδόν σε όλη την πτήση. Ερχόμαστε από την Ρώμη. Πολύς κόσμος. Έλληνες, Ιταλοι και άλλοι.
Ο τύπος είναι Έλληνας. Έξυπνη φάτσα, δεν μπορώ να τον κατατάξω σε καμιά από τις κατηγορίες που κατατάσσω ανθρώπους. Sui generis θα έλεγε ο φίλος που πήγαινε τρίτη δέσμη.
Σε ότι του λέω μου αντιπαραθέτει κάτι απ' το παρελθόν. Γίνεται κουβέντα για την Ολυμπιακή. (πετάμε με Aegean) . Μου λέει για τους συνδικαλιστές, για τον Αντρέα που τάκανε σκατά, και τον εμφύλιο που φταίει για όλα.
Μιλάμε για το φαί (ένα νηστίσιμο μπιφτέκι σόγιας. για επιδόρπιο, χαλβάς με επικάλυψη κουβερτούρας. Μεγάλη Πέμπτη γαρ.). Μου λέει για το χωριό του όπου αρκούνταν σε ψωμί και γάλα με αλάτι.
Μιλάμε για την Ρώμη και το μεγαλείο της. Μου λέει για τους κωλοπαπάδες που χειραγωγούσαν πάντα τον κόσμο. Αναφέρεται επίσης στον Καραμανλή και τον νόμο για την αντιπαροχή που κατέστρεψε την Αθήνα σε αντίθεση με την Ρώμη που έχει φινέτσα. Μιλάμε για κάποιο περιστατικό υγείας του πατέρα μου και μου μιλά για τον δικό του που έχει πεθάνει και πως ήταν σπάνια περίπτωση από αυτές που δεν υπάρχουν πια.
Μιλαμε για την εκπαίδευση και μου λέει πως τα κατάφερε από φτωχόπαιδο να μπει στον καλο δρόμο και να γίνει αυτό που είναι σήμερα. Με αυταπάρνηση και ισχνό χαρτζηλίκι τις Κυριακες πουλώντας λαχεία. Δύσκολες εποχές
Λέμε διάφορα τέτοια.
Όλη η Ελλάδα λέει διάφορα τέτοια.
Το παρελθόν μας είναι μια υπέροχη ρομαντική νεορεαλιστική ταινία υπερμακράς διαρκείας που την βλέπουμε σε συνεχείς επαναλήψεις α λα ΕΡΤ.
Για να πώ την αλήθεια μου παραφαίνεται εύκολο και βολευτικό αυτό.
Ολίγον βαλτώδες ε;
Το κάνω κι εγώ βέβαια. Μου είναι όμως ύποπτο.
Παλιός στίχος: "Την Κυριακή βγάλε τις αναμνήσεις βόλτα, να τις δει ο ήλιος, να ξεθωριάσουν λίγο ακόμα"
Να τελειώνουμε όμως γιατι έχουμε και δουλειές.

Φόνος στο ασανσερ

2008-04-19T11:22:00.003+03:00

Ανοίγει η πόρτα του ασανσερ. Μπαίνει μεσα μια τριανταπεντάχρονη. Βγαίνουν δύο δικηγόροι. Την ώρα ακριβώς που κλέινει η πόρτα τους ακούει να λένε. "Και τότε αναγκάστηκα να τον σκοτώσω τον πούστη."
Η πόρτα κλείνει, το ασανσέρ ξεκιναει και η τριανταπεντάχρονη δεν ξέρει τι να κάνει.
Φτάνει στον όγδοο όροφο, η πόρτα ανοίγει και την ώρα που βγαίνει μπαίνουν δύο άλλοι δικηγόροι.
Καθώς κλείνει η πόρτα τους ακούει να της φωνάζουν δυνατά. "Αν μιλήσεις πέθανες τσούλα".
Το ασανσερ φεύγει. Εκείνει απομένει τρομοκρατημένη.

(Πρόκειται για διαβολική φάρσα που θα ήθελα να κάνω σε κάποιον σε συνεργασία με φίλους. Την τριανταπεντάχρονη και τους δικηγόρους τους δανείστηκα από άλλη φάρσα.)

Moog Times

Άφωνοι καιροί

15:05.

Άρθρο 99 Νόμος 3869

ΣΕΛΙΔΑ 23

Το «έγγραφο της δεκαετίας του '90»… και ο φαύλος κύκλος της πάλης των τάξεων.

Α σταδιάολο πια... παρελάσεις σου λέει ο άλλος.

Αρθρο 120

Here's To Youयू

Το σύνδρομο της στρουθοκαμήλου (kathimerini.gr )

Καλές διακοπές βρε…

Τι έγινε εκείνη η επανάσταση που λέγαμε;

Πράσινο μίλι

«Όλα είναι ατμός…»

«... ΦΙΛΕ ΘΕΑΤΗ: ΕΞΟΔΟΣ»

Η ταφή του κόμητος Οργκάθ

Ο Οσάμα πέθανε στο Αμποταμπάντ

Το τέταρτο βήμα

"Forum"

Πιστοποιητικό ηλιθιότητας

“Μάλιστα πατερούλη”

Το σημείωμα

Η κοκκινοσκουφίτσα του παραμυθιού

Ο ΚΑΝΤΑΚΟΥΖΗΝΟΣ

Το Παιχνίδι

Παιδιά, μας δουλεύουνε.

Ο Φίλος κι ο Κότσυφας..

ΤΟ ΜΥΡΜΗΓΚΙ

Ερωτική ιστορία 2

Ερωτική ιστορία

“Ω, τι όμορφος κόσμος μπαμπά”

“Κραχ τώρα”

1.101.101.10

See you in Hell, Darling

… παλιά, ξινά σταφύλια

take a walk: Γενέθλια

interview... with Don Swaim

… σαν να λέμε “Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again”

Ο ΤΥΦΛΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ

μπαμπουίνοι και βρικόλακες

Ο ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΜΠΛΟΚΕΡ ΤΡΕΛΑΘΗΚΕ

Ο Sam κι ο Μεφιστοφελής

Database

Valkyries

«So far so good»

Το blogοπαίχνιδο της Maya (ο επόμενος παρακαλώ)

Απ’ τον υπόνομο

ΔΥΟ ΒΗΜΑΤΑ ΠΑΡΑΠΕΡΑ

Step by step

Μήπως... λέω, μήπως...

Saturday night fever

Δύο κύριοι συζητούν στο μετρό.

Προδημοσίευση

Γιατί; Μήπως κι ο Λευκός οίκος δεν ήταν κάποτε ροζ;

Ε αφεντικά!

Conn-x

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου...

World Gone Wrong

BRRRRRRRRRRRRRRRRR

EASTER ISLAND REVISITED

Πανσέληνος

Το μεταίχμιο του καθενός

«Ναι, ποιος είναι;»

Desolation Row

ΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖ

Επαναφορά Εργοστασιακών Ρυθμίσεων

Πάντα τα έθνη

Για μια άλλη χώρα

Post a Comment

Hello, you either have जावास्क्रिप्ट;

ΤΖ... ΤΖ - ουνίσματα στο μυαλό ενός blogger

Oπτική Προ(σ)βολή

La Blogerie Menu

Κινέζικες απόπειρες αυτοκτονίας

6,5

οδοιπορικό.

Κρυπτόφωνον

Περί RAN, ROM, RAM και REM, συνειρμών και άλλων δαιμονίων.

Jose Saramago ΠΕΡΙ ΤΎΦΛΟΤΗΤΟΣ

http://dytikosanemos.blogspot.com/